Από τα επαγγέλματα που αγαπώ πολύ, θάλεγα μάλιστα πως το ζηλεύω κιόλας, είναι εκείνο του κηπουρού. Δεν το κατέχω σε τέτοιο σημείο που να μπορούσα να το κάνω και επάγγελμα, αλλά αν καταγινόμουν αποκλειστικά με αυτό, νομίζω πως θα το έκανα καλά.
Πλούσιος χρηματικά, δεν θα γινόμουνα.
Γιατί θαρρώ πως η επαγγελματική κηπουρική ίσως να αφαιρεί πολλές ομορφιές και μικρές πολυτέλειες από την ερασιτεχνική, που είναι πιο κοντά στη δική μου ιδιοσυγκρασία, στην καρδιά μου.
Όπως κάθε τι το επαγγελματικό, απαιτεί σχολαστική οργάνωση, που δεν διαθέτω, αλλά και αυστηρή διαχείριση χρόνου, που δεν θέλω να κάνω.
Στο πατρικό μου σπίτι που λέτε, στην Αθήνα, όπου είχα την τύχη να απολαμβάνω ένα μικρό αλλά μαγικό για μένα κήπο, ξόδεψα κάποτε περίπου ένα μήνα για να φτιάξω μια βραχώδη γωνιά, ένα rockery όπως είχαμε στο πρώτο πατρικό μου σπίτι στην Αφρική, με διάφορα κακτοειδή και άλλα μικρά θαμνάκια της ελληνικής υπαίθρου, και ανάμεσά τους λίγα φυτά εποχής, που πρόσθεταν χρώμα και όμορφη αίσθηση ποικιλίας.
Τις πέτρες και τα βράχια που χρησιμοποίησα, τις διάλεξα μία-μία γυρνώντας δεκάδες παραλίες της Αττικής, κυρίως προς Σούνιο, και περπατώντας με τις ώρες σε πλαγιές που κατέληγαν στη θάλασσα.
Εκείνες οι βόλτες, οι τόσο… άσκοπες στον επαγγελματισμό, ήταν όλο το βιός μου. Ήταν η ελευθερία μου η απόλυτη. Το πέταγμά μου σε σκέψεις εκείνης της ηλικίας. Ήταν η συμφιλίωσή μου με την πέτρα, το χώμα, το κύμα και τον αέρα.
Ήταν η διαρκής τροφοδοσία της φαντασίας μου, με εικόνες και σχέδια για τον πιο όμορφο κήπο στον κόσμο.
Τέτοιος κηπουρός ήθελα πάντα, και θέλω ακόμα να γίνω!
Είναι παράξενο που εμφανίστηκε πάλι μπροστά μου αυτή η… οπτασία, ημέρες κατά τις οποίες είναι ορατό το μαύρο και καμένο στις βουνοπλαγιές της Πάρνηθας, και η ψυχή μου κλαίει. Φαντάσου να είσαι πράγματι κηπουρός, να έχεις φροντίσει με τόση αγάπη και επιμέλεια τον κήπο σου, και μια μέρα να τον δεις να καίγεται…
Πόσο όμως φροντίσαμε αλήθεια, όλους αυτούς τους κήπους, εθνικούς και δημόσιους, που τώρα καρβουνιάζουν; Ναι! Η κλιματική αλλαγή δεν αστειεύεται, και δεν την έχουμε «αποδεχτεί» ακόμα, ώστε να την αντιμετωπίσουμε έξυπνα. Ξέρω ότι είναι ολέθριες οι επιπτώσεις της όπου κι αν αποφασίσει να ξεσπάσει. Πιστεύω όμως πολύ στην πρόληψη, και νομίζω ότι, σαν καλοί κηπουροί, δεν έχουμε κάνει ακόμα όσα πρέπει για να ξανακερδίσουμε τη ζωή μας.
Δεν κάνω μαθήματα, ούτε και έχω εύκολες και έτοιμες λύσεις να προτείνω. Αν υπάρχει, για μένα, ένα πεδίο δράσης, αυτό πρέπει να στοχεύει σε τούτο που ονομάζουμε «νοοτροπία». Να αλλάξουμε κάτι μέσα μας που δεν το χρειαζόμαστε πια. Ταυτόχρονα, να εμπιστευτούμε τους ειδικούς. Να σεβαστούμε και να κατανοήσουμε την επιστήμη. Που, για να απλοποιήσω και αυτήν, ξεκινά από το να θέτουμε ερωτήματα, και να ακούμε τους ειδικούς. Να διαβάζουμε. Να δοκιμάζουμε. Να προχωράμε βήμα-βήμα.
Να μασάμε σιγά-σιγά την τροφή μας, κυρίως την πνευματική. Να μην τα καταναλώνουμε όλα γρήγορα. Να μην τα καταπίνουμε αμάσητα.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας δίνουν πολλές πληροφορίες, και μάλιστα κατά ριπάς. Μας δίνουν όμως ταυτόχρονα και την δυνατότητα να ελέγξουμε άμεσα την πληροφορία. Να την διασταυρώσουμε.
Ναι, ακόμα και τώρα στην εποχή του διαδικτύου, πάλι θα ήθελα να ήμουν κηπουρός. Να επικοινωνούσα με «συναδέλφους» μου στην άλλη άκρη της γης, και να μιλούσαμε για καλλιέργειες και καλλιέργεια. Τροφή και σκέψη. Εποχή και σπορά. Εποχή και θέρισμα…
