«Η Κύπρος έχει χάσει ευκαιρίες να λύσει το πρόβλημα και φυσικά δεν μπορούμε να περιμένουμε χιλιάδες χρόνια προτού εμείς χωρίς την Κύπρο λύσουμε τα προβλήματα με την Τουρκία» ανέφερε ο Oμότιμος Kαθηγητής, πρώην Υφυπουργός, Χρήστος Ροζάκης, μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, με την ευκαιρία της πρώτης, μετά από πάρα πολλά χρόνια, προσπάθειας πολιτικής επαναπροσέγγισης με την Άγκυρα ώστε, τουλάχιστον, να αρχίσουμε πάλι να συζητάμε μεταξύ μας. Ελλάδα και Τουρκία.
«Μοιραία, αυτό είναι ένα δεδομένο (σ.σ.: η μη επίλυση του Κυπριακού), που λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι ένα δεδομένο το οποίο αναμφίβολα παίζει ρόλο. Μην ξεχνάτε ότι η Κύπρος έχασε δύο μεγάλες ευκαιρίες τουλάχιστον για να λύσει το πρόβλημά της. Είναι το σχέδιο Άναν και είναι και η πρόσφατη στο Κραν Μοντανά. Βέβαια στο Κραν Μοντανά είναι ευθύνη της Κύπρου το ότι δεν προχώρησε σε μία επίλυση, παρά το γεγονός ότι είχαν φτάσει πολύ κοντά σε αυτήν. Ως εκ τούτου, και εμείς δεν μπορούμε να περιμένουμε επ’ άπειρον να λυθεί το Κυπριακό προκειμένου να λύσουμε τα ελληνοτουρκικά», συμπλήρωσε ο κ. Ροζάκης.
Ο οποίος, για εκείνους που του «επιτίθενται» τώρα από την Κύπρο, ωσάν να μην έχει το δικαίωμα να λέει την άποψή του, κάθε άλλο παρά τυχαίος είναι. Διαπρεπής νομικός, ακαδημαϊκός και με ειδικότητα στο Διεθνές Δίκαιο. Υπήρξε μέλος και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κώστα Σημίτη, που έδωσε μάχες (κόντρα στο κλίμα εκείνης της εποχής) για να πετύχει την είσοδο της Κύπρου στην ΕΕ, χωρίς τον όρο, που ήθελαν τότε πολλοί εταίροι, πρώτα να λύσει το Κυπριακό και μετά να μπει.
Η κριτική στα λεγόμενα του κ. Ροζάκη ασφαλώς είναι θεμιτή (αρκεί να ακούσει και να διαβάσει κανείς όλη τη συνέντευξη). Η ερμηνεία όσων είπε (ότι δήθεν «χωρίς δισταγμό προτρέπει την εγκατάλειψη της Κύπρου από την Ελλάδα στο έλεος της Τουρκίας, γιατί ευθύνεται κατά την άποψη του η Λευκωσία που δεν λύθηκε το Κυπριακό!.. Λες και χάθηκε η μίση μας Κύπρος ερήμην των Αθηνών… Να τον χαίρεστε…» – στο Χ-Τουιτερ από τον κ. Παμπορίδη), εκτός από παραπλανητική, διότι ο Ροζάκης δεν προτρέπει κανέναν και σε τίποτα, είναι και κραυγαλέα αγενής!
Για όποιον ενδιαφέρεται, το λίνκ είναι αυτό: https://www.ertnews.gr/dimosio-vima/arthrografia/xr-rozakis-sto-proto-den-mporoume-na-perimenoume-ep-apeiron-tin-epilysi-tou-kypriakou-gia-na-lythoun-ta-ellinotourkika-audio/
Όλες οι μέχρι τώρα αναλύσεις και θεωρίες μας για την κλιματική κρίση είναι ήδη ξεπερασμένες. Οι συζητήσεις μας μοιάζουν να είναι ακόμα κολλημένες περίπου στο 2010, που η ηλιακή ενέργεια και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ήταν πανάκριβα. Για παράδειγμα, ακόμα γίνονται – σε όλο τον κόσμο – δημοσκοπήσεις με το ερώτημα εάν μας ενδιαφέρει περισσότερο η οικονομική ανάπτυξη ή να σταματήσουμε την κλιματική κρίση;
Το αποτέλεσμα αυτών των δημοσκοπήσεων δημοσιεύεται από τον Νόα Σμιθ στο Substack.com, μια αμερικάνικη online πλατφόρμα που, μεταξύ άλλων φιλοξενεί εξαιρετικά κείμενα, για αυτό και το παρακολουθώ ανελλιπώς. Δείχνει λοιπόν αυτό το γκάλοπ ότι στην Αμερική σήμερα, η κοινή γνώμη ενδιαφέρεται περισσότερο για την οικονομική ανάπτυξη, και της δίνει προτεραιότητα έναντι της κλιματικής κρίσης με ποσοστό 53% έναντι 44%. Που, αν το δούμε και σε επίπεδο κομμάτων, οι Δημοκρατικοί κατά 80% λένε πως 1η προτεραιότητα πρέπει να είναι πια το κλίμα, κάτι που υποστηρίζει μόνο το 23% των Ρεπουμπλικανών.
Λοιπόν: Αν ήμασταν στο 2010 αυτό το γκάλοπ ναι, θα είχε νόημα. Τότε, η «απανθρακοποίηση» (ας την πούμε έτσι) της παγκόσμιας οικονομίας, θα απαιτούσε μεγάλες περικοπές στο βιοτικό μας επίπεδο. Πιο απλά, θυσίες και αλλαγή προτεραιοτήτων. Το να θέτεις όμως αυτό το ερώτημα σε δημοσκόπηση τώρα, το έτος 2023, τούτο αντικατοπτρίζει μια βαθιά άγνοια για το πώς η τεχνολογία έχει εξελιχθεί από το 2010, και τρομερή υποτίμηση της πραγματικότητας. Δηλητηριάζει κάθε πτυχή της συζήτησης για την κλιματική αλλαγή. Ας το συνειδητοποιήσουμε: Το ήπιο κλίμα μας τελείωσε. Τι κάνουμε τώρα;
Ό,τι κι αν προτείνει κανείς, το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι, με διαφορά, η έλευση της φθηνής ανανεώσιμης ενέργειας, ιδιαίτερα της ηλιακής, και των μπαταριών. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του Our World Data για την 10ετία 2009 – 2019, το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ανεμογεννήτριες μειώθηκε κατά 70% στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμα καλύτερα, είχαμε εξοικονόμηση κατά 89% στο ίδιο χρονικό διάστημα, από την ηλιακή ενέργεια.
Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε αυτά τα βήματα; Να απεξαρτηθούμε από τα ορυκτά καύσιμα και να στραφούμε σε άλλες πιο ήπιες πηγές ενέργειας; Την απάντηση την γνωρίζω. Και μου φέρνει θλίψη. Διότι μας ενδιαφέρει πάντα το «σήμερα», και όχι το αύριο. Ας το φροντίσουν άλλοι – λέμε. Άρνηση της πραγματικότητας, και μετάθεση ευθύνης στο «κάποτε». Η βαριά μας παθογένεια.
Τα αίτιά της; Η διαβρωτική ιδιότητα της ευμάρειας, η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, η απαξίωση της κοινωνικής προσφορά και αλληλλεγγύης!
