Στις ασκήσεις τα πάμε καλά. Μπορείς να βάζεις γιλέκο-σωσίβιο, να φορέσεις μαύρο γυαλί (που στους πλείστους άντρες προσθέτει μια γοητεία κι ένα δυναμισμό όπως θα γράφαμε στις εποχές του lifestyle) και να παρακολουθήσεις από κοντά την άσκηση Ευνομία.
Που πάει να πει, καλός νόμος, τάξη και ασφάλεια. Κι η συγκεκριμένη άσκηση, η οποία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη στα χωρικά ύδατα της Κύπρου, αυτό τον στόχο είχε. Να καταδείξει πως μπορούμε να νοιώθουμε ασφαλείς. Έχουν γνώση οι φύλακες, πλάνα και σχεδιασμό και τη δεδομένη στιγμή, άμα χρειαστεί θα το αποδείξουν. (Θα μπορούσαμε να πούμε πως μπορούμε να βασιστούμε στις άλλες τρεις χώρες που συμμετείχαν -Ελλάδα, Γαλλία και Ιταλία- αλλά εσχάτως είδαμε πως τα αντανακλαστικά τους, στις κρίσιμες ώρες, το ίδιο και χειρότερα λειτουργούν).
Στις ασκήσεις όμως τα πάμε καλά. Όλες ολοκληρώνονται με επιτυχία, ο εχθρός αποσείεται ή ρίχνεται στη θάλασσα κι οι πρωταγωνιστές ποζάρουν για αναμνηστική φωτογραφία. Στην πράξη, τι γίνεται; Πάνε 20 μέρες από τα επεισόδια στη Χλώρακα και 15 από τα χειρότερα που ακολούθησαν στη Λεμεσό κι ενώ ο πρόεδρος δήλωνε, κτυπώντας το χέρι στο τραπέζι και κοιτάζοντας προς υπουργό Δικαιοσύνης και αρχηγό της Αστυνομίας, πως «νοιώθει ντροπή και το ίδιο θα πρέπει να αισθάνονται κι άλλοι», όλα βαίνουν καλώς. Φύλλο δεν κινήθηκε από την θέση του, για να μην χαλάσουν –λένε κάποιοι- οι ισορροπίες στο κυβερνητικό σχήμα.
Η προεδρική οργή ξεφούσκωσε και το αίσθημα της ντροπής, αφού τουλάχιστον καταγράφηκε σε βίντεο για να υπάρχει, ξεπεράστηκε. Τα αποκαΐδια μαζεύτηκαν μάλλον από τους ιδιοκτήτες των καμένων υποστατικών, οι οποίοι με τη βοήθεια εθελοντών προσπαθούν να αποκαταστήσουν τις δουλειές τους. Ο πρόεδρος δήλωσε πως «αυτοί που ευθύνονται και έχουν συλληφθεί, εάν και εφόσον αποδειχτεί ότι ευθύνονται, θα πρέπει να επωμιστούν και το οικονομικό κόστος των ενεργειών τους». Εάν και εφόσον και με την ταχύτητα που κινείται η δικαιοσύνη, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Κι η Ευνομία μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ως θεότητα της μυθολογίας, ενώ στην πράξη ας συνεχίσει να κυριαρχεί η Ανομία. Ο καθείς να μπορεί να βάζει την κουκούλα του και να ξεσπά σε όποιον μελαμψό ξένο βρει μπροστά του: Ιορδανό τουρίστα ή Πακιστανό εργάτη ή ακόμα και Κύπριο.
Όπως σ’ όλα τα συμβάντα, η καλύτερη τακτική αντιμετώπισης είναι να ξεχνιόνται ώστε να ξεχνιέται και η ευθύνη. Ο θυμός κι η ντροπή κρατάει πολύ λίγο.
