Η εβδομάδα της 78ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών περνά φτάνει στο τέλος της και σ’ ό,τι αφορά το Κυπριακό ακόμα δεν γνωρίζει κανείς τις θα προκύψει.
Η πολυαναμενόμενη συνάντηση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών με τον Πρόεδρο ης Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, από την οποία όλοι ανέμεναν κάτι θετικό, δεν έγινε ποτέ. Αν στις δύο συναντήσεις του Αντόνιο Γκουτέρες με Νίκο Χριστοδουλίδη και Ερσίν Τατάρ δεν υπάρξει κάποια εξέλιξη στο θέμα απεσταλμένου τότε πολύ σύντομα θα ξεχαστεί η φετινή Γενική Συνέλευση, όσον αφορά το Κυπριακό. Ούτως ή άλλως όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και στο Κυπριακό, μέχρι και σήμερα, δεν έχουμε κάποιο αποτέλεσμα.
Από τη φετινή σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης το πρώτο που κρατάμε είναι η μη πραγματοποίηση συνάντησης ανάμεσα στον Τούρκο Πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες. Η Λευκωσία περίμενε αυτή τη συνάντηση ευελπιστώντας ότι θα μπορούσε να προκύψει κάποια εξέλιξη που θα συνέβαλε σε κινητικότητα στο Κυπριακό. Το μόνο που κρατά κάποιος από τη τουρκική προσέγγιση στο Κυπριακό είναι η ομιλία Ερντογάν στη Γενική Συνέλευση και το κάλεσμά του προς τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσουν το ψευδοκράτος.
Το δεύτερο που κρατάμε, μέχρι και σήμερα, δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποια πιθανή συνάντηση των δύο ηγετών με τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Από την αρχή, βεβαίως, ήταν γνωστό πως μια τριμερής συνάντηση θα ήταν κατορθωτή μόνο εάν το επέτρεπε ο Ερντογάν. Μέχρι και την Πέμπτη το απόγευμα κάτι τέτοιο δεν είχε διαφανεί. Και δεν αναμένεται ότι το Σάββατο που θα πάει να συναντήσει τον Γκουτέρες ο Τατάρ θα δηλώσει έτοιμος για μια κοινή συνάντηση με τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Το τρίτο που κρατάμε είναι η συμπεριφορά των ίδιων των Ηνωμένων Εθνών τα οποία συνεχίζουν να άγονται και να φέρονται από την τουρκική πλευρά. Πρώτα απ’ όλα ήταν η προσπάθεια της Γενικής Γραμματείας του διεθνούς οργανισμού να δικαιολογήσει την ακύρωση της συνάντησης Γκουτέρες-Τατάρ επικαλούμενοι λόγους προγραμματισμού. Λες και ήταν κάτι που προέκυψε την τελευταία στιγμή. Έδειξαν τα ΗΕ ότι δεν έχουν την πρόθεση και τη διάθεση να συγκρουστούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο με την Τουρκία. Αυτό δίνει την ευχέρεια στην Τουρκία να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που συμπεριφέρεται, και στο Κυπριακό αλλά και σε άλλα ζητήματα. Είναι εμφανές, επίσης, ότι ο ΟΗΕ δεν έχει ούτε τη διάθεση αλλά – προφανώς – ούτε και τα μέσα για να πιέσει την Τουρκία στο Κυπριακό ή έστω να ανακοινώσει τον διορισμό κάποιου ατόμου που θα λειτουργεί ως απεσταλμένος.
Να έρθουμε όμως και στην ομιλία του Προέδρου Χριστοδουλίδη ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ως μια τέταρτη σημείωση από τη ΓΣ του ΟΗΕ. Στα συν της ομιλίας του ΠτΔ τα απευθείας μηνύματα προς τον Ερντογάν, οι αναφορές για τους Τουρκοκύπριους (κάτι που ενόχλησε το κατοχικό καθεστώς) και η υπόδειξη προς τη διεθνή κοινότητα πως πριν από την Ουκρανία υπήρξε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Θα μπορούσε η ομιλία να ήταν πολύ πιο δυνατή εάν έκανε ένα βήμα στέλνοντας μήνυμα προς τον Ερσίν Τατάρ, αλλά και δείχνοντας στη διεθνή κοινότητα το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας, με τρόπο καταγγελτικό.
Το πέμπτο που μπορεί να σημειωθεί είναι το πως κινήθηκε όλες αυτές της μέρες η Ελλάδα. Ξεκινώντας από το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός έμμεσα ή άμεσα (αυτό λίγη σημασία έχει) δέχθηκε όπως το Κυπριακό μείνει μακριά από τη συζήτηση που είχε με Ερντογάν στη Νέα Υόρκη. Ενδεχομένως να μην ήθελε να ρίξει στο τραπέζι θέμα που ενοχλούν το διάλογο των δύο χωρών. Αλλά μπορεί και να θεωρεί πως το Κυπριακό δεν είναι ένα θέμα που αφορά ή επηρεάζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
