Ο 30χρονος Α.Χ. ήταν βασικός μάρτυρας κατηγορίας σε απόπειρα φόνου που είχε σημειωθεί στο κέντρο της Λευκωσίας τον Νοέμβριο του 2018. Στη βάση των όσων κατέθεσε ενόρκως πριν από μια διετία, καταδικάστηκαν δυο πρόσωπα σε πολυετή φυλάκιση.
Όταν αργότερα προσήχθη ενώπιον της δικαιοσύνης και τρίτο πρόσωπο το οποίο κατηγορήθηκε για το ίδιο κακούργημα, ο 30χρονος θα αναλάμβανε πάλι το ρόλο του βασικού μάρτυρα κατηγορίας. Άλλωστε και στην προηγούμενη καταδίκη, η δική του μαρτυρία έβαλε στη φυλακή τους δυο κατηγορούμενους. Ο ίδιος ήταν που είχε εμπλέξει τον τρίτο κατηγορούμενο στην υπόθεση.
Μόνο που όταν τις προάλλες εμφανίστηκε ενώπιον του Κακουργιοδικειου, ανακοίνωσε πως δεν έχει πρόθεση να καταθέσει. «Έχει φθαρεί η μνήμη μου και δεν θυμάμαι τα γεγονότα», είπε. Η υπόθεση μάλλον θα πέσει, εκτιμούν νομικοί κύκλοι.
Βλέπετε, το έγκλημα είχε διαπραχθεί πριν από πέντε χρόνια. Λόγω ιδιαίτερων συνθηκών ο τρίτος κατηγορούμενος παραδόθηκε στις αστυνομικές Αρχές της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2021. Δυο χρόνια και τέσσερις μήνες μετά την απόπειρα φόνου, δηλαδή. Πέρασαν ακόμη 2,5 χρόνια μέχρι να αρχίσει η εκδίκαση της υπόθεσης.
Για κάποιους, λοιπόν, ήταν απόλυτα φυσιολογικό να σημειωθεί η προαναφερθείσα εξέλιξη με τον μάρτυρα κατηγορίας. Μετά την πάροδο τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος ήταν απόλυτα φυσιολογικό να επηρεαστεί η εκδίκαση της υπόθεσης, σχολιάζουν. Το έχουμε ξαναδεί άλλωστε.
Αυτή η εξέλιξη επαναφέρει στο προσκήνιο τους αργούς ρυθμούς του συστήματος απονομής δικαιοσύνης στην Κύπρο. Μιλάμε για ρυθμούς, πιο βραδείς ακόμη και από αυτούς μιας χελώνας. Κι αυτοί οι ρυθμοί πολλές φορές έχουν επιπτώσεις σε ανθρώπινες ζωές, εξοντώνουν το περί δικαίου αίσθημα, την πίστη των πολιτών σε έναν ανώτερο θεσμό…
Ίσως να είναι απόλυτα ενδεικτική και η υπόθεση γυναίκας βαθμοφόρου αστυνομικού. Για 4,5 χρόνια ήταν σε διαθεσιμότητα γιατί τις απαγγέλθηκαν κατηγορίες διαφθοράς. Η υπόθεση κατέρρευσε στο δικαστήριο την περασμένη Δευτέρα. Κρίθηκαν ως αναξιόπιστοι οι μάρτυρες που την οδήγησαν στο εδώλιο…
Όλα αυτά τα έτη, βέβαια, η ηγεσία της Αστυνομίας αποφάσισε να τη θέσει εκτός Σώματος και να της καταβάλλεται το 50% της αντιμισθίας της. Άραγε αυτή η γυναίκα αστυνομικός, που ταυτόχρονα είχε την ιδιότητα της μάνας, πώς θα ένοιωθε αυτή την μακρόχρονη περίοδο κουβαλώντας το στίγμα της κατηγορούμενης, χωρίς να μπορεί να στηρίξει στο βαθμό που θα ήθελε την οικογένειά της; Ρητορικό το ερώτημα, γιατί την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι καλά.
Το θέμα με τους αργούς ρυθμούς απονομής δικαιοσύνης στην Κύπρο δεν αγγίζει μόνο τα δικαστήρια. Είναι το όλο σύστημα που νοσεί. Ακόμη για τις υποθέσεις των χρυσών διαβατηρίων, είμαστε σε αναμονή. Πέρασαν πάνω από δυο χρόνια από τότε που παραδόθηκε το πόρισμα της επιτροπής Νικολάτου στον Γενικό Εισαγγελέα, και μόλις τρεις υποθέσεις πήραν το δρόμο της δικαιοσύνης. Μόνο η μια εξ αυτών έχει κλείσει πρωτοδίκως, ενώ οι άλλες δυο έχουν πολύ δρόμο μέχρι την εκδίκασή τους.
Πίσω από κάθε καθυστέρηση μπορεί να κρύβονται πολλά. Είτε κινήσεις τακτικής από συνηγόρους υπεράσπισης, είτε από την πλευρά αυτών που πρέπει να οδηγήσουν μια υπόθεση ενώπιον δικαιοσύνης. Το έχουμε καταλάβει το παιχνίδι.
Το μόνο βέβαιο ένα είναι: Χωρίς εύλογο χρόνο εκδίκασης υποθέσεων δεν μπορούμε να μιλούμε για δικαιοσύνη.
Ίσως το νομικό απόφθεγμα που έχουμε καταγράψει στο παρελθόν κι επαναφέρουμε και τώρα, να αποδίδει καλύτερα απ΄ οποιαδήποτε άλλη ανάλυση την κατάσταση στην Κύπρο: «Η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης ισοδυναμεί με άρνηση απονομής δικαιοσύνης (Justice delayed is justice denied)».
