Το σωστό τάιμινγκ είναι καθοριστικός παράγοντας στην πολιτική. Δυστυχώς, για την παρούσα Κυβέρνηση φαντάζει σαν αχίλλειος πτέρνα.

Πέρασε ένας περίπου μήνας από την ημέρα κατά την οποία είδαμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θυμωμένο στο βιντεάκι, που κυκλοφόρησαν από τη σύσκεψη στο Προεδρικό μετά από το φιάσκο με τα επεισόδια στη Λεμεσό, να αναφωνεί: «Νιώθω ντροπιασμένος με την αδυναμία μας να προστατέψουμε τους πολίτες». Και όμως, ο μήνας αυτός δεν φάνηκε αρκετός να ξεπλύνει αυτή την ντροπή. Ούτε και να καθησυχάσει τους πολίτες βεβαίως!

Αν έχει κριθεί ότι ο Αρχηγός της Αστυνομίας έφερε ευθύνη (που έφερε) και ότι αδυνατεί να ελέγξει το σώμα, έπρεπε γρήγορα να τον είχαν παύσει. Να είχαν από τότε αναζητήσει τον διάδοχό του. Δυστυχώς, η διαχείριση που έκανε το Προεδρικό δεν ήταν απλώς κάκιστη. Ήταν εγκληματική! Και θα εξηγήσουμε γιατί.

Πρώτον, έθεσε επί διαρκή αμφισβήτηση τον Αρχηγό. Αν και φέρει ευθύνη και όφειλε να είχε παραιτηθεί από τις πρώτες μέρες του φιάσκου, εντούτοις, αφήνοντας τον στην ηγεσία, με ποια ψυχολογία θα ασκεί τα καθήκοντά του; Αν ο μη γένοιτο, υπάρξουν κάποια ανάλογα επεισόδια, πώς αναμένει κάποιος να λειτουργήσει; Βεβαίως, αν είναι σωστός επαγγελματίας θα πράξει το καθήκον του, όμως, δεν παύει να είναι και άνθρωπος. Πώς να λειτουργήσει γνωρίζοντας ότι δεν τον εμπιστεύονται και ότι αναζητούν το διάδοχό του για να τον παύσουν;

Δεύτερον, υπό αμφισβήτηση βρίσκεται πλέον ολόκληρη η ηγεσία της Αστυνομίας, έως και ολόκληρο το σώμα. Η διαρροή ότι ψάχνουν διάδοχο έξω από το αστυνομικό σώμα, αυτό το ξεκάθαρο μήνυμα στέλνει. Αν πράγματι, δεν υπάρχει εντός του σώματος έστω και ένα ικανό στέλεχος για να αντικαταστήσει τον Στέλιο Παπαθεοδώρου, είναι απλώς τραγικό! Το μήνυμα το οποίο στέλνεται στην κοινωνία είναι εκκωφαντικά απελπιστικό. Διαμηνύεται ότι διαθέτουμε μιαν Αστυνομία μετριοτάτων προσδοκιών. Όπου ο Παπαθεοδώρου είναι ο καλύτερος όλων αλλά ανεπαρκής!

Τρίτον, η αμφισβήτηση όλης της ηγετικής πυραμίδας, θέτει εν αμφιβόλω την αντιμετώπιση ενδεχόμενων νέων ταραχών τύπου Χλώρακας και Λεμεσού ή άλλων σοβαρών υποθέσεων.

Τέταρτον, η αμφισβήτηση διευρύνεται και ακουμπά και τον ίδιο τον Πρόεδρο. Αν αναζητεί νέο Αρχηγό εκτός του σώματος και δεν βρίσκει, τότε το μήνυμα το οποίο εισπράττει η κοινωνία είναι και πάλι απογοητευτικό. Προφανώς, η Αστυνομία θεωρείται ένα πανίσχυρο κατεστημένο, άκρως δυσλειτουργικό και φορτωμένο ένα σωρό παθογένειες. Γι’ αυτό και ουδείς ενδιαφέρεται ή τολμά να την αναλάβει.

Το πρόβλημα, βεβαίως, μεταφέρεται και στον ίδιο τον Πρόεδρο. Αφού εξόφθαλμα δείχνει ότι αδυνατεί να πείσει κάποιον εκτός Αστυνομίας να αναλάβει ένα τόσο καίριο πόστο. Ακόμη και η ψεσινή τοποθέτησή του επί του θέματος, ερωτηθείς από τους δημοσιογράφους, ήταν κι αυτή εξαιρετικά απογοητευτική. Στο πνεύμα το οποίο περιγράφεται ανωτέρω. «Όταν έχω κάτι να ανακοινώσω, θα το ανακοινώσω. Δεν κάνω δημόσια δηλώσεις χωρίς να έχω αποφασίσει κάτι. Όταν αποφασίσω κάτι να είστε σίγουροι ότι θα σας ενημερώσω» ήταν το σχόλιο του.

Ακόμη και αν σήμερα βρει τελικά αντικαταστάτη του Παπαθεοδώρου, δεν σώζει την εγκληματική διαχείριση. Ακόμη και αν λόγω δυστοκίας αποφασίσει να αφήσει τον Αρχηγό στη θέση του και πάλι θα είναι μια κάκιστη εξέλιξη. Θα αφήσει την Αστυνομία να λειτουργεί με μια απαξιωμένη ηγεσία!

Αν κάτι χαρακτηρίζει την επτάμηνη διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη, είναι η αναποφασιστικότητα και η αναβλητικότητα. Αυτό, όμως, δεν αντικατοπτρίζει το νέο πνεύμα το οποίο επαγγελόταν προεκλογικά ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Αυτό, Πρόεδρε, αποκαλύπτει μια τρομακτική αδυναμία!