Το σκηνικό των τελευταίων ημερών με τα όσα συμβαίνουν στην ίδια την γειτονιά μας, παραπέμπει σε νέους ρυθμούς ρουτίνας και κανονικότητας… Προκαλεί αλλιώτικους συμβιβασμούς, ακόμα και με τα πιο ασυμβίβαστα που θα μπορούσαν να εξελίσσονται σ’ αυτό τον πλανήτη.
Εκτός από τις τεράστιες γεωπολιτικές εξελίξεις που αναπόφευκτα επιφέρουν τα όσα τραγικά κι απάνθρωπα παρακολουθούμε, δεν μπορεί παρά να προκαλούν και ένα πελώριο ρήγμα που συνθλίβει ό,τι έχει να κάνει με τη λογική και την όποια επιχειρούμενη εξήγηση των πραγμάτων. Γιατί έτσι πολύ απλά, όσο κι αν οι αναλυτές αποτολμούν και σπεύδουν να δώσουν τις δικές τους εξηγήσεις, από την μια ή την άλλη οπτική γωνία, εκείνο που παραμονεύει στην επόμενη στροφή είναι το ανεξήγητο και το απρόβλεπτο… Όπως ακριβώς μάς προέκυψαν ξαφνικά και εν αιθρία τα γεγονότα, με όλες τις θηριωδίες, εκείνο το πρωινό του προπερασμένου Σαββάτου.
Τα γεωπολιτικά σίγουρα θα πάρουν το δρόμο και την πορεία τους, με την μια ή την άλλη εκδοχή. Εκείνο που αφήνει ανεξίτηλα χαραγμένη την σφραγίδα του είναι το σκηνικό προέλασης της τρομοκρατίας, η οποία προσλαμβάνει ολοένα και πιο εμπλουτισμένες μορφές και μετατρέπεται κυρίως σε θέαμα που «απολαύει» διά της εικόνας όλος ο πλανήτης. Όπως τότε με τους Δίδυμους Πύργους (στην ανατολή μόλις της εισόδου μιας νέας υποσχόμενης χιλιετίας για την ανθρωπότητα), η εισβολή και προέλαση των εικόνων ως εγγραφή στο υποσυνείδητο με τη θεαματική υπερπαραγωγή και υπερπροβολή των αεροπλάνων που έπεφταν πάνω στους ουρανοξύστες, άφηνε ένα ολοκληρωμένο σκηνικό, έτσι και σήμερα επιβάλλεται να γινόμαστε θεατές των πιο ανατριχιαστικών εικόνων. Και όποιος αντέχει…
Η τρομοκρατία δεν αρκείται στο να σκορπά τόσο αφειδώλευτα, αλλά και με τόσο ευφάνταστες επινοήσεις, τον τρόμο και τον θάνατο. Γουστάρει να μετατρέπει σε θέαμα το έργο της και όποιος αντέχει να μην υποκύπτει σε μια νέα κανονικότητα, στην οποία θέλοντας και μη στρατεύεται ολόκληρη η ανθρωπότητα.
Η «ηδονή» που αισθάνονται όσοι σπεύδουν ν’ απαθανατίζουν εκείνες τις απεχθείς σκηνές βιασμών, ακόμα και σε σορούς κοριτσιών ή τους κτηνώδεις αποκεφαλισμών νηπίων, για να τις σερβίρουν αργότερα, δεν είναι αμελητέα και σίγουρα χρήζει το ολιγότερο ψυχιατρικής ανάλυσης.
Είναι ίσως το νέο χαρακτηριστικό που εξελίχθηκε ακόμα περισσότερο με τα τελευταία γεγονότα, η τρομοκρατία ν’ απαιτεί και θέαμα, στο οποίο σε καμιά περίπτωση δεν υποκύπτουμε να το προσφέρουμε έτοιμο σε δέκτες και μέσα. Μάλιστα βρήκαμε και τον τρόπο να καθαρίζουμε: «ν’ απομακρυνθούν τα παιδιά από τους δέκτες». Όσο για τους μεγάλους, μπορούν αναπαυτικά από την πολυθρόνα τους να φιλτράρουν όλα στον ψυχικό τους κόσμο και ν’ απολαμβάνουν τα επίπεδα ενός μεγαλειώδους πολιτισμού…
