… και στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όλη μέρα χθες συζητούσαμε για τον Κασσελάκη, που είναι ακόμα στην Αμερική για να μαζέψει, λέει, τα πράγματά του και κάνει «χρήσιμες πολιτικές και ομογενειακές επαφές».
Ο πρωθυπουργός ήταν στην Ιερουσαλήμ, όπου συναντήθηκε με τον Νετανιάχου. Και τα αφοπλισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έβγαιναν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από το πρωί, με το κεφάλι σκυφτό και τη φωνή σπασμένη, για να μοιραστούν με τους πολίτες την αγωνία τους για τη συνέχεια του κόμματος. Αλλά και το δικό τους το μέλλον, σε προσωπικό επίπεδο.
Ο δημοσιογράφος, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιος Κούλογλου, παραιτήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του, λέγοντας πως το κόμμα δεν τον εκπροσωπεί πια, αλλά την έδρα που κατέχει ως Συριζαίος δεν την αφήνει.
Ο Δημήτρης Βίτσας, παλιά καραβάνα της Αριστεράς, άνθρωπος συνεπής στις αρχές και στην ιδεολογία του, με πόνο καρδιάς δηλώνει ότι ίσως ήρθε η στιγμή δημιουργίας άλλου κόμματος (διάσπαση, δηλαδή), που, μάλιστα, σπεύδει να το ονοματίσει κιόλας: Ανανεωτική και Οικολογική Ριζοσπαστική Αριστερά».
Ο γραμματέας του Κόμματος, Πάνος Ρήγας, μίλησε ευθέως για «σαμποτάζ» . Ήθελε ίσως να πει «Ανταρσία», αλλά θα σκέφτηκε ότι έτσι λέγεται μια πολύ αριστερή τάση του κόμματος και θα μπερδευόμασταν όλοι περισσότερο απ’ ότι είμαστε ήδη.
Από την Αμερική, ψύχραιμος και χαλαρός, ο Κασσελάκης δηλώνει «ας λένε ό,τι θέλουν, εγώ εκλέχτηκα». Ήδη, μαθαίνουμε, ετοιμάζεται για εκκαθαρίσεις.
Τα logistics του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία πια. Όλοι συμφωνούν ότι είναι στα πρόθυρα διάλυσης. Ως και ανεκδιήγητος Καμμένος το χλευάζει.
Ενδιαφέρον έχει το πώς γκρεμίστηκε έτσι το κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα, που τυπικά είναι ακόμα αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά δύσκολα πιστεύεται πως μπορεί να ανασυνταχθεί.
Το ερώτημα «πώς και από πού μας προέκυψε ο Κασσελάκης;», δεν έχει απαντηθεί ευθέως. Αλλά σε όλες τις συζητήσεις μεταξύ στελεχών και δημοσιογράφων, «εκείνο» που κάνει «νιάου-νιάου στα κεραμίδια» είναι το όνομα του Αλέξη Τσίπρα. Δική του ανακάλυψη, λένε πως είναι. Και, επιπρόσθετα, έχει και την υποστήριξη μεγάλου επιχειρηματικού παράγοντα.
Εδώ, ο ανταποκριτής σας σηκώνει ψηλά τα χέρια. «Δεν περιγράφω άλλο», όπως φώναζε με συγκίνηση ο Χελάκης μεταδίδοντας τον τελικό του Euro 2004, όταν η Ελλάδα στεφόταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης…
Και, μιας και μπήκαμε στα ποδοσφαιρικά, κλείνω περιγράφοντάς σας έναν άλλον πόνο μου!
Ξεκινάς το πρωί να πας στη δουλειά. Ανοίγεις το ραδιόφωνο να ενημερωθείς για τα σημαντικά της ημέρας – εδώ στην Ελλάδα, και στον υπόλοιπο κόσμο, όπου συμβαίνουν τόσα πολλά. Οι φωνές είναι ήδη δυνατές. Οι εκφωνητές θυμωμένοι. Περιγράφουν τρομοκρατικά κτυπήματα. Όχι στο Ισραήλ ή στη Γάζα. Αλλά στα γήπεδα της Ελλάδας. Κυρίως εκείνα των λεγόμενων «μεγάλων ομάδων». Είχαμε τραυματία την Κυριακή. Έναν ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού που κτυπήθηκε από κροτίδα που εκτόξευσαν οπαδοί του Ολυμπιακού. Περιμένουμε, λέει ο αθλητικός συντάκτης, να δούμε τι θα γράψει ο διαιτητής στο φύλλο αγώνα. Πάλι καλά που δεν χρειάζεται ιατροδικαστή. Από εκεί και ύστερα, θα επιληφθεί η Δικαιοσύνη. Η όποια Δικαιοσύνη. Αυτή που, εάν έκανε κανονικά τη δουλειά της εδώ και χρόνια, τέτοια δολοφονικά κτυπήματα δεν θα υπήρχαν.
Αυτή είναι μία από τις πολλές ειδήσεις με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει σε αυτόν τον τόπο. Όπως και αυτή, σήμερα, που επίσης, εμπίπτει στον χουλιγκανισμό: Επεισόδια, λέει, έγιναν έξω από την Πανεπιστημιούπολη. Κουκουλοφόροι επιτέθηκαν σε ΜΑΤ, προκάλεσαν ζημιές και σε αυτοκίνητα. Είναι από αυτές τις ειδήσεις λοιπόν που, την επόμενη ημέρα των συμβάντων, ακούς από επίσημα χείλη αυτό το αισχρό πράγμα: ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο». Τι διάολο! Δεν το ακονίζουν ποτέ αυτό το μαχαίρι; Και τι κόκκαλο είναι αυτό, τέλος πάντων; Σιδερένιο;
… Ορίστε! Και μόνο με αυτήν την εισαγωγή, για Κασσελάκη και χουλικανισμούς, αδίκησα ήδη τα πιο σημαντικά της ημέρας. Δεν είπαμε τίποτα ακόμα για την Γάζα. Συγγνώμη! Ειλικρινά!
