Οι μεγάλες αλήθειες προστατεύονται από τη δημόσια δυσπιστία, υποδείκνυε ο φιλόσοφος των μέσων, Μάρσαλ ΜακΛούαν. Και το βλέπουμε να συμβαίνει. Στον ίδιο ανήκει και η γνωστή ρήση «Δεν θα το είχα δει, αν δεν το είχα πιστέψει», ενώ επέμενε ότι το μορφωτικό επίπεδο του καθενός δεν τον καθιστά απρόσβλητο στην προπαγάνδα. Κάθε άλλο. Στους μορφωμένους μπορούμε κάλλιστα να πουλήσουμε μια ιδέα. Η ιστορία, άλλωστε, το έχει αποδείξει. Με τον οδυνηρότερο τρόπο.
Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Ας υποθέσουμε ότι ο ισραηλινός στρατός ανακάλυπτε ότι ένα κλιμάκιο των πιο αδίστακτων στελεχών της Χαμάς διατηρούσε εξοπλισμένο κρησφύγετο στην καρδιά του Τελ Αβίβ, σε μια πολυκατοικία και μια γειτονιά όπου ζούσαν εκατοντάδες Ισραηλινοί πολίτες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι. Θα τη βομβάρδιζαν με την ίδια ασπλαχνία που σφυροκοπούν σήμερα κτήρια στη Γάζα, μετατρέποντας ανθρώπινες ψυχές σε στατιστικά φρίκης;
Επιχειρησιακά ίσως η ερώτηση να μοιάζει άστοχη, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Και νομίζω ότι όλοι γνωρίζουμε την απάντηση. Όσο κι αν κρύβουν την αλήθεια κάτω από έντεχνα πέπλα δυσπιστίας, όσο κι αν –στην καλύτερη περίπτωση- παρουσιάζουν το ξεκλήρισμα ως «παράπλευρες απώλειες» και «αναγκαίο κακό».
Ο πόλεμος της πληροφορίας μαίνεται. Και η πληροφορία είναι ένα πανίσχυρο όπλο. Στη διαδικασία αυτή, προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι μηχανισμοί προπαγάνδας και χειραγώγησης των Παλαιστινίων είναι ισχυρότεροι από του Ισραήλ. Προσπαθήστε να ξαναδιαβάσετε λίγο την προηγούμενη πρόταση, χωρίς να μειδιάσετε. Όμως, πλέον η βία μιλά από μόνη της και κανένα «Pallywood» δεν μπορεί να διαστρεβλώσει την εικόνα. Ακόμη και το 1/10 των αριθμών που παρουσιάζονται να ισχύει, το ηθικό έρεισμα της «νόμιμης αυτοάμυνας» έχει εξανεμιστεί. Τίποτα δεν νομιμοποιεί και δεν ξεπλένει το αίμα αθώων, τον ανθρωπιστικό εφιάλτη. Ο μολώχ δεν εξευμενίζεται με νεκρά βρέφη.
Η περιγραφή του επικεφαλής της UNRWA Φίλιπ Λατσαρίνι για τον στραγγαλισμό της Γάζας είναι ενδεικτική. Και μη μου πείτε ότι έγινε κι αυτός, όπως και ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ αντισημίτης σεναριογράφος του Pallywood! Τα φορτηγά με ανθρωπιστική βοήθεια που καταφέρνουν να φτάσουν είναι ψίχουλα. Δεκάδες υπάλληλοι της UNRWA είναι ανάμεσα στα χιλιάδες θύματα. Το σημαντικό όμως που διαπιστώνει ο γενικός επίτροπος της Υπηρεσίας Αρωγής των ΗΕ είναι η επικινδυνότητα της παραπλανητικής εξίσωσης της Γάζας με τη Χαμάς: είναι μια εξίσωση που στοχεύει στην απανθρωποποίηση και στη δικαιολόγηση του αδικαιολόγητου. Και κανείς, όπως επισημαίνει, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε «καθώς οι εικόνες, τα πλάνα και οι φωνές ανείπωτου πόνου συνεχίζουν να έρχονται ώρα με την ώρα από τη Γάζα».
Ακόμη και το βάσιμο αφήγημα της αποτρεπτικής απάντησης έχει αρχίσει σιγά- σιγά να ξεφτίζει. Δηλαδή, της στρατηγικής φιλοσοφίας εκδίκησης με σκοπό τη συρρίκνωση του κινδύνου αντεκδίκησης. Αυτό μάλλον στη συνέχιση του φαύλου κύκλου και του τυφλού αδιεξόδου συμβάλλει. Τα ουρλιαχτά εκδίκησης μόνο θάνατο και πόνο φέρνουν.
Συνεπώς, είτε έχουν πάρει απόφαση ότι ηθικό και πολιτικό- στρατιωτικό πλεονέκτημα δεν συμβαδίζουν, είτε συμβαίνει κάτι άλλο. Όπως για παράδειγμα μια ελεγχόμενη και εσκεμμένη κλιμάκωση της στρατηγικής της έντασης. Με σκοπό το γάντζωμα στην εξουσία των ομοϊδεατών του Νετανιάχου, στους οποίους θα προστρέξει πρόθυμα ο πληθυσμός για την ασφάλειά του. Ή με έναν ακόμη πιο «φιλόδοξο» και σκοτεινό σκοπό, τον οποίο η επίσημη πολιτική της θεωρητικά πιο δημοκρατικής χώρας της Μέσης Ανατολής φέρεται σαν να μη θέλει να κρύψει πια. Δεν τολμώ ούτε να τον γράψω.
Το Ισραήλ είναι ένα κράτος δημοκρατικό, που στην πράξη δεν επιθυμεί να είναι πολυεθνικά δημοκρατικό, επιβάλλοντας διακρίσεις ξεκάθαρα ρατσιστικές. Ο Νετανιάχου πρόσφατα κατάργησε την αναγνώριση της αραβικής ως μια από τις εξίσου επίσημες γλώσσες, προσθέτοντας ακόμη ένα κεφάλαιο στην ιστορία των διακρίσεων και των περιορισμών κατά των Αράβων πολιτών του. Πριν από μερικές μέρες, ο Υπουργός Παιδείας της χώρας προώθησε μια μακαρθικής φιλοσοφίας οδηγία στα πανεπιστήμια για σκληρές ποινές εναντίον φοιτητών ή καθηγητών που κρίνεται ότι βλέπουν με συμπάθεια τα κινήματα ισλαμικής αντίστασης. Κι αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Έχω σημειώσει ξανά ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα παραμύθι με την Κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό λύκο, ούτε με μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση που καλούμαστε να τοποθετηθούμε με οπαδικά κριτήρια. Εδώ μιλάμε για τον πιο εκρηκτικό γεωπολιτικό γρίφο από όσους κληροδότησαν αποχωρώντας, για τους δικούς τους στρατηγικούς λόγους, οι αποικιοκράτες. Το Μεσανατολικό είναι ένα παλιό, πολύπτυχο και περίπλοκο πρόβλημα, μια πληγή που κακοφορμίζει και στάζει πύον κάθε λίγο.
Καθώς περνούν οι μέρες διαπιστώνουμε ότι όπως η Χαμάς, το Κράτος του Ισραήλ ενδεχομένως να θεωρεί ως μοναδική «θεραπεία» και ζήτημα αυτοεπιβίωσης την εθνοκάθαρση. Επαναλαμβάνω ότι είναι εύκολο να ηθικολογούμε από τα μακρινά μας πληκτρολόγια (ίσως όχι και τόσο μακρινά) και να κουνάμε το δάχτυλο. Ωστόσο, το αίμα βοά. Το ίδιο και ο ρόγχος του θανάτου, η φθήνια της ζωής του άλλου.
Ελεύθερα, 29.10.2023
