Ως τώρα, είπαμε κι γράψαμε πολλά για τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανο Κασσελάκη. Πλέον, έχει μαζευτεί και αρκετό «υλικό» για να μιλήσουμε και για τα κομματικά στελέχη που σήκωσαν παντιέρα εναντίον του. Ήδη, έχουν αποπεμφθεί τέσσερεις: Στέφανος Τζουμάκας, Νίκος Φίλης, Δημήτρης Βίτσας και Πάνος Σκουρλέτης. Είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσουν κι άλλοι. Έχουμε κι έναν, τον ευρωβουλευτή Στέλιο Κούλογλου, που έφυγε μόνος του από το κόμμα, αλλά κράτησε την καλοπληρωμένη έδρα.
Τώρα, ας κοιτάξουμε και προς την άλλη πλευρά. Ανοίγοντας πιο πολύ τον φακό, για να ιδούμε όλη την εικόνα. Κατ’ αρχάς, με μικρή εξαίρεση, αυτή του κου. Βίτσα, αυτοί που διαγράφηκαν μπορεί να χαρακτηρίζονται ως «ιστορικά στελέχη» δεν ήταν και τίποτα πολιτικοί γίγαντες. Ούτε έχουν κάποια δράση στα βιογραφικά τους που να δείχνει ότι πρόσφεραν κάτι στον τόπο – θυμηθείτε ότι κυβέρνησαν, ότι κατείχαν αξιώματα, όι έπαιρναν αποφάσεις…
Το κόμμα στεγάζει πολλές, παρόμοιες περιπτώσεις. Για αυτό και συνετρίβη με πάταγο σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, όπου μάλιστα υπήρχαν και σοβαρά παραπατήματα της κυβέρνησης, που θα μπορούσε και έπρεπε να εκμεταλλευτεί.
Όμως, όσο γρήγορα εκτοξεύτηκε στην εξουσία το 2015, δύο μόλις χρόνια μετά από την απόφαση του συνεδρίου του να πάψει να είναι «ένας εκλογικός συνασπισμός», και να γίνει ένα κανονικό κόμμα, τόσο θεαματική ήταν η πτώση του. Ήταν σαφές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η κοινωνία το έβλεπε, κι ψήφισε ανάλογα. Η ηγεσία και τα λεγόμενα προβεβλημένα της στελέχη δεν πήραν χαμπάρι.
Αυτό το λειψό κόμμα λοιπόν, ήρθε να «μαζέψει» και να το κάνει κάτι άλλο ο Κασσελάκης – σύμφωνα με τα λεγόμενα, αλλά και τις πράξεις του, μέχρι στιγμής. Βλαξ δεν είναι. Ήξερε από την αρχή τι παραλαμβάνει. Και παρά τα πυροτεχνήματα που εκτόξευσε αριστερά και δεξιά, έλεγε πολύ καθαρά ότι είναι αποφασισμένος να τα αλλάξει όλα.
Αυτό, τρόμαξε τη παλιά φρουρά. Που όσο καιρό ήταν στα πράγματα είχε ακριβώς την αντίθετη φιλοσοφία: να παρουσιάζει το ιδεατό, αλλά να μην κάνει τίποτα. Στους ογκώδεις ιδεολογικούς τόμους της ελληνικής Αριστεράς, η διάκριση μεταξύ θεωρίας και πράξης είναι θολή. Η εφαρμογή της, ανύπαρκτη. Ενδεικτικά: αν για κάτι μπορεί να επαινέσει κάποιος την κυβέρνηση Τσίπρα, είναι πρώτον ότι έκανε κωλοτούμπα και ακύρωσε το δημοψήφισμα που κέρδισε πανηγυρικά και θα έριχνε την Ελλάδα στα βράχια, εκτός ΕΕ, και δεύτερον ότι έκλεισε το Μακεδονικό, βάζοντας την υπογραφή του στη Συμφωνία των Πρεσπών για την ονομασία των Σκοπίων (Βόρεια Μακεδονία) που σχεδόν υπαγορεύτηκε από τους Αμερικάνους. Ευτυχώς!
Λοιπόν, ο Κασσελάκης (χωρίς να εξετάζουμε πώς μας προέκυψε, ποιος τον έφερε, και λοιπά) έρχεται τώρα και λέει το εξής απλό: Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως τον ξέραμε ως τώρα, είναι προϊόν με ημερομηνία λήξης που έχει παρέλθει εδώ και καιρό. Η ίδια η χώρα μας, η Ελλάδα, επίσης έχει αλλάξει πολιτικά, κυρίως χάρη στην ωρίμανση του μεγαλύτερου (και μάλιστα του πιο νεανικού), κομματιού του πληθυσμού της.
Οι παλαιοκομματικές πρακτικές, ιδίως της Αριστεράς, έχουν σκουριάσει. Εδώ, έχει κλείσει εδώ και χρόνια η Μητρική Εταιρεία του Κομμουνισμού/Σοσιαλισμού, κι εμείς (όπως και στην Κύπρο), κρατάμε ακόμα την αντιπροσωπεία!
Ασφαλώς, και ευτυχώς, δεν έχουν πεθάνει οι προοδευτικές πολιτικές, που εκπροσωπούνται από σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (Γερμανία), εργατικά (Βρετανία), και το Δημοκρατικό Κόμμα στην Αμερική. Εκσυγχρονίζονται όμως. Προσαρμόζονται στην εποχή, και στην «χωροταξία» στην οποία υπάρχουμε.
Το τελευταίο, είναι και το πρότυπο του Κασσελάκη. Θέλει να αποκτήσει και η Ελλάδα ένα κανονικό Δημοκρατικό Κόμμα (μην το συγχέετε με το ΔΗΚΟ, αυτό είναι κάτι άλλο), που να είναι το αντίπαλο δέος των πιο δεξιών, συντηρητικών κομμάτων της Δύσης. Αυτόν τον χώρο κατάφερε να τον κατακτήσει σε μεγάλο βαθμό ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο όμως απέτυχε, μετά τον θάνατό του, να μετεξελιχθεί στα πρότυπα της σοσιαλδημοκρατίας.
Το σχέδιο του Κασσελάκη, κάνει νόημα. It make’s sense που λένε και οι Άγγλοι. Έχει το ειδικό βάρος να το πετύχει; Δεν ξέρω. Μέχρι τώρα, πούλησε περισσότερο το φιζίκ και τα αμερικάνικα διαπιστευτήριά του, παρά αυτό που στην Ελλάδα λέμε «ηγετικό τσαγανό».
Οι εμπροσθοφύλακές του (Πολλάκης και Παππάς), πιστεύω ότι είναι προσωρινοί, βαλμένοι από τον Τσίπρα. Αν πετύχει το σχέδιό του ο Κασσελάκης, θα τους αδειάσει στο άψε-σβήσε. Αν όχι, θα επιστρέψει στην Αμερική, και το κόμμα θα γίνει σωματείο!…
