Δέκα χιλιάδες νεκροί σε τρεις βδομάδες. Αν και τρομακτικός ο αριθμός παραμένει ένας αριθμός, χωρίς πρόσωπα πίσω από αυτόν. Στρατιώτες που δεν ήθελαν να πολεμήσουν, γυναίκες που ήθελαν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν και να ζουν σε ένα καλύτερο κόσμο, άντρες που ζούσαν συνηθισμένες ζωές και δεν είχαν σχέση με τρομοκράτες, παιδιά που ήθελαν να δουν κάποτε τη ζωή πίσω από το τείχος, νέοι που πίστευαν στο δίκαιο των άλλων… Δέκα χιλιάδες άνθρωποι των οποίων ο θάνατος περνά στις ειδήσεις σαν ένας απλός αριθμός. Και παράλληλα, ένας άλλος αριθμός: Εκατομμύρια πρόσφυγες.
Οι New York Times ταξίδεψαν στη Γάζα και μίλησαν με παιδιά που ζουν σε καταυλισμό του ΟΗΕ στη νότια Γάζα. «Ελπίζω να σταματήσουν οι μάχες για να πάμε πίσω στο σπίτι και να κοιμηθούμε» , λέει ο μικρός Wael Salha. «Έπεσε το παράθυρο, φοβηθήκαμε και για αυτό ήρθαμε εδώ. Δεν έχουμε νερό, ηλεκτρικό ή κάτι να πιούμε. Παντού υπάρχουν σκουπίδια και είναι ο ένας πάνω στον άλλον». Η Hayat Abu Jarad στα 10 της χρόνια περιγράφει τη ζωή με μελανά χρώματα: «Δεν είναι δίκαιο», λέει. Ένα άλλο αγόρι, ο Muhammad Assalaya, εύχεται να μπορούσαν να επιστρέψουν στα σπίτια και στα σχολεία τους και «να μην μένουν στις σκηνές, όπου δεν μπορούμε να κοιμηθούμε».
Κι αν τελειώσει ο πόλεμος και αν επιστρέψουν, θα υπάρχουν σπίτια; Θα υπάρχουν σχολεία, γειτονιές, φίλοι, γονείς; Μπορεί η ζωή να συνεχιστεί από εκεί που έμεινε;
Το Ισραήλ πολεμά για να εξοντώσει τους τρομοκράτες και να προστατεύσει την ύπαρξη του. Σπέρνοντας τον όλεθρο, χωρίς διακρίσεις. Μπορεί αυτό να τύχει συγχώρεσης; Όταν αυτά τα παιδιά μεγαλώσουν θα μπορέσουν να ξεχάσουν; Θα επιλέξουν να τα αφήσουν όλα πίσω τους ευχόμενοι να επικρατήσει επιτέλους ειρήνη; Ή θα θελήσουν να εκδικηθούν με αποτέλεσμα νέες Χαμάς να δημιουργηθούν; Που οδηγεί όλο αυτό; Μπορεί αυτός ο φαύλος κύκλος να τελειώσει;
Ο Ισραηλινός ηγέτης επικαλείται τη Βίβλο: «Υπάρχει καιρός για ειρήνη και καιρός για πόλεμο», λέει «και αυτή είναι η ώρα για πόλεμο». Περιγράφει μάλιστα τον όλεθρο ως «ένα πόλεμο για το κοινό μέλλον Ισραηλινών και Παλαιστινίων». Είναι ποτέ δυνατόν μετά από όλο αυτό να επέλθει ειρήνη; Είναι, λέει, ο πόλεμος αυτός μια γραμμή μεταξύ των δυνάμεων του πολιτισμού και των δυνάμεων της βαρβαρότητας». Όταν σκοτώνεις παιδιά, όταν βομβαρδίζεις νοσοκομεία, όταν γκρεμίζεις σπίτια και ξεσπιτώνεις ανθρώπους, είναι αυτό πολιτισμός; Σε τι διαφέρει από την δράση της Χαμάς; Από την έφοδο σε ένα χώρο που διασκέδαζαν νέοι και σε ένα κιμπούτς που ζούσαν φιλήσυχοι άνθρωποι;
