Έμελλε να βγει κι αυτό και μάλιστα να διεκδικεί να έχει και τη «λογική» του: η ρίψη ακόμα και μιας πυρηνικής βόμβας στη Γάζα θα μπορούσε να αποτελούσε μια επιλογή. Αυτή η επιλογή δεν συνιστά, βέβαια, σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια ωμή πραγματικότητα και ένα μόνιμο εφιάλτη για την ανθρωπότητα, εκεί και όπου σε κάθε γωνιά της γης και μέρος του πλανήτη ο όποιος πόλεμος δεν θ’ αποτελεί πλέον έτσι απλά ένα μέσο επίλυσης διαφορών, αλλά θα ξεφυτρώνει ως ένας άλλος Αρμαγεδών. Με διαθέσεις καλπάζουσας ολοκληρωτικής καταστροφής.
Κι αν κάποτε η ιστορία επέτρεπε, έστω υπό προϋποθέσεις, να υπάρχουν νικητές και ηττημένοι μέσα από τα πεδία των μαχών και σε φάσεις ολοκληρωτικού πολέμου, τώρα τα ίδια τα γεγονότα βοούν τόσο εκκωφαντικά για μη αναστρέψιμες συνέπειες σ΄ αυτό που προάγει η σύγχρονη «λογική» που αναδύεται από ένα απέραντο παραλογισμό… Το να ψάχνεις μέσα από τα σπλάχνα αυτού του παραλόγου για «δίκαιο» και «άδικο», αποτελεί μόνο μια μικρή λεπτομέρεια. Γιατί αναπόφευκτα όσο το ψάχνεις θα εγκλωβίζεσαι σ’ ένα καθεστώς λογικής του «ναι μεν, αλλά…» που σε βγάζει μάλλον στο πουθενά. Στην νέα τάξη πραγμάτων όλα χωρούν όπως στο μνήμα του Αγίου Νεοφύτου. Μπορείς άνετα και εκ του ασφαλούς να κόβεις και να ράβεις…
Στη Γάζα και στην κάθε Γάζα που θα βιώνουμε στο μέλλον, όπου κι αν το ψάξεις, αυτό που θα είναι δυσεύρετο είναι η λογική της ανθρωπιάς… Κι ας το μελετούμε γι’ ανθρωπιστικούς διαδρόμους και άλλα τινά, για να λειτουργήσουν έστω ως παυσίπονα… Μόνο που βγαίνει προς τα έξω ως επιλογή ακόμα και η ρίψη πυρηνικών, όλα ξεγυμνώνονται… Μάλιστα, οι όποιες δήθεν ευαισθητοποιήσεις διεθνών οργανισμών και ηγετών, που σπεύδουν ως «σωτήρες», παραμένουν ξεκρέμαστες σπασμωδικές κινήσεις και πολλές φορές μόνο προς το «θεαθήναι».
Στη Γάζα και στην κάθε Γάζα που θα μας προκύπτει, η ανάγκη εξυφαίνεται στην απόλυτη αντιστροφή της. Δεν είναι πλέον η προαγωγή της ζωής ως πολιτισμού και κουλτούρας, αλλά η εξάλειψή της, με κάθε τρόπο και μέσο και ενίοτε με τον πιο φρικτό τρόπο. Αυτή, λοιπόν, είναι η απόλυτη και κατεπείγουσα αναγκαιότητα του πολέμου, που μπορεί να «δικαιολογεί» τα πάντα. Τι σόι ζωή είναι αυτή που ξεπηδάει μέσα από χαλάσματα και γκρεμίσματα, τι τραύματα θα σημαδεύουν όσους όσοι επιζήσουν των όσων φρικιαστικών προσφέρονται ως «θέαμα» σε όλο τον πλανήτη; Όταν κατά μέσο όρο γύρω στα 200 παιδιά σκοτώνονται καθημερινά, σύμφωνα με τον ΠΟΥ; Και όχι μόνο;
Αυτό που μένει, λοιπόν, για να καθαρίζουμε έτσι με συνοπτικές διαδικασίες, είναι η ρίψη μιας πυρηνικής. Πού ξέρουμε, μπορεί κι αυτή να βρίσκει σήμερα τη «λογική» της… Γιατί δεν είναι μόνο χώρες, πόλεις και χωριά που γκρεμίζονται, αλλά επί ερειπίων βρίσκεται σωριασμένο όλο το οικοδόμημα του πολιτισμού.
