Ο Ντάγκλας Μάρεϊ, 44, Βρετανός συγγραφέας και σχολιαστής, είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα που έχουν γίνει ευρύτερη γνωστά τώρα με τον πόλεμο Ισραήλ- Χαμάς. Κάνοντας χρήση και της δημοσιογραφικής του ιδιότητας, βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στο μέτωπο. Δίνει ανταποκρίσεις σε διάφορα δυτικά μέσα ενημέρωσης, όπως στο αγγλικό περιοδικό Spectator και την Νew York Post, και προσκαλείται σε αρκετά, μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα για περιγραφή και σχολιασμό όσων βιώνει καλύπτοντας τον πόλεμο.
Οι απόψεις του σχολιάζονται θετικά από πολλούς, προκαλούν όμως και αρκετές αρνητικές αντιδράσεις. Όπως πχ για τις όλο και αυξανόμενες εισροής μεταναστών σε ευρωπαϊκές χώρες. Κάτι που θέτει σε κίνδυνο, λέει, τις δημοκρατικές αξίες των δυτικών κοινωνιών. Επίσης, είναι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Ισραήλ σ΄αυτόν τον πόλεμο κατά της Χαμάς.
Υπό την δημοσιογραφική του ιδιότητα Ο Μάρεϊ έχει βρεθεί στην «πρώτη γραμμή» των γεγονότων στο Ισραήλ και στην Γάζα, από την 7η Οκτωβρίου που ξεκίνησε το κακό με το μακελειό της Χαμάς σε ισραηλινούς οικισμούς, σφάζοντας περίπου 1400 άμαχους πολίτες, ακόμα και μικρά παιδιά και ηλικιωμένους». Θεωρεί δικαιολογημένη και επιβεβλημένη την απάντηση του Ισραήλ, «που δεν θα μπορούσε δυστυχώς να μην έχει και σοβαρές απώλειες άμαχων πολιτών και από την άλλη πλευρά». Κάτι, προσθέτει, που η Χαμάς «ήξερε και ήθελε να συμβεί».
Πιστεύει σταθερά ότι «όταν επιτρέπεις να μπαίνουν στη χώρα σου άνθρωποι απ όλο τον κόσμο, εισάγεις και τα προβλήματα των χωρών απ’ όπου έρχονται. Εάν πχ ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, αυτός θα μεταφερθεί και στους δόμους των πόλεών μας στην Βρετανία όπου, ως γνωστόν, έχουμε πολύ μεγάλους πληθυσμούς από αυτές τις δύο χώρες.»
Ο Μάρεϊ θεωρεί ότι ο ακροδεξιός αντισιμιτσιμός που είδαμε στην Ευρώπη στα μέσα του περασμένου αιώνα ήταν τόσο τοξικός, τόσο ακραίος, «που ακόμα υπάρχουν και σήμερα μερικοί βρωμεροί άνθρωποι που εξακολουθούν να παίζουν με αυτά τα σκοτεινά πράγματα». Όμως, προσθέτει, σε καμία περίπτωση δεν ήταν ποτέ, εδώ και 80 χρόνια, εκείνα τα αντισημιτικά στοιχεία κοντά σε κέντρα εξουσίας πουθενά στην Ευρώπη.
Κατά τον Μάρεϊ υπάρχουν ακόμα και στην άκρα αριστερά παρόμοια «βρωμερά άτομα» τα οποία παίζουν με «σκοτεινά πράγματα», κυρίως με τον αντισημιτισμό. Αυτοί ναι, λέει, έρχονται λίγο πιο κοντά στα κέντρα εξουσίας, όπως πχ ο πρώην ηγέτης του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, Τζερεμι Κόρμπιν. Ο οποίος εκτός του ότι καταφέρθηκε με σκληρά λόγια κατά του Ισραήλ για τους βομβαρδισμούς στην Γάζα, αρνήθηκε, αν και πιέστηκε πολύ από δημοσιογράφους, να καταδικάσει και την Χαμάς.
Ο Κόρμπιν, προφανώς και για αυτούς τους λόγους, δεν οδήγησε ποτέ το Εργατικό Κόμμα σε μια επιτυχία, και περιφέρεται σήμερα στο γραφικό του περιθώριο. «Λίγοι θυμούνται ότι ήταν παρών και κατέθεσε και στεφάνι στους τάφους των 5 τρομοκρατών της παραστρατιωτικής Παλαιστινιακής Οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης που σκοτώθηκαν κατά την δική τους επίθεσή εναντίον μελών (αθλητών και προπονητών της Ισραηλινής ομάδος – 11 δολοφονήθηκαν – στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο».
Έχουμε πάντως και στην Ελλάδα παρόμοια πολιτικά «φαινόμενα» με τον Κόρμπιν. Κατά το ΚΚΕ για παράδειγμα «ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή είναι αποτέλεσμα κατοχής και δολοφονίας χιλιάδων Παλαιστινίων από το Ισραήλ». Η Χαμάς δεν αναφέρεται. Ή μάλλον αναφέρεται με την ακόλουθη πονηριά: «Το ΚΚΕ δεν έχει καμία ιδεολογική ή πολιτική συγγένεια με τη Χαμάς, ωστόσο είναι γεγονός πως αυτή την οργάνωση έχουν εκλέξει οι Παλαιστίνιοι για να έχει τη διοίκηση στη Λωρίδα της Γάζας». Άρα, δεν την καταδικάζουμε…
Ευτυχώς, ο βασικός μοχλός που κινεί τις δυτικές δημοκρατίες σήμερα, το είδαμε πρόσφατα και στην Γερμανία λέει ο Ντάγκλας Μάρεϊ, είναι ότι οι φιλελεύθερες ιδέες έχουν την δύναμη να σε κάνουν, όπως συνέβη πρόσφατα και με τον Καγκελάριο Σόλτς, να παραδεχθείς ακόμα και τα πιο απεχθή εγκλήματα που διαπράχθηκαν ποτέ στην Ευρώπη – το Ολοκαύτωμα των Εβραίων – και ανοικτά να ζητήσεις συγγνώμη.
