Eίναι στην επικαιρότητα πάλι αυτές τις μέρες το θέμα του Ακάμα και της καταστροφικής για την Χερσόνησο πορείας υλοποίησης ενός τεκμηριωμένα αμφισβητησθέντος σχεδιασμού για τη «βιώσιμη ανάπτυξή του».

Άλλη πρωτοτυπία κι αυτή, να θέλουμε να αναπτύξουμε με κατασκευαστικά και άλλα έργα μια μοναδική οικολογική περιοχή! Η μόνη συμβατή ανάπτυξη θα ήταν η προστασία της και η κατάργηση των πολλαπλών παρανομιών που όλο κι επεκτείνονται. Τα χάλια μας με τους δρόμους-λεωφόρους τα είδαμε (όσοι δεν πήγαμε επί τόπου) από τις φωτογραφίες που δημοσιοποιήθηκαν. Μετρήσαμε, όμως, τα χρόνια και τα βρήκαμε με ακρίβεια – πενήντα από το Πολυτεχνείο, σαράντα από το ψευδοκράτος. Ο μετρητής δεν κάνει λάθος – Εδώ κλείνει μισός αιώνας κατοχής…

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!» ακούεται ακόμα στ΄αυτιά μας η Φωνή των Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Φοιτητών, των Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Ελλήνων. Χρωματισμένη πρώτα με τον ενθουσιασμό, το πάθος και την πίστη για μια νίκη που δεν φαινόταν εύκολη κι ύστερα με την αγωνία μέχρι που έγινε λυγμός: «Είμαστε άοπλοι. Αδέρφια μας στρατιώτες δεν θα σκοτώσετε τα αδέρφια σας…». Τούτος ο λυγμός δεν μπόρεσε να νικήσει τον τριγμό από τις ερπύστριες των τανκς…
«Πάμε και εμεις στα παιδιά που κοιμήθηκαν κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού…»

Τα χρόνια πέρασαν κι έκλεισαν τα πρώτα πενήντα. Η χρονική απόσταση ξεθωριάζει μερικές λεπτομέρειες, μαζί και τις αρχικές αμφισβητήσεις από αυτούς που δεν έπρεπε και δίνει προεκτάσεις που δεν υπήρξαν στην ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήταν αναμφισβήτητα η πιο σημαντική, η πιο δυναμική εξέγερση του Ελληνικού λαού που, παρά τις θυσίες αγωνιστών, τις εξορίες στα ξερονήσια και τα βασανιστήρια στην Ασφάλεια της οδού Μπουμπουλίνας, είχε σχεδόν συμβιβαστεί. Ίσως γιατί η επαναλαμβανόμενη διαφήμιση πως «η Ελλάδα είναι ένα απέραντο εργοτάξιο» και δώστου κορδέλες και μυστριά, εμβατήρια κι αναπαραστάσεις για την πολεμική αρετή των Ελλήνων, σκορπούσε την ψευδαίσθηση για «ακόμα μεγαλύτερα μεροκάματα». Βολεύονται κάποτε οι κοινωνίες να μη διακινδυνεύουν να χάσουν αυτά που έχουν, ξεχνώντας όσα πολλά στερούνται, ακόμα και την ελευθερία τους. Η Ελλάδα ήταν μια απέραντη φυλακή, ακόμα και για όσους ήταν τυπικά έξω από αυτή. Είναι όμως λάθος κάποιοι εκεί στο κλεινόν άστυ να λένε πως από το Πολυτεχνείο έπεσε η Χούντα. Είναι από το πραξικόπημα της Χούντας και το δεύτερο σκέλος του, την τουρκική εισβολή, που έπεσε η δικτατορία!

Τη θυμάμαι εκείνη την 15η του Νιόβρη. Ήταν Τρίτη. Η Πέπη Ρηγοπούλου, συνάδελφος Χημικός, είχε έρθει από Αθήνα για να μιλήσει την επομένη στο Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (μνήμη Γιάννη Κατσούρη). Είχαν περάσει δέκα χρόνια από την εισβολή του τανκ που γκρέμισε τη σιδερένια πύλη του Πολυτεχνείου από όπου κουβαλούσε ακόμα τις συνέπειες του τραυματισμού της. Ήθελε να πάμε να βρούμε όσους, όπως περίμενε, θα είχαν κιόλας οργανώσει μια αυθόρμητη εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στο ψευδοκράτος. Περπατήσαμε από το Λήδρα Πάλας μέχρι τις κάτω γειτονιές αλλά η αναζήτηση δεν είχε αποτέλεσμα. ΄Επρεπε να κλείσει η βδομάδα, να περιμένουμε το Συμβούλιο Ασφαλείας (18 του Νιόβρη), να προλάβουν να ετοιμαστούν κόμματα και οργανώσεις, και να φτάσουμε την επόμενη Δευτέρα να διαμαρτυρηθούμε «προγραμματισμένα» και μέσα στο ωράριο της δημόσιας υπηρεσίας. Ένας περίπατος μέχρι την Πλατεία Ελευθερίας…

Είναι ανυπόφορα μεγάλος ο χρόνος της διαρκούσας και εντεινόμενης κατοχής και τα σαράντα χρόνια από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Από τότε αυτός είναι ο (ψευδο)συνομιλητής της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα από μια άτυπη εξίσωση στο πρόσωπο των δυο ηγετών, των δυο μερών, των δυο πλευρών που πάνε να μετασχηματιστούν σε δυο ζώνες, δυο πολιτείες, δυο κρατίδια – τόσο κοντά μάς έφεραν στα δυο κράτη. Τώρα πια αυτό το τελευταίο είναι το μόνο που απορρίπτουμε, προς το παρόν. Κάποιοι «ρεαλιστές» βάλθηκαν να μας πείσουν πως είναι ξεπερασμένο το «Δεν ξεχνώ». Όχι πως ξέχασαν το τι λέγαμε πως δεν ξεχνούμε αλλά γιατί το ξέγραψαν. «Τυχεροί» κάποιοι λίγοι μέσα από τις …πολλά υποσχόμενες «εδαφικές αναπροσαρμογές». Τέτοιες ρυθμίσεις τις ξέραμε σε οικόπεδα και αγροτεμάχια καθώς και σε πολεμικές συρράξεις μιας παλιάς εποχής. Nα συμβαίνουν άραγε τώρα και στας Ευρώπας;

Οι μαθητές και οι μαθήτριες πορεύτηκαν και φέτος, κατά την παράδοση, χωριστά, με άλλα λάβαρα, άλλες σημαίες, άλλα συνθήματα και, το χειρότερο, προς (πραγματικά) άλλες κατευθύνσεις. Σαν μια παράξενη …συνομοσπονδία. Τώρα είναι άλλη η γενιά, καμμιά σχέση με τις μαθητικές κινητοποιήσεις τα πρώτα χρόνια στο οδόφραγμα Λήδρα Πάλας που πολύ ενοχλούσαν τη «σιωπηλή πλειοψηφία» και τους εκφραστές της που δεν ήταν φειδωλοί σε ποικίλους χαρακτηρισμούς. Η είδηση όμως της μέρας ήταν άλλη. Η τσαλακωμένη από καιρό εικόνα της ημικατεχόμενης Κύπρου προβλήθηκε ακόμα περισσότερο ταλαιπωρημένη, στα ντόπια και τα διεθνή ΜΜΕ. Είναι άραγε αυτή η θλιβερή κατάληξη ενός διαχρονικού εκφυλισμού;

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το είπε προχτές και είχε απόλυτο δίκαιο: «Κανείς μα κανείς δεν είναι υπεράνω της φήμης της χώρας μας». Kι εδώ που φτάσαμε τώρα, τι κάνουμε;