Θέλουν να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια συνεργασίας για τις δημοτικές εκλογές, λένε ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ. Τους δημότες, όμως, σε έκαστο των δήμων, τους ρώτησαν; Το ΔΗΚΟ φέρεται να δυσφορεί για τις απαιτήσεις της Πινδάρου. Δεν κλείνει την πόρτα της συνεργασίας όμως. Απλώς, διαμηνύει ότι δεν αποκλείει συνεργασία ούτε με τον ΔΗΣΥ, ούτε με το ΑΚΕΛ. Το γνωστό ΔΗΚΟ δηλαδή. Που πατάει και στις δύο βάρκες και όποια του προσφέρει πρώτη σωσίβιο. Δεν ρωτάνε, ωστόσο, τους δημότες στον κάθε δήμο.
Το κομματικό ρεπορτάζ προσθέτει ότι ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΔΗΠΑ επιχειρούν ένα ακόμη ανακάτεμα της τράπουλας, σε μια ύστατη προσπάθεια να πετύχουν ευρύτερη συνεργασία. Σε ποιους δήμους, με ποιους υποψηφίους; Δεν ρωτάνε τους δημότες. Θα αποφασίσουν και θα τους καλέσουν να εισακούσουν τις επιλογές τους.
Και αν υπάρξουν αντάρτες, όπως είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν αφού το φαινόμενο ήταν άφθονο στις πλείστες των δημοτικών εκλογών του παρελθόντος, θα αρχίσουν να ανεμίζουν τις κομματικές σπάθες. Απειλώντας να πάρουν κεφάλια. Αδιόρθωτοι; Φρικτά. Μόλις εννιά μήνες πέρασαν από την ημέρα που οι πολίτες τους βροντοφώναξαν ότι η εποχή των μαντριών έχει περάσει. Κοτζάμ Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος βγήκε από το κομματικό μαντρί και προχώρησε σε αυτόβουλη πορεία εξέλεξαν. Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις κομματικές απειλές.
Και όμως. Οι κομματικές ηγεσίες συνεχίζουν να πολιτεύονται με μεθόδους παλαιών δεκαετιών. Ακόμη και κάποιοι, που αυτοσυστήνονται ως εκσυγχρονιστές και με φρέσκα μυαλά. Όπως για παράδειγμα η Αννίτα Δημητρίου. Κινείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που έπαιζαν το κομματικό πάρε-δώσε οι προκάτοχοί της.
Είναι αγχωμένη η Πινδάρου και πασχίζει με κάθε δύναμη να αποτρέψει ενδεχόμενη συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ. Επειδή φοβάται ότι μια τέτοια εξέλιξη θα έχει προεκτάσεις, που θα φτάσουν μέχρι τις προεδρικές εκλογές. Έχουμε, όμως, δημοτικές εκλογές. Και αυτοί σκέφτονται με κριτήριο τις προεδρικές. Κατά τ’ άλλα, μιλάμε για το κόμμα το οποίο κορδώνει για τη μεταρρύθμιση την οποία επέφερε ως κυβερνών κόμμα στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Διαβάζω το κομματικό ρεπορτάζ. Ύψιστος στόχος έχει τεθεί, λέει, να βρουν ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ , ΔΗΠΑ κοινό υποψήφιο σε Λευκωσία και Λεμεσό. Αυτό σημαίνει, προστίθεται, ότι δεν θα στηριχθούν ο Ανδρέας Κωνσταντίνου στον δήμο Λευκωσίας, ο Νίκος Νικολαΐδης και ο Γιάννης Αρμεύτης στην Λεμεσό. Στην περίπτωση Κωνσταντίνου υπάρχουν αντιδράσεις από πλευράς ΔΗΚΟ και επιφυλάξεις από πλευράς ΔΗΠΑ, ενώ στην περίπτωση της Λεμεσού το ΔΗΚΟ δεν στηρίζει Νικολαΐδη και ο ΔΗΣΥ δεν στηρίζει Αρμεύτη.
Όπου ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΔΗΠΑ βλέπε τις ηγεσίες τους. Διότι τα κομματικά μέλη και τους ψηφοφόρους τους στους δήμους αυτούς δεν τους ρώτησαν. Όχι, βεβαίως, με δημοσκοπήσεις, που εύκολα θα αμφισβητηθούν. Ρωτώντας απευθείας. Ούτε που κατάλαβα ποτέ πώς προέκυψε για υποψήφιος δήμαρχος Λευκωσίας ο Ανδρέας Κωνσταντίνου, ο οποίος βρέθηκε δήμαρχος Αγλαντζιάς από σπόντα, όταν υπουργοποιήθηκε ο Χαρ. Πετρίδης. Όπως δεν κατάλαβα γιατί ο ΔΗΣΥ επιμένει στην αποτυχημένη επιλογή Νικολαΐδη στην Λεμεσό. Όπως και γιατί αρνείται να συζητήσει μια πολλά υποσχόμενη υποψηφιότητα Αρμεύτη. Ότι διαφωνούν τα τοπικά στελέχη του ΔΗΣΥ είναι αρκετό;
Παράλληλα, διαβάζεις ότι φαίνεται να κλειδώνει η συνεργασία ΔΗΣΥ-ΔΗΠΑ με υποψηφιότητα Χρίστου Τσίγκη στον Στρόβολο και ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι σου. Γιατί βρε αφιλότιμοι; Ρωτήσατε τους δημότες ψηφοφόρους σας; Ειδικά η Πινδάρου ξεχνάει ότι στις προηγούμενες εκλογές επέλεξε υποψήφιο χωρίς να ρωτήσει κανέναν και προέκυψε δήμαρχος ο αντάρτης Παπαχαραλάμπους, ο οποίος, όμως, είχε ρωτήσει τους συναγερμικούς του Στροβόλου και του είπαν προχώρα.
Πάνε μερικές δεκαετίες από τότε που έκανα κομματικό ρεπορτάζ. Είναι λες και δεν πέρασε μια μέρα. Ίδια ακατανόητη τακτική. Ίδιες χωρίς λογική μέθοδοι. Ίδιο και απαράλλακτο μπάχαλο. Κάποιοι αρχηγοί κομμάτων, που θεωρούν ότι μπορούν να τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί τους ψηφοφόρους. Μερικά κομματικά στελέχη, που τρέμουν να πουν στους αρχηγούς ότι η επιλογή τους είναι συνταγή αποτυχίας. Και μερικοί φιλόδοξοι τύποι, που κτίζουν στενή σχέση με τους αρχηγούς για να εξασφαλίσουν την στήριξή τους. Ποιος νοιάζεται τι ιδέες έχουν. Τι προτάσεις έχουν. Πόσο εφικτές είναι για να βελτιώσουν την καθημερινότητα των δημοτών.
Υπάρχει άλλη οδός θα ρωτήσει κάποιος. Φυσικά. Φτάνει να πιστέψουν στην πραγματική δημοκρατία. Που απαιτεί να αποφασίζουν τα μέλη και οι δημότες και όχι μια χούφτα αρχηγοί. Πώς; Ψάχνοντας πολύ καιρό πριν και όχι μερικούς μήνες πριν τις εκλογές, αξιόπιστους και ικανούς βάσει συγκεκριμένων προτάσεων υποψηφίους. Θέτοντας τους στην κρίση μελών και δημοτών μέσω κάλπης. Δεσμευόμενοι να ακολουθήσουν τη βούληση τους.
Ναι, ακούγεται εξαιρετικά ρομαντικό για τη νήσο Κύπρο. Μέχρι, όμως, να πιστέψουν στην πραγματική κομματική δημοκρατία οι ηγεσίες, θα παλεύουν με αντάρτες. Και θα σπάνε τα μούτρα τους.
