Όταν οι ΗΠΑ πριν από δύο δεκαετίες περίπου αποφάσισαν να νομοθετήσουν εξ αφορμής του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και συμπεριλάμβαναν την υποψία στο κατηγορητήριο, τότε καταργείτο και το τεκμήριο της αθωότητας, θεμέλιο του νομικού μας πολιτισμού το οποίο, σπανίως τολμά κάποιος να το αμφισβητήσει ανοικτά, πέραν από τα απολυταρχικά καθεστώτα, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου μιας βάρβαρης καταπάτησης στοιχειωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Επί τούτου, δημιούργησαν τις γνωστές φυλακές του Γκουαντάναμο, τις οποίες θα ζήλευαν και τα πιο γνωστά ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χιλιάδες πολίτες κρατούντων στο διαβόητο στρατόπεδο στην Κούβα χωρίς κατηγορητήριο και δίκη για χρόνια, ανακρινόμενοι και βασανιζόμενοι.
Η παραπάνω εισαγωγή, είναι με αφορμή κανονισμό που αφορά την ελευθερία των ΜΜΕ που προωθείται από την ισπανική προεδρία και στηρίζεται από την Κύπρο.
Συγκεκριμένα, η Κύπρος στηρίζει κανονισμό που απασχολεί τα τρία ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και προνοεί την παρακολούθηση δημοσιογράφων από κυβερνητικές υπηρεσίες πληροφοριών για λόγους ασφαλείας.
Το επίμαχο άρθρο είναι το υπ. αριθμόν 4, το οποίο επιτρέπει την παρακολούθηση ηλεκτρονικών συσκευών δημοσιογράφων (υπολογιστές, προσωπικές τηλεφωνικές συσκευές) για λόγους εθνικής ασφάλειας και εφόσον οι κυβερνητικές υπηρεσίες που κάνουν τις υποκλοπές πληρούν κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Λέμε τώρα. Η δικλείδα ασφαλείας που εμπεριέχουν αυτές οι προϋποθέσεις είναι μια λεπτή νοητή γραμμή η οποία χωράει ερμηνείας κατά το δοκούν και δύναται να γίνει σημείο εκμετάλλευσης και καταπάτησης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά, που αποκτήθηκαν διά μέσου των αιώνων με αίμα, στον βωμό τάχα της εθνικής ασφάλειας.
Η τελική συζήτηση μεταξύ των αρμόδιων οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγινε προχθές Παρασκευή, όπου, ο γράφων λόγω περιορισμού, δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει το αποτέλεσμα, το οποίο όμως, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Γιατί και να μην πέρασε η σχετική πρόνοια, υπάρχουν αφενός τα παραθυράκια της άτυπης παρακολούθησης και που κανείς δεν γνωρίζει –πέραν από τις περιπτώσεις που κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας- και αφετέρου, στο εγγύς μέλλον θα επανέλθει, γιατί, χρόνια «πιπιλίζεται» αυτή η καραμέλα. Να σημειωθεί ότι εφόσον ο συγκεκριμένος ευρωπαϊκός κανονισμός λάβει έγκριση, θα υπερισχύει των εθνικών νομοθεσιών των κρατών-μελών της Ε.Ε.. Πηγή του «Φ», από τις Βρυξέλλες, σύμφωνα με τον συνάδελφο Φάνη Μακρίδη, εξέφρασε την εκτίμηση ότι το Ευρωκοινοβούλιο δεν πρόκειται να συγκατατεθεί σε ένα τέτοιο κείμενο που θα παραβιάζει αρχές της ελευθεροτυπίας και ότι θα υπάρχουν αρκετές χαλαρώσεις υπέρ του Τύπου. Χαλαρώσεις! Έχουν και χιούμορ οι αθεόφοβοι, κάνοντας χατίρια και παίζοντας με την ανθρώπινη νοημοσύνη…
Κι εδώ τίθεται το δίλημμα. Η πρόφαση της εθνικής ασφάλειας ή ότι περικλείει γενικότερα η ελευθερία του ατόμου και ειδικότερα στην έκφραση και την ενημέρωση.
Και όταν η ελευθεροτυπία φιμωθεί, προφανώς η παραπληροφόρηση θα οργιάσει, ταφόπλακα θα σκεπάσει τη δημοκρατία και ο γάιδαρος θα βγάλει φτερά και κυριολεκτικά θα πετάει. Η ενημέρωση θα είναι μονόπλευρη και καθοδηγούμενη, ανάλογα με τη σφαίρα επιρροής. Πολλά είναι τα παραδείγματα από το παρελθόν. Χαρακτηριστικότερο, ο πόλεμος στο Βιετνάμ, όπου οι ΗΠΑ τον έχασαν εξαιτίας της πολυφωνίας στην ενημέρωση και την άποψη, χωρίς βέβαια να μειώνεται το σθένος των αντιπάλων.
Εν κατακλείδι, αυτή είναι η νέα τάξη πραγμάτων η οποία μαγειρεύεται εδώ και χρόνια με τη δική μας ανοχή. Και σε όποιον δεν αρέσει, ας πιάσει τα όρη και τα βουνά.
Τελικά, το τεκμήριο της αθωότητας τείνει να μετατραπεί σε τεκμήριο της ενοχής; Δηλαδή, θα είμαστε όλοι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, γιατί, το επόμενο βήμα προϊδεάζει σε ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης. Πλήρης έλλειψη κάθε έννοιας δικαίου.
