Αν κάποιος μπει στον κόπο ν’ ασχοληθεί με τα ποσοστά και τα μεγέθη του φαινομένου της βίας και παραβατικότητας, τότε σίγουρα δεν θα δυσκολευτεί να συμπεράνει ότι πρόκειται για μια πραγματικά σύγχρονη μάστιγα, που όσο το παλεύουμε τόσο δεν τιθασεύεται. Δεν είναι μόνο τα ποσοστά που καταγράφονται σε σχολικούς χώρους, σε γήπεδα και αλλού. Αλλά φαινόμενα που εκδηλώνονται με κάθε ευκαιρία και που καταντούν μια άλλη θλιβερή κανονικότητα.
Όσο κι αν το ψάχνουμε, όσο κι αν προκαλούν σοκ και δέος τα ποσοστά που δημοσίως ανακοινώνονται και τα περιστατικά μιας απίστευτης αγριότητας που αποτυπώνεται τόσο έντονα στην ειδησεογραφία, η ανάπτυξη μιας τοξικής κουλτούρας παγιώνεται πλέον ως μια καθημερινότητα. Πριν λίγες μέρες πραγματοποιήθηκε σύσκεψη με θέμα την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας και της παραβατικότητας στα σχολεία.
Προηγουμένως, αφορμής δοθείσης, απασχόλησε σε επίπεδο υπουργείων και υπηρεσιών το θέμα της βίας στα γήπεδα, ενώ το αστυνομικό δελτίο με συνέχεια και συνέπεια δεν παύει να είναι φοβερά εμπλουτισμένο με περιστατικά που συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα μιας νέας κυρίαρχης κοινωνικής κουλτούρας… Η βία και η παραβατικότητα σήμερα προσλαμβάνει τόσες μορφές που το πράγμα αρχίζει πλέον να ξεφεύγει…
Μόλις τις προηγούμενες μέρες συζητήθηκε και πρόταση νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή, η οποία προβλέπει την επιβολή ποινής φυλάκισης ή/και χρηματικού προστίμου για όσους προκαλούν φθορές ή αλλοίωση των πινακίδων στο οδικό δίκτυο. Ναι, μάς φταίνε κι αυτές. Ακόμα πιο πέρα, με ποια λογική μόλις έστησε ο δήμος Λακατάμειας το χριστουγεννιάτικο δέντρο, πριν ξημερώσει η επόμενη μέρα και πριν αλέκτορα φωνήσαι έγινε παρανάλωμα φωτιάς. Είναι κι αυτό μια μορφή ηδονής…
Θα ήταν όμως υπερβολή να ισχυριστούμε ότι συνιστά μέγιστη υποκρισία να προσποιούμαστε κάθε φορά ότι δήθεν μάς σοκάρουν στοιχεία, ποσοστά και μεγέθη, που βγαίνουν προς τα έξω, όταν προ πολλού εμείς οι ίδιοι είχαμε επιμελώς φροντίσει να γκρεμιστούν όλα τα αναχώματα της εκκόλαψης και της έξαρσης του φαινομένου;
Άλλωστε, η κουλτούρα της βίας γενικά δεν είναι άσχετη με εκείνη της ανομίας που είναι διαχυμένη σ’ όλα τα στρώματα της κοινωνίας και ειδικότερα με φαινόμενα της μη εφαρμογής νόμων, της αποφυγής ανάληψης ευθυνών και της εν γένει αδιαφορίας που εμφιλοχωρεί στα άδυτα της ύπαρξής μας. Και ποιο νόημα θα μπορούσε να έχει η λήψη κάθε φορά συγκεκριμένων δήθεν προληπτικών και κατασταλτικών μέτρων, η προσθήκη νέων νόμων, όταν ζούμε σε μια πολιτεία που όλα φαντάζουν τόσο διάτρητα; Πρωτίστως, όμως, είναι φοβερά πιο υποκριτικό όταν προσποιούμαστε ότι αγνοούμε πως κι αυτό το ζήτημα είναι θέμα γενικότερης παιδείας, με ό,τι αυτό εξυπακούει…
Το μεγάλο ερώτημα, δεν είναι πόσες συσκέψεις και παρασυσκέψεις γίνονται και με πόσο στόμφο ανακοινώνονται κάθε φορά νέα μέτρα, αλλά γιατί είναι πλέον αποδομημένες νόρμες και αξιακοί κανόνες που έχουν να κάνουν με το βαθύτερο είναι ενός νέου σήμερα; Στο μέτρο που κι αυτό δεν αποτελεί μια άλλη μεγάλη λεπτομέρεια…
