Το θεατρικό έργο το οποίο ανεβαίνει κάθε χρόνο στη Βουλή, με το θέμα του κρατικού προϋπολογισμού να βρίσκεται στο επίκεντρο του σεναρίου, άρχισε από χθες να παίζεται. Θα συνεχιστεί και σήμερα και αύριο. Το φιλοθεάμον κοινό καλείται να επιδείξει ψυχραιμία και υπομονή σε όσα θα δει και θα ακούσει τις μέρες αυτές. Το καλό είναι ότι έρχονται οι πιο χαρούμενες εορτές του χρόνου. Όσο να ‘ναι, θα βοηθήσουν να διαλυθεί γρήγορα ο όποιος εκνευρισμός θα μας προκληθεί από το εκνευριστικό θέατρο στην οδό Νεχρού.
Ήδη από χθες, φρόντισαν οι πρωταγωνιστές να επαναλάβουν, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, τον ιλαροτραγικό τους ρόλο. Επιδεικνύοντας ξανά πόσο ατάλαντοι είναι. Οι ευρισκόμενοι σήμερα στο στρατόπεδο της συγκυβέρνησης, έσταζαν μέλι για την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Αράδιασαν ένα σωρό «επιτεύγματα». Σε σημείο που να αναρωτιέται κάθε πολίτης άνευ παρωπίδων, αν έχει κάποια χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία η παρούσα κυβέρνηση, ώστε να έχει προλάβει με την οικονομική πολιτική της να πετύχει όλα αυτά τα οποία αράδιασαν.
Ευλόγως, θα διερωτάται ο κάθε υγιώς σκεπτόμενος πολίτης, αν τα όσα αράδιασαν οι «επιτελάρχες», αφορούν τον τόπο μας ή κάποια άλλη χώρα. Διότι έδωσαν την εικόνα μιας ισχυρής οικονομίας κι ενός ευημερούντος λαού. Ειδικά οι 150.000 Κύπριοι, που ζουν σε συνθήκες φτώχειας, δικαίως θα απορούσαν αν αναφέρονταν σε εκείνους. Το ίδιο και πολλές χιλιάδες άλλοι, της πρώην λεγόμενης μεσαίας τάξης, η οποία, εν πολλοίς, βρίσκεται πλέον στις παρυφές του τρομακτικού όρους της φτώχειας.
Έσταζε μέλι ο Νικόλας, έσταζε μέλι ο Καρογιάν, έσταζε μέλι και ο Σιζόπουλος. Ακόμη και αν υποθέσουμε πως τα όσα ανέφεραν αποτελούν επιλεκτική απαρίθμηση των θετικών και ενσυνείδητα εθελοτυφλούν στην οδυνηρή πραγματικότητα, και πάλι η απορία παραμένει. Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι αυτή η άκρως ωραιοποιημένη εικόνα, διανθισμένη με δόση χρυσόσκονης, καβουρδισμένης από επιλεκτικούς αριθμούς τους οποίους αράδιασαν, φτιάχτηκε από την παρούσα κυβέρνηση μέσα σε 9 μόλις μήνες; Αυτό δεν λέγεται, απλώς, υποτίμηση αλλά βιασμός της νοημοσύνης μας.
Από την άλλη, οι ευρισκόμενοι για τρίτη πενταετία στην αντιπολίτευση, επανέλαβαν και φέτος το τροπάριο των προηγούμενων χρόνων. Κάνοντας λάβαρο τους μόνο τα αρνητικά. Που υπάρχουν βεβαίως και είναι πολλά και επώδυνα. Πλην, όμως, δεν μπορεί να μηδενίζεις και τα θετικά βήματα τα οποία κάνει η οικονομία τα τελευταία χρόνια. Ξεφεύγοντας από τον εφιάλτη του 2013, γεγονός το οποίο αναγνωρίζεται διεθνώς. Η επιλογή προβολής πληθώρας ιδεολογημάτων μπορεί να χαϊδεύει τα αφτιά των κομματικών ψηφοφόρων. Δεν αποτελούν, όμως, πειστήριο του λίφτινγκ το οποίο διατυμπανίζει η ηγεσία της Αριστεράς.
Εκείνη η οποία στο θέατρο αυτό έκανε πρεμιέρα με νέο ρόλο από εκείνον που το κόμμα της διέθετε τα προηγούμενα χρόνια, ήταν η πρόεδρος της λεγόμενης αντιπολίτευσης, που λειτουργεί ωστόσο σαν σκιώδης συμπολίτευση. Η Αννίτα (και το κόμμα της) συνεχίζει να πατάει σε δύο βάρκες. Και όχι μόνο, αδυνατεί να επιλέξει μια εκ των δύο, αλλά επιχειρεί συνειδητά να διατηρήσει την άκρως επικίνδυνη αυτή στάση.
Φορώντας τον μανδύα της επονομαζόμενης «υπεύθυνης αντιπολίτευσης», χτυπάει ταυτόχρονα της πρόκας και του παλουκιού. Από τη μια επικρίνει την αντιπολίτευση (την πραγματική) για το μηδενισμό της και από την άλλη επικρίνει την Κυβέρνηση για δυσκαμψία και αναβλητικότητα στη λήψη σοβαρών μέτρων. Ο σχοινοβάτης, όσο καλός ισορροπιστής και αν είναι, δεν μπορεί να παραμείνει για πάντα στο σχοινί. Κάποια στιγμή θα βρεθεί στο κενό…
Στο χθεσινό θέατρο, όμως, υπήρχε και ένας ρόλος έκπληξη. Εκείνος των κυβερνώντων. Στα προηγούμενα χρόνια ήταν ρόλος ασήμαντου κομπάρσου. Που, απλώς, βρισκόταν επί σκηνής. Άφωνος. Μια παρουσία, η οποία αν και υποτυπώδης, ήταν απαραίτητη για να υποδηλοί στοιχειώδη σεβασμό της μιας εξουσίας (εκτελεστική) στην άλλη (νομοθετική).
Αυτό το ρόλο τον αποποιήθηκαν οι νυν κυβερνώντες. Επέδειξαν πρωτοφανή απαξίωση αφού ουδείς υπουργός παρέστη κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού. Ούτε καν ο Κεραυνός! Άκρως απαξιωτική και η δικαιολογία την οποία σκαρφίστηκε ο εκ των νονών της κυβέρνησης Μάριος Καρογιάν. Λέγοντας ότι, ενδεχομένως, η απουσία των υπουργών να οφείλεται στην κίνηση στους δρόμους!
Τελικά, δύο ώρες μετά εμφανίστηκε ο Βαφεάδης. Προφανώς, εκείνον εντόπισε και επιστράτευσε το Προεδρικό. Μπορεί να φαίνεται ήσσονος σημασίας. Πολλές φορές, όμως, από τα μικρά φαίνονται τα μεγάλα. Σε μια κυβέρνηση, που ο Πρόεδρος αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο σε εκδηλώσεις, συνέδρια, εγκαίνια και κοινωνικές συναναστροφές, τι να αναμένεις από τους υπουργούς. Τόση η μετριότητα ώστε ούτε τα στοιχειώδη δεν πράττουν!
