«Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό. Κυματίζει με καμάρι δε φοβάται τον εχθρό», μάθαμε νωρίς νωρίς στα παιδικά μας χρόνια.

Και να που σήμερα, οι υπερασπιστές της καθαρότητας της φυλής φοβήθηκαν μια ροζ σημαία. Φοβήθηκαν μια νεαρή καλλιτέχνη ως εχθρό. «Στο Γενικό Προξενείο της Νέας Υόρκης παρουσιάστηκε αυτό το “κουρέλι” ως σημαία μας! Η σημαία μας φτιαγμένη με κλινοσκεπάσματα και με ροζ χρώμα. Η σημαία μας είναι γαλανόλευκη και βάφεται με κόκκινο μόνο με το αίμα των ηρώων μας», έκραξε ένας εκ των ακροδεξιών ηγετών.

Κι οι κυβερνώντες έτρεξαν άρον άρον να σώσουν την περηφάνια του έθνους, η οποία περηφάνεια δεν θίγεται όταν άντρες δολοφονούν γυναίκες, το αίμα των οποίων δεν αντανακλάται στη σημαία. Τα έθνη όμως δεν κινδυνεύουν μόνο από τους εξωτερικούς εχθρούς αλλά κι από τους εσωτερικούς. Σε μια κοινωνία που οι γυναίκες δολοφονούνται με τόση ευκολία, ο κίνδυνος δεν είναι το ροζ στη σημαία για ένα πρόσκαιρο έργο τέχνης.

Η ροζ σημαία, φτιαγμένη από σεντόνια θυμάτων γυναικοκτονιών, φτιάχτηκε από την εικαστικό Γεωργία Λαλέ στο πλαίσιο έκθεσης με τίτλο «Neighborhood Guilt» (Ενοχές της Γειτονιάς) που εγκαινιάστηκε την περασμένη Παρασκευή στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη. Στόχος ήταν η ευαισθητοποίηση για το θέμα της έξαρσης της ενδοοικογενειακής βίας και δολοφονίας γυναικών στην Ελλάδα.

«Η πλειονότητα των θυμάτων γυναικοκτονίας δολοφονούνται στα σπίτια τους και στα κρεβάτια τους. Η ζωή τους τελειώνει στο κρεβάτι που στρώνουν κάθε πρωί. Τα σεντόνια τους απορροφούν το αίμα τους» ανέφεραν οι διοργανωτές της έκθεσης. Ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας ωστόσο έσπευσε να ικανοποιήσει τις ακροδεξιές απαιτήσεις δίνοντας οδηγίες να αφαιρεθεί το έργο από την έκθεση. Προφανώς δεν έχει δει αντίστοιχες ‘οπαδικές’ σημαίες εδώ και δεκαετίες, όπου το γαλανόλευκο έχει αντικατασταθεί από το ερυθρόλευκο, το κιτρινόμαυρο, το πρασινόλευκο ή το ασπρόμαυρο, χωρίς καμιά διάθεση «αντεθνικής» προπαγάνδας. Ακόμα και χαρταετοί κυκλοφορούσαν με διαφορετικά τα χρώματα στον σταυρό και τις ρίγες» γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης, ενώ ο Κυριάκος Αθανασιάδης, παραφράζοντας το παιδικό τραγουδάκι και ερμηνεύοντας το έργο της Λαλέ, γράφει: «Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα ροδαλό/ σαν των κοριτσιών το αίμα που σηκώνουν τον σταυρό./Κυματίζει πληγωμένη, τρέμει ακόμα τον εχθρό,/που το σώμα τους τσακίζει και τα σπρώχνει στον γκρεμό».

Υ.Γ. Η σημαία δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται στην τέχνη για κάποιο συμβολισμό. Τη δεκαετία του ’90 ο Ντέιβιντ Χάμονς, αντικατέστησε τα χρώματα της αμερικανικής σημαίας με αυτά της αφρικανικής και το έργο του κατέληξε σε μουσείο του Άμστερνταμ, ενώ ο ίδιος τιμήθηκε για τη συνεισφορά του.