Τις τελευταίες δύο βδομάδες, τα Σαββατοκύριακα, η αστυνομία αναγκάζεται να προβεί σε ρυθμίσεις λόγω της αυξημένης κίνησης προς το χωριό Φικάρδου. Ένα μικρό χωριό χωρίς κατοίκους πλέον, καταφέρνει να ελκύει τα Χριστούγεννα χιλιάδες επισκέπτες. Το ίδιο συνέβη και πριν λίγα χρόνια όταν γυριζόταν εκεί δημοφιλής τηλεοπτική σειρά (Αίγια φούξια). Μέχρι και οργανωμένες σχολικές εκδρομές γίνονταν. Πέραν του φολκλόρ του όλου πράγματος, το παράδειγμα του Φικάρδου, όπως και του Καλοπαναγιώτη, μπορούν να δείξουν ένα άλλο μοντέλο τουρισμού, χωρίς θάλασσα, παραλία, ακριβά κρεβατάκια. Το ζητούμενο, φυσικά, δεν θα έπρεπε να είναι ο τουρισμός, αλλά η αναζωογόνηση της υπαίθρου μέσω κατοίκησης της. Αλλά, ίσως, το ένα να φέρνει το άλλο.
Γιατί ο κόσμος πάει στο Φικάρδου; Γιατί είναι όντως όμορφο, βγαλμένο από την ιστορία, διατηρεί ανέγγιχτο τον παραδοσιακό του χαρακτήρα χωρίς καταστροφικές επεμβάσεις, λόγω του ότι έχει κηρυχτεί αρχαίο μνημείο και έτσι καταφέρνει να διασώζεται όπως ήταν και πριν αιώνες. Τι μας διδάσκει αυτό; Εντυπωσιακά και άνετα τα τεράστια ξενοδοχεία με όλα τα cοmfort, τα οποία όμως είναι πανομοιότυπα σε όλο τον πλανήτη. Από το Λας Βέγκας μέχρι το Σιαρμ ελ Σέιχ. Οι τουρίστες ψάχνουν κι άλλες εικόνες κι άλλες εμπειρίες. Ακόμα και οι εγχώριοι τουρίστες εσχάτως ανακαλύπτουν το γεφύρι του Τσιελεφού, τα Τεισιά της Μαδαρής, την κοιλάδα του Διαρίζου, την Παναγία του Σίντυ, του καταρράκτες της Κρήτου Τέρρα κι άλλα πανέμορφα τοπία καθώς και γεύσεις που για χρόνια είχαν απαξιωθεί: τη φρέσκα λεμονάδα, το γλυκό καρυδάκι, το λουβί με τα λάχανα, τον τραχανά…
Με παραδοσιακά χωριά είναι διάσπαρτη η ύπαιθρος. Το ίδιο όμορφα με το Φικάρδου. Τα οποία όμως έχουν εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους τους και το κράτος. Όπως εξάλλου και το Φικάρδου κι ο γειτονικός Λαζανιάς. Μέχρι που χάρη σε κάποια πρωτοβουλία, όχι μόνο ζωντανεύουν αλλά γίνονται και το επίκεντρο των ημερών, ενίοτε κι όλης της χρονιάς.
Η Ίνια, το Νέο Χωριό, η Αργάκα, ο Πύργος, προφανώς δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με τέτοιο ζωντάνεμα. Η παράκτια περιοχή κάνει τους δημότες τους να θέλουν μοντέλο ανάπτυξης Αγίας Νάπας. Την οποία όμως, αν επισκεφθούν τούτες τις μέρες, θα δουν πως δεν είναι παρά ένα σιωπηλό κτισμένο τοπίο χωρίς ζωή. Κανείς ωστόσο δεν μπαίνει στον κόπο να υποστηρίξει ένα άλλο μοντέλο τουρισμού, προσαρμοσμένο στις φυσικές χάρες του τόπου, τις οποίες θα διατηρεί, θα εκτιμά και θα προωθεί σαν μοναδικότητα που αξίζει κάποιος να δει. Κι ας είναι πιο λίγα τα ποσά που θα εισρεύσουν στις τσέπες κάποιων μεμονωμένα.
