Την επομένη της θριαμβευτικής νίκης του στις εκλογές του περασμένου Φεβρουαρίου ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ως εκλεγμένος πλέον Πρόεδρος της Δημοκρατίας που μετρούσε αντίστροφα για να αναλάβει το πηδάλιο του κράτους δήλωνε μεταξύ άλλων τα εξής: «Επαναλαμβάνω έχω καταλήξει σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Θα πρέπει να ενημερώσω όλον αυτόν τον κόσμο και θα γίνουν και οι σχετικές ανακοινώσεις. Αλλά και η συνάντηση με τους αρχηγούς των κομμάτων είναι καθοριστικής σημασίας».
Σημείωνε επίσης παρακάτω, πώς η ανάγκη «να σχηματίσουμε μια Κυβέρνηση ευρείας κοινωνικής αποδοχής δεν ήταν προεκλογικό σύνθημα. Ήταν κάτι το οποίο θα το υλοποιήσουμε στην πράξη και θα το δείτε» και ότι στο Υπουργικό σχήμα το 50% θα είναι γυναίκες. «Επαναλαμβάνω, αυτά που έχουμε υποσχεθεί στον κυπριακό λαό θα τα κάνουμε πράξη», έλεγε.
Τα ρεπορτάζ τότε παρέπεμπαν στο μαύρο σημειωματάριο του Νίκου Χριστοδουλίδη που είχε φτάσει η ώρα επιτέλους να ανοίξει και να αποκαλύψει τον κρυμμένο θησαυρό που είχε μέσα του. Εκείνο το μαύρο δεφτέρι στο οποίο έκανε αναφορά κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας και όπως έλεγε, είχε μέσα σημειωμένα τα ονόματα του Υπουργικού του Συμβουλίου.
Όλα αυτά βέβαια σήμερα θα μπορούσαν να αποτελούν απλά ιστορία. Δεν είναι όμως ιστορία, είναι απλά μια συνεπής επανάληψη των γεγονότων. Τυχαία; Ίσως ναι ίσως και όχι. Το σίγουρο πάντως είναι ότι πολλές φορές η ιστορία έχει και διδαχτικό χαρακτήρα, αλλά τις πλείστες φορές τα μηνύματα που στέλνει δεν εισπράττονται ανάλογα και από αυτούς που πρέπει.
Η κατάληξη της ιστορίας με το με το μαύρο σημειωματάριο ήταν οι ανακοινώσεις που έγιναν παραμονές της επίσημης ανάληψης των καθηκόντων στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα το είδαμε στην πράξη και η κριτική πλέον δεν έχει να κάνει με τις εντυπώσεις αλλά με την ουσία. Διότι τότε ο Νίκος Χριστοδουλίδης είχε παράπονο για την κριτική που δεχόταν ότι πέρασε κάτω από τον πήχη που ο ίδιος έβαλε ψηλά με τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει και ζητούσε πίστωση χρόνου για να κριθεί η Κυβέρνηση από το έργο της.
Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν δέκα μήνες. Το μαύρο σημειωματάριο ξεχάστηκε αλλά η συζήτηση για την ανάγκη αλλαγών στο κυβερνητικό σχήμα δεν έκλεισε ποτέ. Η εντύπωση ότι κάτι δεν πάει καλά είχε αρχίσει στο πέρασμα του χρόνου να είναι όλο και πιο διάχυτη στην κοινωνία. Είχαν εξάλλου μεσολαβήσει διάφορα που συνέτειναν στην ενίσχυση αυτού.
Είναι επίσης ευρέως διαδεδομένο το αίσθημα ακυβερνησίας αλλά και η εντύπωση ότι ο Πρόεδρος χαρακτηρίζεται από αναποφασιστικότητα και αυτό ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι δείχνει αδυναμία επίδειξης γρήγορων αντανακλαστικών κάθε φορά που προκύπτει ένα ζήτημα που πρέπει να διαχειριστεί.
Όλα αυτά είναι δεδομένα τα οποία υπερκαλύπτουν τα όποια θετικά μπορεί να έχει επιτύχει η διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Και είναι γεγονός υπάρχουν θετικά δείγματα γραφής, είτε αυτά αφορούν πολιτικές αυτής της Κυβέρνησης, είτε αφορούν υλοποίηση έργων ή πολιτικών της προηγούμενης. Αυτό όμως δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την όλο και πιο έντονα σκιαγραφόμενη αλγεινή όψη της Κυβέρνησης σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και την εξάπλωση του αισθήματος απογοήτευσης μεταξύ των πολιτών.
Με αυτά τα δεδομένα είναι που πορεύθηκε στην Προεδρία ο Νίκος Χριστοδουλίδης μέχρι να φτάσει στο σήμερα και στη συζήτηση για τον κυβερνητικό ανασχηματισμό και στο μπάχαλο που βλέπουμε. Επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά για ακόμα μια φορά εαυτό, ο Νίκος Χριστοδουλίδης έβαλε για ακόμα μια φορά την άμαξα μπροστά από το άλογο. Μόνο που αυτή την φορά δεν δημιούργησε μόνο προσδοκίες που δεν μπορεί να ικανοποιήσει, αλλά άφησε και εκτεθειμένους ανθρώπους που τον πίστεψαν και έγιναν συνεργάτες του.
Με τους χειρισμούς που έγιναν από τον ίδιο και τους πέριξ αυτού στο Προεδρικό, η Κυβέρνηση οδηγείται σε παράλυση με τους Υπουργούς τους να νιώθουν ότι παίζουν μαγικές καρέκλες για να δουν ποιος θα επιβιώσει. Υπό αυτά λοιπόν ως καταγεγραμμένα γεγονότα, ο Πρόεδρος αναζητεί τους νέους Υπουργούς του, οι οποίοι εκτός από τεχνοκράτες, θα πρέπει να διαθέτουν πολιτική εμπειρία αλλά δεν θα προέρχονται από τα κόμματα…
