Η Κύπρος είχε καταφέρει πέρσι, μας είπαν, να καταγράψει τη δεύτερη θέση (μετά την Ελλάδα) στη μείωση του δημοσίου χρέους, ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης. Πως το πέτυχε, πως το πετύχαμε, δεν ξέρουμε ακριβώς, ούτε ξέρουμε αν σε αυτό το επίτευγμα λογαριάζονται και τα 10 δισεκατομμύρια που η κυπριακή κυβέρνηση χρωστά στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Η αποκάλυψη του χρέους δεν αποτελεί νέο, αλλά μας το υπενθύμισε ο πρόεδρος του Δημοσιονομικού Συμβουλίου Μιχάλης Περσιάνης, μιλώντας στην κοινοβουλευτική επιτροπή Οικονομικών και κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου. «Χρειάζονται, είπε, αποφάσεις το συντομότερο δυνατό. Όσο πιο αργά ληφθούν, τόσο πιο επώδυνες θα είναι». Προς το παρόν, η μόνη απόφαση που λήφθηκε είναι η καταβολή τόκου 4%, μέτρο που, ως πρώτο βήμα, θεωρείται καλό, όχι όμως αρκετό, αφού το ύψος του χρέους παραμένει και αυξάνεται.

Ο κάθε εργοδότης και ο κάθε εργαζόμενος είναι αναγκασμένος να καταβάλλει ένα σημαντικό ποσό στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (κι αν δεν το κάνει θα καταλήξει στη φυλακή) για να πιάσει στο τέλος της καριέρας του μία σύνταξη των 700 ή των 1000, αφού έχει καταβάλει δεκάδες χιλιάδες ευρώ στο Ταμείο. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση έχει αφαιμάξει το ταμείο.

Χρειάστηκαν χρόνια συζητήσεων για να χορηγηθεί στους άντρες σύνταξη χηρείας και ακόμα συζητάμε αν πρέπει να χορηγηθεί σε όλους και όχι μόνο σε όσους έχασαν τη σύζυγο τους από το 2018 και μετά. Πόσο ηθικό είναι να κατακρατεί μία κυβέρνηση τις εισφορές που μία γυναίκα κατέβαλλε όσο ζούσε και εργαζόταν και δεν πρόλαβε να τις επωφεληθεί;

Εδώ και χρόνια επίσης συζητείται η μείωση του 12% που επωμίζεται εσαεί όποιος αφυπηρετήσει στα 63, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν τα χρόνια και το ποσό που έχει ήδη εισφέρει. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση έχει πάρει από το Ταμείο 10 δισεκατομμύρια.  

Ξένοι που εργάζονται στην Κύπρο και για τους οποίους ο εργοδότης καταβάλλει, διά νόμου, κοινωνικές ασφαλίσεις δεν θα επωφεληθούν ποτέ από τις εισφορές αυτές. Επωφελείται όμως η κυπριακή κυβέρνηση. Είναι αυτό ηθικό;

Το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα μπορούσε να ευημερεί και μαζί με αυτό να ευημερούν και οι πολίτες. Αναγκάζονται όμως να τα βγάζουν πέρα με 700, 800 και 1000 ευρώ το μήνα για να χρησιμοποιεί η κυβέρνηση τα λεφτά του ταμείου. Μήπως χρειάζεται να ‘ρθει ξανά μια κάποια Τρόικα ώστε να επιβάλει μέτρα εξόφλησης του χρέους που κρύβουμε κάτω από το χαλί; Ακόμα κι αν έρθει όμως, δεν είμαστε εμείς που θα πληρώσουμε το χρέος που οι εκάστοτε κυβερνήσεις δημιουργήσαν κλέβοντας τις εισφορές μας;