Δρασκελίσαμε ήδη το κατώφλι της νέας χρονιάς και ενώ δεν καταλάγιασαν ακόμα οι ευχές για ένα καλό – ή τουλάχιστο καλύτερο – νέο έτος, βιώνουμε τα ίδια μπερδέματα, αναποδογυρίσματα και μπουρδουκλώματα. Και ίσως με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, εντός, εκτός και επί τα αυτά… Αρκεί η επικαιρότητα μιας μέρας για του λόγου το αληθές, αλλά και το ασφαλές…
Το πιο σίγουρο σ’ αυτό τον κόσμο είναι το απρόβλεπτο και το αβέβαιο, όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να κάνουν προβλέψεις είτε βάσει επιστημονικών δεδομένων είτε στη βάση του τσαρλατανισμού στις διάφορες και εμπλουτισμένες εκδοχές του… Εν τέλει, ο μόνος αθεράπευτα αδιόρθωτος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος φροντίζει επιμελώς με κάθε τρόπο και μέσο ν’ αποδεικνύει ότι στη φάση ακόμα και της προόδου και του εκσυγχρονισμού, η μόνη αθάνατη σ’ αυτό τον κόσμο μένει και παραμένει η βλακεία… Βλέπε γεγονότα και εξελίξεις και εντός και εκτός… Εδώ κι αν τίποτε δεν μπορεί να κουνιέται, έστω ακόμα και στο γενικότερο πλαίσιο της βεβαιότητας ότι «τα πάντα ρει»… Ούτε ο οποιοσδήποτε «ανασχηματισμός» φαντάζει να είναι ορατός…
– Πολύ συγκινητικό το κλίμα στο όλο τελετουργικό της παράδοσης χαρτοφυλακίων και ανάληψης καθηκόντων μετά τον ανασχηματισμό, που μετατράπηκε κι αυτός σ’ ένα άλλο σήριαλ. Ιδιαίτερα ο εναγκαλισμός και ασπασμός της Γιαννάκη με Κανάρη είναι από μόνος του «ιστορία».
– Και εκεί που έπαιρναν την κατιούσα οι τιμές των καυσίμων, αναμένεται τώρα και πάλι άνοδος –όχι θα τα άφηναν έτσι; – με τη νέα κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα. Και για όσους σπεύδουν να μιλούν γι’ ατυχία στο κατώφλι της νέας χρονιάς, ας κάνουν δεύτερες σκέψεις. Οι κρίσεις μπορούν να ξεφυτρώνουν από παντού για να επιτυγχάνεται ο απόλυτος έλεγχος της νέας τάξης πραγμάτων. Αλήθεια, ποια η έννοια σήμερα της λέξης «τάξη»; Ο Μπαμπινιώτης έχει και πάλι το λόγο.
– «Κόκκινη κάρτα» στη βία και τον ρατσισμό από ποδοσφαιριστές στην αγωνιστική που ολοκληρώθηκε χθες. Έστειλαν με το δικό τους τρόπο κατά την είσοδό τους στους αγωνιστικούς χώρους το μήνυμα ότι η βία και ο ρατσισμός δεν έχουν καμιά θέση στον αθλητισμό. Κάθε γήπεδο πρέπει να είναι ένας ασφαλής χώρος ψυχαγωγίας για όλους όσοι βρίσκονται εντός. Θα προσθέταμε και εκτός… Γιατί όλοι οι χώροι της κοινωνίας, που είναι «αγωνιστικοί» με τον δικό τους χαρακτήρα ο καθένας, παραμένουν διαβρωμένοι από τέτοιου είδους φαινόμενα. Γιατί, έτσι απλά, πέραν μιας στείρας συνθηματολογίας που κυριαρχεί, παραμένει παντελώς απούσα η έννοια της πραγματικής παιδείας αλλά και ευρύτερα της ανατροφής.
– Επέτειος και του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, τότε που ο πήχης του πατριωτισμού ήταν τόσο αυθεντικός… Έτρεχαν τότε και οι Τούρκοι της Κύπρου για να προσυπογράψουν την Διακήρυξη. Άλλες εποχές…
