Πριν από μερικά χρόνια, η σπουδαία Γερμανίδα βιολονίστρια, Αν-Σοφί Μούτερ (φωτό), στο μέσο του περίφημου κοντσέρτου για βιολί του Λούντβιχ Φαν  Μπετόβεν, διέκοψε ξαφνικά γιατί, όπως είπε, το βλέμμα της «έπιασε» μια λάμψη από το κινητό κάποιου προσώπου από το ακροατήριο και αμέσως σταμάτησε το παίξιμο.

Κατά τα λεγόμενα αυτοπτών μαρτύρων, η Μούτερ φέρεται να είπε στον/στη θεατή (δεν αναφέρεται αν ήταν άνδρας ή γυναίκα), που καθόταν στην πρώτη σειρά: «Ή θα φύγω εγώ, ή θα κλείσεις το τηλέφωνο και την εφαρμογή ηχογράφησης–μαγνητοσκόπησης ».

Όπως διαβάζω αναδρομικά στην ιστοσελίδα του classicfm, έπειτα από μια σύντομη ανταλλαγή λόγου ολίγων λεπτών, η καλλιτέχνης συνόδευσε το συγκεκριμένο άτομο στην έξοδο του Μεγάρου Μουσικής στο Σινσινάτι, η Συμφωνική Ορχήστρα του οποίου έπαιζε στο κοντσέρτο της. Η Μούτερ επευφημήθηκε από το κοινό, και αργότερα από τα σόσιαλ μίντια για τη στάση της κατά της χρήσης κινητών μέσα σε τέτοιους χώρους. 

Μετά το τέλος του κοντσέρτου, είπε τα εξής:

«Κάποιος καθόταν στην πρώτη σειρά κρατώντας ένα κινητό τηλέφωνο σημαδεύοντας ακριβώς στο πρόσωπό μου. Το βρίσκω εξαιρετικά ασεβές προς την ορχήστρα, τον μαέστρο και τον εαυτό μου. Και πολύ προσβλητικό κατά της ίδιας της μουσικής.

Η αίθουσα συναυλιών είναι το τελευταίο μέρος –ίσως μαζί και με την Εκκλησία– όπου μπορούμε για μια φορά, χωρίς καμιά συσκευή στο χέρι, να αφήσουμε το έργο διαπεράσει το δέρμα μας και να διεισδύσει στην ψυχή μας. Η μουσική. Όχι η συσκευή. Τίποτα δεν είναι τόσο όμορφο όσο η ανάμνησή σου για κάτι που βίωσες. Κανένα κινητό στον κόσμο, καμία φωτογραφία, καμία ανάρτηση σε κανένα σόσιαλ μίντια δεν μπορεί να το αναπαράξει αυτό. Και γιατί να θέλετε να το αναπαράγετε;

Δεν είναι η πιο όμορφη η πρώτη φορά που ο άντρας ή η γυναίκα της ζωής σου, σου είπε “σ’ αγαπώ”; Πώς θα ήταν αν το είχατε “γράψει” στο iPhone σας; Θα το ακούγατε κάθε μέρα; Δεν είναι το ίδιο, πιστέψτε με. Η ανάμνηση είναι πάντα πιο ισχυρή από το share και τα like».

«Μερικά πράγματα, όπως η μουσική, είναι τόσο όμορφα χωρίς καταγραφή», συνεχίζει η βιολονίστρια. «Ναι, υπάρχουν ηχογραφήσεις, σε ιδανικές συνθήκες, όπου ο ήχος πλησιάζει αυτό που θέλουν οι καλλιτέχνες. Αλλά εκτός από αυτό, ας κρατήσουμε πραγματικά τις ζωντανές στιγμές ως ιερές – εδώ (δείχνει το κεφάλι της) και εκεί (δείχνει την καρδιά της)». Όχι στο κινητό.

Όμως, προσέξτε τώρα, γιατί η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί. Είχε συνέχεια. Σε κατοπινή ανάρτηση του κλασικού σάιτ, άνθρωποι που ήταν παρόντες τότε στο κοντσέρτο και κάθονταν κοντά στο πρόσωπο που προκάλεσε την αντίδραση της Μούτερ, που τελικά ήταν γυναίκα, είπαν ότι σηκώθηκε όρθια, ότι ήταν εξαιρετικά ντροπιασμένη, με σπασμένα αγγλικά ζήτησε αμέσως «συγγνώμη», έκανε μια υπόκλιση σεβασμού προς την καλλιτέχνιδα και αποχώρησε οικειοθελώς, κλαίγοντας.

Πρόκειται για μαρτυρία από πρώτο χέρι, από πρόσωπο που καθόταν μόλις τρεις θέσεις μακριά από τη νεαρή γυναίκα και που, όπως σημειώνει στο Facebook, «σε καμία περίπτωση δεν αντιμίλησε στη Μούτερ», στεκόταν όρθια και έλεγε πόσο ντρεπόταν για αυτό που έκανε, της ζήτησε συγγνώμη και της είπε ότι είναι θαυμάστριά της και τη σέβεται.

Γερό μάθημα αυτή η ιστορία. Διαβάζοντας στο πρώτο μέρος της, την αντίδραση της Μούτερ, θύμωσα με τη «δέσμη φωτός του κινητού» που τη «χτύπησε» στα μάτια. Και το έκανα «θέμα» στην εισαγωγή της εκπομπής μου χθες στην ΕΡΤ, βρίσκοντάς της απόλυτο δίκιο που θύμωσε και προσυπογράφοντας ό,τι είπε. Ξεκινώντας, μάλιστα, να γράψω το κομμάτι εδώ, έβαλα και τον τίτλο «Έλεος πια με τα κινητά σας!…»

Σκαλίζοντας όμως το θέμα πιο πολύ, βρήκα ένα ακόμα λινκ στο στόρι του classicfm.com, με την άλλη πλευρά της ιστορίας. Αυτή, της κοπέλας που ντράπηκε, που ζήτησε συγγνώμη και έφυγε κλαίγοντας.

Είναι για μένα και οι δύο «μαργαριτάρια». Εμείς δε –και πρώτος εγώ– να μην βιαζόμαστε να κρίνουμε ανθρώπους με την πρώτη…