Δρόμοι ποτάμια, γήπεδα λίμνες, υποστατικά πλημμυρισμένα, κατά τόπους διακοπή της ηλεκτροδότησης και πάει λέγοντας. Ωσάν να μας σάρωσε η μεγαλύτερη καταιγίδα του πλανήτη. Σκηνές βιβλικής καταστροφής, όμοιες με αυτές που παρακολουθούμε από τους τηλεοπτικούς δέκτες μας από χώρες της αλλοδαπής. Και ήταν μόνο μιας μέρας βροχή! Και το συμπέρασμα; Οι επιπτώσεις από την ευεργετική βροχούλα, σε τελική ανάλυση καταντούν χειρότερες από τη λειψυδρία. Αυτά στη νήσο Κύπρο στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα με τα διαιωνίζοντα «ΘΑ», όπως βέβαια και σε άλλα πολλά…
Ανησυχούμε για την ερήμωση της χώρας μας και τα δεινά που τείνει να προκαλέσει μελλοντικά. Με την πρώτη, ανομβρία, καταφεύγουμε σε παρακλήσεις. Αλήθεια, όταν δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη λιγοστή βροχόπτωση, ευτυχώς ακόμα, πού πάμε;
Παράδειγμα τρανό, η περασμένη Τρίτη. Οι δρόμοι πλημμύρισαν και ήθελες κανό να τους διασχίσεις. Ο κίνδυνος τεράστιος για την ασφάλεια των οδηγών. Δύο ποδοσφαιρικοί αγώνες αναβλήθηκαν λόγω ακαταλληλότητας των γηπέδων. Το σίγουρο είναι πως αν μας έβλεπαν -συγνώμη για την ιεροσυλία της αναφοράς-, οι Άγγλοι, οι Γερμανοί, οι Ιταλοί κ.λπ. θα έσκαγαν στα γέλια. Η πυροσβεστική κάθε φορά τρέχει και δεν προλαβαίνει τα πλημμυρισμένα υποστατικά ενώ ολόκληρες περιοχές, ξαφνικά, πέφτουν στο σκοτάδι.
Τα αντιπλημμυρικά έργα έγιναν όπως τα μέτρα για τη βία στα γήπεδα. Κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια και κάθε χρόνο στον ίδιο παρονομαστή. Όσο δεν παίρνονται ουσιαστικές αποφάσεις που να λύνουν το πρόβλημα στη ρίζα του κι απλά κάνουμε μιλλοσφοτζίσματα, το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.
Τελικά, μόλις, πέσει λίγη βροχή παραπάνω, η οποία κατά τα άλλα θεωρείται ευεργετική, πλημμυρίζει το οικοσύστημα και η ευλογία μετατρέπεται σε κατάρα με όλες τις συνεπαγόμενες συνέπειες. Και πού να ήμαστε και καμιά χώρα βροχερή…
Μετά, τρέχουμε στα αντιπλημμυρικά σχέδια και έργα για να καλύψουμε τις τσαπατσουλιές μας στη φύση και τις κατασκευές με αποδιοπομπαίο τράγο την κλιματική αλλαγή για την οποία ακέραια ευθύνη φέρει ο άνθρωπος. Και κάθε χρόνο στο ίδιο έργο θεατές.
Τσιμεντώσαμε τις πόλεις εκδιώκοντας τα ποτάμια και δυστυχώς το τίμημα είναι βαρύ. Τις προάλλες, γινόταν αναφορά για το τσιμέντωμα της Λακατάμιας και της Έγκωμης με αποτέλεσμα το νερό της βροχής να πνίγει τον Άγιο Δομέτιο κ.ο.κ..
Ρεαλιστικά ομιλούντες, οι λόγοι που οδήγησαν στο μπάζωμα των φυσικών υδάτινων ροών στις αστικές περιοχές, όπου σήμερα αντιμετωπίζεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις βροχές ήταν και είναι η εξασφάλιση χώρου για την οδοποιία και η υγιεινή (αντιμετώπιση νοσημάτων που προκαλούνται από τα λιμνάζοντα νερά). Όσον αφορά το πρώτο, θα μπορούσε να λεχθεί ότι και καλά κάνουμε ελέω της εξέλιξης και συνάμα του κυκλοφοριακού προβλήματος, αλλά, τουλάχιστον ας το κάνουμε σωστά. Δυστυχώς καμία πρόβλεψη, αν κρίνουμε εκ των πραγμάτων. Όσον αφορά το δεύτερον, με τη σημερινή φαρμακευτική τεχνογνωσία και τις τεχνικές αεροψεκασμών, δεν υφίσταται πλέον καμία ανησυχία.
Άρα, επιβάλλεται η επαναφορά τους στον αστικό ιστό, αν θέλουμε να είμαστε ασφαλείς από την ορμητική οργή της φύσης, αν μπορούμε να την ονομάσουμε έτσι, τουλάχιστον για τον τόπο μας και να απολαμβάνουμε τη νηνεμία της.
Σε άλλες χώρες, που συχνά επικαλούμαστε, διανοίγουν ποτάμια και κανάλια, φτιάχνουν τεχνητές λίμνες για να απορροφούν τα νερά της βροχής.
Εδώ και 20 χρόνια, η ανθρωπότητα, έχοντας αντιληφθεί τον κίνδυνο της κλιματικής κρίσης και το οικολογικό πρόβλημα που προκύπτει από την αποστείρωση της πόλης από το φυσικό περιβάλλον έχει στραφεί στην απελευθέρωση ξανά του νερού. Εμείς, στον κόσμο μας…
*Η φωτογραφία είναι από τον Πρωταρά πέρσι.
