Στις 80+ κυβερνητικές εξαγγελίες του για το 2024, ο Νίκος Χριστοδουλίδης φρόντισε να συμπεριλάβει και το Κυπριακό, δηλώνοντας ότι ο διορισμός της προσωπικής απεσταλμένης του ΓΓ του ΟΗΕ, που ήδη είχε πατήσει το πόδι της στο νησί, «ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας μετά από αρκετά χρόνια…». Αφού υπογράμμισε ότι κορωνίδα όλων των προτεραιοτήτων μας και πρώτιστό του μέλημα είναι ο τερματισμός της κατοχής και η επανένωση της πατρίδας μας, επανέλαβε την πρόθεσή του – «Παρά τις δυσκολίες, τα προβλήματα και τις προκλήσεις τις οποίες ουδόλως υποβαθμίζω» – να πράξει ό,τι είναι δυνατό για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά, με μοναδικό στόχο την επίλυση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα όπως περιγράφεται στα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών».
Είναι γεγονός πως, παρά τα καιρούς ήξεις, αφήξεις για το Πλαίσιο Γκουτέρες, διακηρυγμένη ήταν η θέση του κατά την προεκλογική περίοδο πως, από την πρώτη κιόλας μέρα ανάληψης των καθηκόντων του, θα έριχνε το βάρος της προσπάθειας στο να βάλει τέλος στην εδώ και πεντέμισι χρόνια αποτελμάτωση του Κυπριακού. Είχε μάλιστα επισημάνει πως «η παρούσα κατάσταση είναι αδιανόητο να αποτελέσει τη λύση του προβλήματος, πως η συνέχιση του απαράδεκτου status quo επιδεινώνει τα τετελεσμένα και προκαλεί νέα». Και μετά την εκλογή του – με τη… μεταδοτικότητα που τον χαρακτηρίζει – είχε εμφυσήσει στους πολιτικούς αναλυτές τη φράση «προσπάθεια να βρεθεί τρόπος να γίνει ένα ηλεκτροσόκ στο Κυπριακό», πουπλέον επαναλαμβανόταν συχνά μαζί με τις δύο άλλες σημαντικές προσθήκες στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, το «ξεκάθαρα» και το «προστιθέμενη αξία».
Είχα σχολιάσει τότε τη διακηρυγμένη εις τα πέρατα του κόσμου καλή πρόθεσή μας, όπως και την ακούραστη υπερπροσπάθεια που καταβάλλαμε να επαναρχίσουν οι συνομιλίες από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά, λέγοντας ότι μου θυμίζουν τις αντίστοιχες αγωνιώδεις προσπάθειες που είχε καταβάλει ο Τάσσος Παπαδόπουλος το 2003, ενώ αργότερα είχε γίνει γνωστό ότι προεκλογικά ζητούσε τη στήριξη παραγόντων, προκειμένου να εκλεγεί και να τα «πουκουππίσει όλα». Και δεν ήταν βεβαίως η πρώτη φορά που στη μακρόχρονη πορεία του Κυπριακού προβλήματος (το οποίο συμπληρώνει κατιτίς περισσότερα χρόνια από τα 50 που κλείνει φέτος η τουρκική εισβολή) που η τουρκική αδιαλλαξία μάς επέτρεπε τους… εκ του ασφαλούς ακροβατισμούς.
Δεν θέλω, προς Θεού, να αμφισβητήσω την ειλικρίνεια του προέδρου, είναι αρκούντως ξεκάθαρες και μπορώ να πω σωστές οι δημόσιες τοποθετήσεις του. Αλλά, να, αναλογίζομαι ποιοι τον είχαν στηρίξει καθώς και ποιοι τον περιβάλλουν, συν τις πεποιθήσεις ορισμένων εκ των διορισμών του σε καίρια πόστα και δυσκολεύομαι να δω φως στην άκρη του τούνελ στην περίπτωση που -επίσης δεν θα είναι η πρώτη φορά- η τουρκική πλευρά θα επαναφέρει το τρένο στις ράγες. Αφελής δεν είναι ώστε να προσβλέπει, σε περίπτωση που η διαδικασία πάρει μπρος και οδηγήσει σε αποτέλεσμα, στις… μοιρολογίστρες που κλαίγονταν τόσο καιρό για την επιμονή της Τουρκίας στην αλλαγή της βάσης λύσης. Οπόταν; Επιπρόσθετα, ας πούμε ότι πήρε μπρος η διαδικασία, ας πούμε ότι θυμηθήκαμε πού ακριβώς είχαμε μείνει στο Κραν Μοντανά, πώς θα οδηγήσει αυτό σε αποτέλεσμα; Να θυμίσω ότι ο Αντόνιο Γκουτέρες είχε πει πως «Μέχρι το τέλος της διάσκεψης, οι πλευρές είχαν πρακτικά καταλήξει σε πλήρη συμφωνία για την ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία και την αποτελεσματική συμμετοχή»! Ο ίδιος ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ως υπουργός των εξωτερικών, είχε πολλές φορές δηλώσει ότι είχαμε φτάσει στο παρά ένα της λύσης. Μα και ο Νίκος Κοτζιάς είχε πει πως: «Το βράδυ της Πέμπτης πήγαμε στο δείπνο ικανοποιημένοι, καθώς θεωρήσαμε ότι πήραμε όλα όσα θέλαμε». Αυτά ήταν η κατάργηση των εγγυήσεων και των παρεμβατικών δικαιωμάτων, απ’ τα οποία υπαναχώρησε ο Μεβλούτ, γι’ αυτό και οδηγηθήκαμε σε ναυάγιο. Αν ο Μεβλούτ δεν υπαναχωρούσε, η συμφωνία θα κλεινόταν! Αυτό μας λένε! Θυμηθείτε, τώρα, τις δηλώσεις του Νίκου Αναστασιάδη μετά το ναυάγιο, αφού πρώτα, περίλυπος, έπνιξε τον πόνο του στο κουβανέζικο πάρτι γενεθλίων της κόρης του, με πούρα, πούλιες και αυγερινούς. Θυμηθείτε με τι πάθος και σφοδρότητα δαιμονοποίησε όλες τις παραμέτρους της λύσης και τις συγκλίσεις, όλα εκείνα στα οποία «είχαν καταλήξει σε πλήρη συμφωνία»! Με τα οποία θα ήμασταν, υποτίθεται, μια χαρά, εάν ο Τσαβούσογλου δεν υπαναχωρούσε. Αυτό μας λένε! Και πείτε μου τώρα εσείς, εάν βλέπετε «παράθυρο ευκαιρίας».
