Στις 80+ κυβερνητικές εξαγγελίες του για το 2024, ο Νίκος Χριστοδουλίδης φρόντισε να συμπεριλάβει και το Κυπριακό, δηλώνοντας ότι ο διορισμός της προσωπικής απεσταλμένης του ΓΓ του ΟΗΕ, που ήδη είχε πατήσει το πόδι της στο νησί, «ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας μετά από αρκετά χρόνια…», γράφει στο κυριακάτικο άρθρο του στον «Φ» ο Θανάσης Φωτίου.
Νοιώθω ότι σαν να έχω μεγαλώσει μ’ αυτά τα βοτσαλάκια που ρίχνουμε χαρωπά κι αμέριμνα στη λιμνούλα με τα ατάραχα νερά. Και πια, όχι μόνο δεν μου κάνουν καμία εντύπωση πια αυτές οι ανώδυνες δηλωσούλες, αλλά με θυμώνουν κιόλας. Νοιώθω ότι υποτιμούν την νοημοσύνη μου.
Από που τεκμαίρεται αλήθεια ότι η έλευση και μόνο μιας αντιπροσώπου του ΟΗΕ στην Κύπρο, με την περιγραφή εργασίας της «ειδικής απεσταλμένης του γγ», μπορεί όντως να ανοίξει μια πόρτα που, και με δική μας ευθύνη (κάτι που οι αδιασάλευτοι δεν μπορούν ποτέ να παραδεχτούν…), έχουμε κλείσει όχι μια και δυο φορές, με τα ίδια μας τα χέρια.
Το άλλο «βοτσαλάκι στη λίμνη», είναι ότι θέλουμε να αρχίσουν και πάλι οι συνομιλίες μας «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά». Μα πως στην ευχή θα ξεκινήσουμε από κάπου που δεν ξέρουμε, και δεν συμφωνούμε στο «πού μείναμε»;
Από κάποιο σημείο και μετά, καταλήξαμε στην νεκρή ζώνη των διαπραγματεύσεων. Εκεί όπου το στίγμα σου είναι κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και η έγνοια σου είναι ο περιορισμός της ζημιάς (damage limitation), και πώς θα παίξεις έξυπνα το παιχνίδι της απόδοσης ευθυνών (blame game).
Οι κυβερνητικές ισορροπίες, όπως αυτές προκύπτουν από τις εκάστοτε εκλογές στον τόπο μας, καθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τους όρους του παιχνιδιού, που ακούει στον φθαρμένο τίτλο «Κυπριακό». Όλοι ξέρουμε ποια, και κυρίως ποιο, είναι το κόμμα εκείνο που, «κληρονιμικώ δικαίω!», κάνει ακόμα και τώρα παιχνίδια σε όλα τα επίπεδα.
Η Ιστορία, ευτυχώς, τα έχει καταγράψει αυτά. Το μέλλον, δυστυχώς, δεν φαίνεται να υπάρχει δίχως τα!
Ανατροπή ζητείται! Αλλά θέλει κότσια, και δεν ξέρω αν υπάρχουν. Κι όπως είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατά την πρόσφατη, πολύ γόνιμη επίσκεψή του στο νησί την περασμένη εβδομάδα, η λύση του Κυπριακού μόνο από εδώ, από την Κύπρο, μπορεί να προέλθει. Από πουθενά αλλού.
Σε συνέντευξή του στο νησί, αναφέρθηκε στο καλό κλίμα στα ελληνοτουρκικά, και είπε ότι αυτό το κλίμα μπορεί να βοηθήσει και στο Κυπριακό. Θύμισε όμως, και κάτι που από χρόνια λέει, και που νομίζω ότι αυτό έχει όλο το ψητό:
«Η λύση του Κυπριακού βρίσκεται στη Λευκωσία. Στα χέρια του ελληνοκυπριακού Εθνικού Συμβουλίου. Εάν εδώ, οι ελληνοκυπριακές πολιτικές δυνάμεις, η κοινωνία, οι πολίτες, διαμορφώσουν ένα σχήμα το οποίο πραγματικά πιστεύουν, το οποίο πραγματικά θέλουν, το οποίο θα ψηφίσουν σε δημοψήφισμα, και το οργανώσουν στις λεπτομέρειες και το επιδιώξουμε διεθνώς, μπορεί να έχουμε πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις προόδου. Νομίζω ότι θα πρέπει να δουλέψουμε πολύ περισσότερο το εσωτερικό μας μέτωπο».
Η λέξη που μας τρομάζει και μας ταλανίζει χρόνια, είναι η λέξη «συμβιβασμός». Δεν την έχουμε στην κουλτούρα μας. Θεωρούμε τη υποχώρηση, ήττα. Ακόμα κι αν, χρόνο με τον χρόνο, η διαπραγματευτική μας θέση αποδυναμώνεται όλο και πιο πολύ – ας μην αναπτύξουμε τώρα τους λόγους. Οι περισσότεροι είναι αρμοδιότητας ψυχοθεραπευτή. Και μάλιστα της φροϋδικής σχολής…
Ο οποίος έλεγε τα εξής δύο σοφά πράγματα. Πρώτον, ότι «στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δεν θέλουν την ελευθερία γιατί αυτή προϋποθέτει υπευθυνότητα, η οποία φοβίζει πολλούς».
Και δεύτερον ότι, «μέσα από τα τρωτά σου σημεία θα αναδυθεί η δύναμή σου»…
Αυτά!
