Τους φωτογράφισα μαζί, ένα όμορφο, ηλιόλουστο μεσημέρι στις 6 Μαρτίου 2017, στο φιλόξενο σπίτι τους στην Πάνω Λακατάμια. Εκείνη την περίοδο ο «γιατρός», όπως αποκαλούσα τον ψυχίατρο και ψυχοθεραπευτή Τάκη Ευδόκα, όλα τα χρόνια της γνωριμίας και της φιλίας μας, μέχρι και τον θάνατο του το 2020, έγραφε το βιβλίο του «Ελεύθεροι Συνειρμοί» που έμελλε να είναι το τελευταίο του.
Η Ειρήνη Ευδόκα έγραφε ταυτόχρονα το δικό της, με τίτλο «Από το μηδέν μέχρι το ογδόντα». Και τα δύο βιβλία είναι αυτοβιογραφικά και εκδόθηκαν το 2018. «Στη διάρκεια της μέρας, ο Τάκης μού υπαγόρευε και έγραφα το δικό του βιβλίο γιατί ο ίδιος δεν μπορούσε να γράψει λόγω προβλημάτων υγείας και τη νύχτα που ήταν ησυχία, μετά που πήγαινε εκείνος για ύπνο, έγραφα το δικό μου βιβλίο», μου είπε η Ειρήνη Ευδόκα σε κοινή συνέντευξη που μου έδωσαν τον Απρίλη 2019.
Το ηλιόλουστο μεσημέρι της φωτογραφίας, είχαν σταθεί στο ανθισμένο περιβόλι που περιβάλλει το σπίτι τους – ένα υπέροχο περιβόλι από εσπεριδοειδή, ελιές, πεύκα, φοινικιές, που φρόντιζαν καθημερινά με πολλή αγάπη και που όπως μου είπε η Ειρήνη, είχαν φυτέψει οι δυο τους πριν 25 χρόνια, όταν εγκαταστάθηκαν εκεί.
Μού είπε με περηφάνια η Ειρήνη Ευδόκα την ώρα που έφευγα απ’ το σπίτι τους: «Μη ξεχάσεις να αναφέρεις στη συνέντευξη τις άγριες παπαρούνες που αυτό το διάστημα ξεπετάχτηκαν παντού στο περιβόλι και το ομορφαίνουν ακόμα περισσότερο». Δεν ξέχασα σίγουρα τις άγριες παπαρούνες της Ειρήνης και του Τάκη Ευδόκα, ντελικάτες αλλά δυνατές και ξεχωριστές, όπως είναι η ίδια και όπως υπήρξε το δικό του πέρασμα απ’ τον κόσμο.
