Ποιο παιδί, μικρό, μεγάλο, ακόμα και στα πιο ύστερα χρόνια του, δεν έχει ακούσει αυτήν τη γλυκιά παράκληση από τον πατέρα, τη μητέρα (κυρίως), τον γονιό που πάντα ανησυχεί…
Εγώ, όποτε άκουγα από τη μανούλα την ίδια φράση, πάντα της έλεγα «αν πέσει το αεροπλάνο θα το μάθεις στις ειδήσεις, ρε μάνα…» και γέλαγα χοντροκομμένα…
Από τότε που συνέβη η σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, σαν χθες, ένας χρόνος, αυτή η φράση ξαναζωντάνεψε μέσα μου. Και πονάει πολύ.
Όλη μέρα χθες –και μάλιστα τέτοια που ήτανε– άκουγα από το πρωί στα ραδιόφωνα τη θλιβερή υπενθύμιση της τραγωδίας στα Τέμπη και, ταυτόχρονα όμως, ότι γίνονταν και μεγάλες κινητοποιήσεις στην Αθήνα: «Για αιτήματα οικονομικά, όπως είναι και η λίστα των περίπου 20 τέτοιων για τους ταξιτζήδες», (που έχουν 48ωρη απεργία, στην οποία συμμετέχουν και στηρίζουν και άλλοι φορείς), όπως και εμείς, οι δημοσιογράφοι με «στάση εργασίας», αλλά σαν υστερόγραφο «και για τα θύματα του πολύνεκρου δυστυχήματος». Όλα μαζί, φύρδην-μίγδην. Αυτήν, ειδικά, την ημέρα; Ντροπή!
«Συνήθως δεν απεργώ. Η εργαλειοποίηση όλων των προβλημάτων της κοινωνίας από συνδικαλιστές και κόμματα με αηδιάζει. Σήμερα κατ’ εξαίρεση απεργώ. Όχι γιατί θέλω να καταλογίσω ευθύνες. Εγώ έχω καταλήξει στα συμπεράσματα μου ως πολίτης κι εύχομαι η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Για ένα λόγο απεργώ. Ως μνημόσυνο στη μνήμη νέων κι άλλων μεγαλύτερων ανθρώπων που χάθηκαν άδικα. Αισθάνθηκα ότι κάποιοι έχασαν τα παιδιά τους και ζουν μ’ έναν πόνο ασήκωτο μέχρι το τέλος της ζωής τους. Το λιγότερο που θα χάσω εγώ είναι ένα μεροκάματο και μερικά λεπτά για να προσπαθήσω να συμμεριστώ τον ανθρώπινο πόνο.» – Η φιλόλογος Λία Χολέβα. Από τα πρόσωπα που «γνώρισα» στο Facebook και εκτιμώ πολύ.
Μια λέξη και επίλογος από έναν φίλο. Από τους καλύτερους «γραφιάδες» στον ελληνικό Τύπο. Αναζητείστε τον στην «Καθημερινή» Αθηνών.
Τώρα μαθαίνω πως η λύπη γράφεται μ’ έψιλον και γιώτα.
Λείπεις – κι όλος ο κόσμος λείπει.
Λείπεις και νύχτωσαν τα φώτα.
(Ρήματα, Παντελής Μπουκάλας, εκδ. Άγρα, 2009)
Από το καθημερινό μου σερφάρισμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (άλλως, social media), ξεχωρίζω σήμερα αυτό, από τον δημοσιογράφο Κώστα Στούπα, που ειδικεύεται στο πολιτικο-οικονομικό ρεπορτάζ, αρθρογραφεί στο Capital:
«Στη μικρή του ιστορία το νεοελληνικό κράτος έχει χρεοκοπήσει …μόνο 4-5 φορές. Τη μοναδική από αυτές που ενώ η χώρα χρεοκοπούσε ο πρωθυπουργός δεν είχε αντιληφθεί τι συμβαίνει και τι σημαίνει αυτό, ήταν επί ΓΑΠ. Ο Κώστας Καραμανλής το 2009 παρέδωσε τη χώρα υπό χρεοκοπία και ο παραλαμβάνων Γιώργος Παπανδρέου κατάλαβε πως η χώρα χρεοκοπεί 6 μήνες αργότερα. Αν το είχε αντιληφθεί νωρίτερα η χώρα θα μπορούσε να αποφύγει τα μνημόνια για μια δεκαετία και την απώλεια του 25% του ΑΕΠ, με το 1/10 των μέτρων που ελήφθησαν.»
Και κάτω από αυτό, τη φρικτή (για μένα ) «είδηση», ότι ο εν λόγω, Γιώργος Παπανδρέου, παίρνει θέση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, λέγοντας ότι είναι «μεγάλο λάθος της κυβέρνησης να υποκύψει στις πιέσεις των λόμπι».
Αχ, Χριστέ μου! Δεν μας λυπήθηκε τότε, δεν μας λυπάσαι ούτε τώρα…
ΥΓ: Συστήνω δε ανεπιφύλακτα, το βιβλίο του Κώστα Στούπα, «Η Επερχόμενη Αταξία – Οι πέντε παγίδες που απειλούν τις δημοκρατίες και την ευημερία της Δύσης». Θέτει μια σειρά από ενδιαφέροντα, όσο και προκλητικά ερωτήματα. Όπως, ενδεικτικά:
>Ποια είναι η σχέση της βροχής με τη δημοκρατία και της βιομηχανικής επανάστασης με τη γυναικεία χειραφέτηση και τους γάμους των ομοφυλοφίλων;
>Γιατί ο Τζέιμς Βατ (ο Σκοτσέζος εφευρέτης που ανακάλυψε την ατμομηχανή) συνεισέφερε περισσότερο από τον Κάρολο Μαρξ στην κατάργηση της δουλείας και προσεχώς της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο;
>Γιατί το Calcoin έχει περισσότερες πιθανότητες να επικρατήσει από το Bitcoin και σε ποιο σημείο του κύκλου της αταξίας βρισκόμαστε; Και,
>Είναι σε θέση οι κοινωνίες των ανθρώπων από «βούτυρο» και των «νάρκισσων» της Δύσης να καταλάβουν τι γίνεται;
