Η εικόνα πριν από τις προεδρικές εκλογές είχε εμπεδωθεί δια των δημοσκοπήσεων. Όλες ανεξαιρέτως, έδειχναν τον Χριστοδουλίδη αδιαμφισβήτητο νικητή. Όλες οι δημοσκοπήσεις μετεκλογικά, εμπεδώνουν μιαν άκρως αντίθετη εικόνα. Όλες ανεξαιρέτως, καταγράφουν την αδιαμφισβήτητη απογοήτευση της κοινής γνώμης. Η ωμή πραγματικότητα βρίσκεται ανάμεσα στην τεράστια καμπύλη των προεκλογικών και των μετεκλογικών δημοσκοπήσεων. Ο πήχης της προσδοκίας των ψηφοφόρων είχε τοποθετηθεί εξαιρετικά ψηλά!

Μετά από συσσωρευμένη απογοήτευση εξαιτίας των κομματικών παιγνίων, επένδυσαν σε ένα νέο σε ηλικία πολιτικό, άφθαρτο, παρά τη συμμετοχή του στην πλέον φθαρμένη κυβέρνηση. Ελπίζοντας ότι κατ’ αυτό τον τρόπο θα γυρίσει σελίδα η αμαρτωλή πολιτική ζωή του τόπου. Ένα χρόνο μετά, διαπιστώνουν ότι ουδέν άλλαξε. Ίδια νοοτροπία, ίδια μετριότητα, ίδια ατολμία σύγκρουσης με το κατεστημένο!

Η δημοσκόπηση του «Φ» ήρθε να επισφραγίσει την απογοήτευση της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινής γνώμης. Να καταστήσει αδιαμφισβήτητη την αρνητική εικόνα για τον Πρόεδρο και την Κυβέρνηση. Να την εμπεδώσει. Ως εκ τούτου, οι ισχυρισμοί οι οποίοι προβάλλονται εκ μέρους του Προεδρικού δεν δύνανται να αλλάξουν την εικόνα. Όπως το χθεσινό επιχείρημα του κυβερνητικού εκπροσώπου περί της επενδυτικής βαθμίδας της οικονομίας στους οίκους αξιολόγησης. Ούτε και τα όσα απόψε θα αραδιάσει ο Πρόεδρος στη λίστα των επιτευγμάτων του.

Πρέπει κάποια στιγμή, οι πολιτικοί να διακρίνουν ποια είναι η ουσιώδης διαφορά. Εκείνη η οποία επιμετρείται από τους πολίτες και βάσει αυτής προχωρούν στην αξιολόγησή τους. Άλλο είναι η διαχείριση της εξουσίας και άλλο η παραγωγή πολιτικής η οποία επιφέρει διακριτές αλλαγές. Διαχείριση εξουσίας υπό την έννοια της αντιμετώπισης προβλημάτων σε διάφορους τομείς, λίγο-πολύ, όλες οι κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν. Αλίμονο να μην μπορούσαν.

Πολλά από αυτά τα προβλήματα που επιλύθηκαν, θα παρουσιάσει απόψε ο Πρόεδρος. Ανάμεσά τους και πολλά θέματα τα οποία ήσαν ήδη δρομολογημένα από την προηγούμενη κυβέρνηση. Κάποια άλλα, όντως, τα χειρίστηκαν πολύ καλά, όπως η υπόθεση με τις τετράμηνες εξετάσεις, η ΑΤΑ κ.α.

Παραγωγή πολιτικής, όμως, η οποία να επιφέρει πραγματική αλλαγή είναι το ζητούμενο. Γι’ αυτήν, απαιτείται πολιτική τόλμη. Ετοιμότητα για συγκρούσεις με το κατεστημένο. Δυνατότητα αλλαγής νοοτροπίας. Δυστυχώς, σε αυτό τον τομέα, ο Πρόεδρος απέτυχε παταγωδώς. Ίδια νοσούσα νοοτροπία. Διορισμοί συγγενών, κουμπάρων και φίλων χωρίς καν στοιχειώδη κριτήρια. Επιλογή συμβούλων με μοναδικό προσόν την ψήφο που του έδωσαν. Με τα κόμματα να κόβουν και να ράβουν.

 Υπουργοί και αξιωματούχοι να τα κάνουν μαντάρα κι εκείνος να παρακολουθεί αδρανής. Με καταπάτηση της δέσμευσής του ότι δεν θα διόριζε κομματικούς σε θέση υπουργού. Μάλιστα, το έπραξε και στην αρχή και στον ανασχηματισμό. Ακόμη και το περιβόητο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο απεδείχθη μούφα, αφού επιτρέπει στο Προεδρικό να επιλέγει εκείνους που επιθυμεί.

Πολλαπλές συντάξεις, σύνταξη υπουργών και βουλευτών από τα 60, βαρβάτα αφορολόγητα φιλοδωρήματα είναι μερικά από εκείνα, που συνεχίζουν να επωφελούνται οι αξιωματούχοι προκαλώντας το λαό. Λες και ζούμε στην εποχή των βασιλιάδων και όχι στην εποχή, που εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες πασχίζουν να βγάλουν τον μήνα τους. Σε αυτό τον τομέα, που ο κ. Χριστοδουλίδης είχε την ευκαιρία να δώσει δείγμα γραφής για πραγματική αλλαγή, ουδέν έπραξε. Αντιθέτως, ακόμη και όταν έγινε γνωστό πως ο ίδιος παίρνει σύνταξη από τα 45, δεν δεήθηκε να αποστερηθεί του δικαιώματος, τουλάχιστον, για όσο καιρό θα είναι Πρόεδρος.

Ένας δεύτερος τομέας, άκρως καθοριστικός για τη γνώμη του κόσμου, είναι η αποτελεσματικότητα στη διαχείριση κρίσεων. Σε όσες παρουσιάστηκαν, εμφανίστηκε με την ίδια απογοητευτική συνταγή: Αναβλητικός, αναποφάσιστος, αναποτελεσματικός.

Τι να πρωτοθυμηθεί κάποιος; Τη σύγκρουση Κανάρη-Γιαννάκη που ήταν αόρατος; Τα επεισόδια στη Χλώρακα και την Λεμεσό, που δεν τόλμησε να παρέμβει προς τους μετριότατους (υπουργό και αρχηγό) που τα χειρίστηκαν; Ειδικά για τον Αρχηγό έδωσε ρεσιτάλ ανικανότητας. Αφού διέρρευσε την αντικατάστασή του, τελικά δεν τόλμησε, αφού δεν βρήκε αντικαταστάτη. Την ακρίβεια, που τσάκιζε τους μεροκαματιάρηδες και σε μια απερίγραπτη υποτίμηση της νοημοσύνης τους, τους πρόσφερε μηδενικό ΦΠΑ σε καφέ και ζάχαρη;

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης πρέπει να αντιληφθεί ότι η πολιτική των δημοσίων σχέσεων στην οποία αναλώνει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του, δεν μπορεί να αλλάξει την αρνητική εικόνα.

Αυτή η πατρίδα δεν έχει την πολυτέλεια αποτυχίας. Όποιος χαιρεκακεί για την αρνητική εικόνα Χριστοδουλίδη, πρέπει να συνειδητοποιεί ότι χαιρεκακεί με την αποτυχία της πατρίδας μας. Η άσκηση κριτικής από την στήλη, αυτό επιδιώκει να προλάβει. Ο πρώτος, όμως, που πρέπει να αντιληφθεί αυτή την τεράστια ανάγκη είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος! Μπορεί;