Η χαμηλή δημοτικότητα της Κυβέρνησης και του Προέδρου Χριστοδουλίδη, σύμφωνα τουλάχιστον με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ένα μόλις χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, αποτελεί ένα ζήτημα που έχει σχολιαστεί ευρέως το τελευταίο διάστημα.

Το ερώτημα που πλανάται είναι κυρίως πού οφείλεται η χαμηλή αποδοχή της Κυβέρνησης, την ώρα, μάλιστα, που δεν έχει κληθεί να διαχειριστεί κάποια σοβαρή κρίση. Κάποιοι, λοιπόν, θα σκέφτονταν πως βασική αιτία είναι η αθέτηση προεκλογικών δεσμεύσεων.

Η στήλη, όμως, θα απαντούσε πως η κοινωνία μας δεν φαίνεται να διακρίνεται για τέτοιες ευαισθησίες και προβληματισμούς. Άλλωστε, αν κάποιος παραβίασε τις προεκλογικές δεσμεύσεις του, με το «καλημέρα» και με τον πιο τρανταχτό τρόπο, αυτός ήταν ο προκάτοχός του, Νίκος Αναστασιάδης, με το «κούρεμα» καταθέσεων και ο οποίος, όχι, μόνο δεν είδε τη δημοτικότητά του μετά από αυτό να καταποντίζεται, αλλά κέρδισε και δεύτερη θητεία!

Ε, λοιπόν, τα πράγματα είναι πολύ απλά κι είναι εύκολο να το διαπιστώσει κάνεις, λαμβάνοντας υπόψιν τον γενικότερο τρόπο με τον οποίο φέρονται οι πλείστοι πολίτες απέναντι στα πολιτικά δρώμενα και με τον οποίο οδηγήθηκαν και στην επιλογή υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές.

Σε μια εποχή κομματικής απαξίωσης, η πλειοψηφία των πολιτών ούτε μελέτησε, ούτε προβληματίστηκε γύρω από το προεκλογικό πρόγραμμα των υποψηφίων, αλλά επέλεξε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον άνθρωπο που συμπαθούσε περισσότερο, βάσει της εικόνας, της επιφάνειας, των διαπροσωπικών σχέσεων και των τελευταίων εντυπώσεων.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είχε καταφέρει να γίνει συμπαθής από την αρχή της παρουσίας του στο πολιτικό σκηνικό με τα επικοινωνιακά χαρίσματά του, τις καλές σχέσεις με τα ΜΜΕ και την εγγύτητα που δημιούργησε μέσω των social media και η οποία συνέβαλε στην άνοδο της δημοτικότητάς του. Προσεγγίζοντας ακολούθως τους πολίτες από εκδήλωση σε εκδήλωση, από πανηγύρι σε πανηγύρι κι από «τόκκα» σε «τόκκα», κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία των απογοητευμένων ψηφοφόρων και να εκλεγεί στο ανώτατο αξίωμα του τόπου.

Δεν ήταν, λοιπόν, το προεκλογικό του πρόγραμμα και το πλάνο που παρουσίασε, το οποίο του έδωσε το κλειδί για το προεδρικό μέγαρο, αλλά η άνοδος του Νίκου Χριστοδουλίδη στο ύπατο αξίωμα του κράτους αποτέλεσε μια προσωπική υπόθεση, η οποία στηριζόταν στη συμπάθεια και στον θαυμασμό του κόσμου προς το πρόσωπό του.

Ακολούθως, με την ανάληψη της Προεδρίας του κράτους και με τα διάφορα αυτογκόλ, που άρχισε να βάζει, αρχής γενομένης με τους διορισμούς ανθρώπων από τον πολύ στενό του περίγυρο, με τα ΜΜΕ να στρέφονται σταδιακά εναντίον του και να ασκούν κριτική και με την ανυπαρξία μιας ισχυρής πολιτικής ομάδας στήριξης, που να στέκεται ως ασπίδα στο πρόσωπό του, δημιουργήθηκε μια αρνητική περιρρέουσα, με αρκετές δόσεις υπερβολής γύρω από το όνομά του, με αποτέλεσμα να αρχίσει να παρουσιάζει πρόβλημα η εικόνα του, την οποία ο κόσμος ταυτίζει και με τις εντυπώσεις γύρω από το κυβερνητικό έργο.

Το πλήγμα στην εικόνα του Προέδρου οδήγησε και σε γενικότερη απαξίωση κι απογοήτευση για το έργο της Κυβέρνησης, πράγμα που επιβαρύνεται περαιτέρω από την ακρίβεια και τη δύσκολη καθημερινότητα, με τα μέτρα, που έχουν ληφθεί, να μην έχουν ελαφρύνει σε σημαντικό βαθμό τα προβλήματα της μεσαίας τάξης.

Έτσι, όσο γρήγορα ο κόσμος ενθουσιάστηκε κι εναπόθεσε τις ελπίδες του προς το πρόσωπο του νυν Προέδρου, άλλο τόσο εύκολα απογοητεύτηκε, γεγονός που εκφράζεται και στις διάφορες δημοσκοπήσεις.

Η ανατροπή της παρούσας κατάστασης αποτελεί δύσκολο στοίχημα για τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, ειδικότερα όσο περνάει ο καιρός και οι ελπίδες για συμπόρευση με τον ΔΗΣΥ εξανεμίζονται. Μόνο με δυνατές τομές και ισχυρή επικοινωνιακή ομάδα, θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτό.