Φαντάζει εύκολο –και κυρίως αναίμακτο- να καθόμαστε μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο και να αμπελοφιλοσοφούμε, καθώς 400 χιλιόμετρα νοτιότερα από εμάς συμβαίνει καθημερινά και μια Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, επί 232 εφιαλτικά μερόνυχτα. Είναι όμως πράγματι έτσι;
Είναι ο πόλεμος της πληροφορίας πιο «αθώος», πιο ηθικός, πιο ουδέτερος, λιγότερο αιματηρός και βρώμικος από τον «αναλογικό»; Είναι πράγματι μηδαμινή η δική μας συμβολή ή και συνενοχή σ’ αυτό το μακελειό, καθώς ανέξοδα βάλλουμε κατά ριπάς με λέξεις, χωρισμένοι σε ιδεολογικά ταμπούρια; Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Ο καθένας υπερασπίζεται το δικό του μετερίζι, διαφεντεύει το ατομικό του κοσμοείδωλο. Όμως, τίποτα δεν πέφτει κάτω. Οι λέξεις γίνονται σφαίρες και βόμβες, κάθε πλήκτρο που πατάς, σαν το φτερό της πεταλούδας, μετατρέπεται σε βάθος χρόνου σε φονικό όπλο που ξεκληρίζει αμάχους.
Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στην κοσμοθεωρία των αρχαίων Ελλήνων για να επιβεβαιώσουμε ότι η αλαζονεία και η ύβρις τιμωρείται νομοτελειακά. Το έχει διδάξει η Ιστορία αμέτρητες φορές, το μάθημα το έχουμε πάρει επανειλημμένα και με σκληρό τρόπο εμείς οι σάπιοι sapientes sapientes, άσχετα αν είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Από τραγωδίες και φάρσες άλλο τίποτα· από φρόνηση μηδέν.
Θα επανέρχομαι στη ρήση του Ρόμπερτ Φισκ, ενός δημοσιογράφου που έφαγε με το κουτάλι συρράξεις και διαμάχες ανά τον κόσμο και ειδικά στη Μέση Ανατολή, ότι ο πόλεμος δεν είναι δράμα αντιθέτων και δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι, αλλά μόνο σκοτωμός. Όμως οι εξουσιαστές διαχρονικά επιδιώκουν να χωρίζουν τον κόσμο σε στρατόπεδα.
Έτσι, ο «Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα» απαιτούσε δυσανάλογα «Σιδερένια Ξίφη» και ο ολέθριος φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Μόνο που αυτή τη φορά, η ισραηλινή ηγεσία, με αέρα μεσσιανικού νεοσιωνιστή και με τις φαρισαϊκές πλάτες μιας πανίσχυρης διεθνούς συμμορίας που έχει βαλθεί να διευρύνει ένα φανταστικό «χάσμα πολιτισμών», εμφανίζεται κάτι παραπάνω από αποφασισμένη να προχωρήσει στην «τελική λύση».
Η ακροδεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ -κι όσοι υποστηρίζουν τις πρακτικές της- έχει «κερδίσει» με τη στάση της αυτή τη σχεδόν υβριστική σύγκριση με τις βιομηχανικού τύπου θηριωδίες των ναζί, τις οποίες οι Εβραίοι βίωσαν στο πετσί τους. Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά. Τα ναζιστικά κτήνη δεν έπασχαν από βικτιμισμό, δεν παρίσταναν τα θύματα της υπόθεσης προκειμένου να επιβάλουν τη σιδηρά πυγμή.
Οι μηχανισμοί προπαγάνδας του Ισραήλ, παρότι θα έκαναν ακόμη και τον Γκέμπελς περήφανο, αδυνατούν να κρύψουν την οριστικότητα της επίσημης πολιτικής. Στην πορεία αυτή, η πλήρης έλλειψη ενσυναίσθησης για τον όλεθρο και τον λιμό που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι συναντούν έναν σχεδόν βλάσφημο ηθικό ελιτισμό, που πασχίζει επιτακτικά να στηριχτεί πάνω στα αδιαμφισβήτητα διαχρονικά δεινά του εβραϊκού λαού.
Κατά κάποιον τρόπο, ζητούμενο και πάλι είναι το Lebensraum, ο «ζωτικός χώρος», ο οποίος στην επίσημη πλέον ιδεολογική κατεύθυνση της ισραηλινής κυβέρνησης δεν νοείται χωρίς το ξεκούμπισμα των Παλαιστινίων. Είναι ζήτημα επιβίωσης, στο μυαλό τους. Και μετά τη Γάζα, θα ακολουθήσει η Δυτική Όχθη.
Είναι μια συντονισμένη εθνοκάθαρση, η μόνη διαφορά της οποίας με το Ολοκαύτωμα είναι ότι… δεν πρόκειται για Ολοκαύτωμα. Δηλαδή, δεν τους ενδιαφέρει απαραίτητα να εξολοθρεύσουν τους Άραβες επειδή τους θεωρούν «φυλετικά κατώτερους» και «μιάσματα», αλλά να εξασφαλίσουν με στρατηγικό τρόπο το ιστορικό ποθούμενο για «μέγιστη γη, ελάχιστους Παλαιστίνιους» (maximum land, minimum arabs). Δεν θέλουν να τους εξαλείψουν, μόνο να τους διώξουν. Αν και το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Εξ ου και όχι μόνο η επιστροφή, αλλά ακόμη και η ολιγοήμερη επίσκεψη εκτοπισθέντων Παλαιστινίων που προσέφυγαν στον Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία κ.λπ. αποτελεί μέχρι σήμερα κόκκινη γραμμή για το ισραηλινό κράτος.
Πέρα από το γεγονός ότι το πάλαι ποτέ θύμα άρχισε τραγικά να μοιάζει με τον δήμιο του, το τραγικά ειρωνικό είναι ότι από την περίπτωση μιας μιλιταριστικής μηχανής παραγωγής εθνοτικής υπεροχής αναπόφευκτα γοητεύονται ισλαμοφοβικοί λευκοί εθνικιστές, οι λεγόμενοι και «αντισημίτες σιωνιστές».
Για να μην ανοίξουμε και το θλιβερότατο κεφάλαιο των αυτόκλητων «υπερασπιστών του δυτικού τρόπου ζωής» με τις εξωφρενικά αλά καρτ ευαισθησίες. Όλοι αυτοί αποτελούν τις ένοχες νότες σε μια φάλτσα οπερέτα ποντιοπιλατικής αναλγησίας, που θα ήταν διασκεδαστική αν το αιτιατό δεν ήταν η συγκάλυψη μιας σύγχρονης γενοκτονίας.
Ο μηχανισμός της προπαγάνδας εκκινεί από την απομόνωση του συνθήματος «από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα», που παρουσιάζεται εκτός πλαισίου για να δικαιολογήσει και να ξεπλύνει, παρακαλώ, την ίδια την… πλήρη εφαρμογή του στην πράξη από την αντίθετη πλευρά (!), αυτή του Ισραήλ. Ένα διαστρεβλωμένο σύνθημα ως ηθικό αντίβαρο σε μια γενοκτονική εκστρατεία και η παλάντζα να παρουσιάζεται ως ίσια.
Την ίδια στιγμή, αν τολμήσεις και μόνο να επισημάνεις ότι ο παλαιστινιακός λαός ζει εδώ και 75 χρόνια σε νομικό κενό και με την ίδια του την ύπαρξη σε μόνιμη απειλή, ότι το αυτονόητο δικαίωμα στην αυτοάμυνα δεν μπορεί να ταυτίζεται με την αδιάκριτη εκδικητική μανία ή ότι δεν νοείται συλλογική ευθύνη κανενός λαού, μαυροπινακίζεσαι ως αντισημίτης. Το ίδιο αν τολμήσεις έστω να ψελλίσεις ότι όποιος περνιέται για «πολιτισμένος» και θεωρεί πως έχει το ηθικό πλεονέκτημα δεν απαντά στη φρίκη με όλεθρο. Μη ζητάς την ειρήνη, μη ζητάς κατάπαυση του πυρός και τερματισμό της ασταμάτητης σφαγής γιατί μπορεί να θεωρηθείς απολογητής τρομοκρατών.
Εάν αυτό το ματωμένο κοκτέιλ αναλγησίας και υποκρισίας δεν είναι ύβρις, τότε τι είναι;
Ελεύθερα, 26.5.2024
