Η τελευταία τηλεφωνική συνομιλία που είχα με τον αγαπημένο μου δάσκαλο Ανδρέα Τήλλυρο πριν από λίγες ημέρες, δεν ήταν σαν τις προηγούμενες. Δεν είχε το ευχάριστο περιεχόμενο που χαρακτήριζε άλλες συνομιλίες μας στο παρελθόν.
Ο κ. Ανδρέας όσο κι αν δεν θέλει να φορτώνει τους άλλους με τα ζητήματα που τον απασχολούν, αυτή τη φορά δεν μπορούσε να κρύψει τα συναισθήματα του. Τον βασάνιζαν ερωτήματα για τον πρόσφατο χαμό της αγαπημένης του συζύγου, της κ. Κούλας.
Την έχασε μέσα σε ένα μήνα. Με τρόπο ασύλληπτο, που σημάδεψε τη ψυχή του. Ένα ξαφνικό ζήτημα με την υγεία της κ. Κούλας το απόγευμα της 24ης Μαρτίου τους οδήγησε εσπευσμένα στο Τμήμα Ατυχημάτων κι Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.
Ο γιατρός μετά κι από τις απαραίτητες εξετάσεις αποφάνθηκε ότι πιθανώς η κ. Κούλα είχε ένα παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο και θεώρησε σωστό πως θα έπρεπε να παραμείνει στο παθολογικό τμήμα για 48ωρη παρακολούθηση.
Όταν μεταφέρθηκε εκεί ο κ. Ανδρέας είπε στο νοσηλευτικό προσωπικό ότι ήθελε να μείνει δίπλα στη γυναίκα του. Εξήγησε ότι η κ. Κούλα, είχε παρουσιάσει πριν από χρόνια καρκίνο στην άνω γνάθο και ότι εγχειρίστηκε στο Ισραήλ. Μετά την εξειδικευμένη επέμβαση οι γιατροί είχαν τοποθετήσει ένα τεχνητό προσθετικό, το οποίο αφαιρείτο κι επανατοποθετείτο και κατά συνέπεια έπρεπε να τυγχάνει ειδικού χειρισμού. Ανέφερε ότι ήξερε πώς να χειριστεί την κατάσταση και ότι θα μπορούσε να βοηθήσει τη γυναίκα του.
Παρά τις εκκλήσεις του, δεν του επέτρεψαν να παραμείνει στο πλευρό της. Επικαλέστηκαν πρωτόκολλο. Επέμεινε, αλλά μάταια. Την επομένη διαπίστωσε ότι η σύζυγος του δεν ήταν καλά. «Της ξεκόλλησε το προσθετικό, δυσκολεύονταν να το επανατοποθετήσουν, έβηχε… Έπαθε εισρόφηση και η κατάσταση παρουσίαζε μέρα με τη μέρα επιδείνωση. Την χάσαμε στις 23 Απριλίου», μου εξιστόρησε πικραμένος ανάμεσα σ’ άλλα ο αγαπημένος μας δάσκαλος. Σε ένα μήνυμά του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook είχε καταλογίσει «αδιαφορία, αναλγησία ή ανεπάρκεια» που οδήγησαν στο χαμό της συζύγου του.
Ο κ. Ανδρέας μου ανέφερε πως συνάδελφός δημοσιογράφος ήδη έγραψε για το θέμα και ενημέρωσε τον Οργανισμό Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας. «Λίγες μέρες αργότερα επικοινώνησε μαζί μου κάποιο άτομο από τον ΟΚΥπΥ και μου είπε ότι θα κάνουν έρευνα, αλλά δεν με ικανοποίησε, ούτε με έπεισε, η απάντηση» μου ανέφερε στο τηλέφωνο.
«Θέλω να γίνει έρευνα και να αποδοθούν ευθύνες. Δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν άλλοι άνθρωποι με αυτό τον τρόπο. Είπα ότι ήθελα να μείνω στο πλευρό της γυναίκας μου και αρνήθηκαν. Όταν επέμεινα μου είπαν ότι θα φωνάξουν Αστυνομία» είπε με παράπονο ο κ. Ανδρέας.
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε δικαστήριο σ’ αυτές τις αράδες. Όση εμπιστοσύνη κι αν έχω στον κ. Ανδρέα, θα ήταν άδικο να υιοθετήσω ασυζητητί αυτό που πιστεύει για τα αίτια του χαμού της. Ούτε ειδικός είμαι, αλλά ούτε και γνωρίζουμε τη θέση της άλλης πλευράς (ζητήσαμε επίσημα ενημέρωση την περασμένη Πέμπτη κι αναμένουμε για τις απαντήσεις).
Αλλά αυτό που γνωρίζουμε, είναι ότι ο κ. Ανδρέας είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος, μορφωμένος, αξιοπρεπής, ακέραιος, έντιμος. Σαν δάσκαλος άφησε το στίγμα του. Η αγνή έγνοια που είχε για όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές του, ήταν κάτι που πάντα τον διέκρινε. Ακόμη και τώρα οι παλιοί συμμαθητές έχουμε να λέμε για τον κ. Ανδρέα και το πόσο σημαντικός άνθρωπος κι εκπαιδευτικός ήταν για μας.
Κι είναι αυτό που μας πονάει στην προκειμένη. Πώς μπορείς να λες σε έναν τέτοιο άνθρωπο να φύγει γιατί θα καλέσεις Αστυνομία; Πού πήγε η ανθρωπιά μας; Πώς γίνεται να αντιμετωπίζουμε έτσι έναν οποιονδήποτε ηλικιωμένο που θέλει να στηρίξει τη σύντροφο της ζωής του;
Δάσκαλε μου, η αλήθεια είναι ότι εσύ και πολλοί άλλοι της δικής σου γενιάς μας διδάξατε να είμαστε σωστοί άνθρωποι. Εμείς, μάλλον, σας το ξεπληρώνουμε με αχαριστία…
