Πέστε τους παράτυπους, πέστε τους ότι θέλετε. Είναι 28 άνθρωποι που βρέθηκαν στην αυλή μας ζητώντας βοήθεια. Δεν θα φύγουν γιατί δεν μπορούν να φύγουν. Οι διακινητές δεν προσφέρουν υπηρεσίες επιστροφής. Ο Τατάρ δεν τους θέλει (και δεν τον θέλουν), ο Χριστοδουλίδης το παίζει σκληρός για να συνάδει με το πνεύμα των καιρών κι ο Στιούαρτ ξεκαθαρίζει πως πέρα από τη φροντίδα που παρέχουν ήδη τα Ηνωμένα Έθνη, δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο. Οι διαδικασίες, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, είναι να γίνουν δεκτοί από αυτόν που του κτύπησαν την πόρτα και να εξεταστούν τα αιτήματα τους. Αν πληρούν τα κριτήρια, τότε να τους χορηγηθεί ασυλία, αν όχι, να σταλούν πίσω στην χώρα τους (όπως στάλθηκαν εκατοντάδες φέτος, όπως διαφημίζουμε). 

Το πήραμε όμως γινάτι αμανάτι πως δεν πρόκειται να τους αφήσουμε να πατήσουν πόδι στα εδάφη μας. Όχι πως δεν είναι κι η νεκρή ζώνη έδαφος μας (τουλάχιστον άμα θέλουμε να πουλήσουμε πατριωτισμό). «Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να δημιουργηθεί μια νέα δίοδος δια μέσου της Νεκρής Ζώνης. Δεν βλέπουμε καμία αναφορά ως προς τη γενεσιουργό αιτία αυτού του προβλήματος, του λόγου που βρίσκονται εκεί οι 28», διαμηνύει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Πως να ξέρουμε όμως τη γενεσιουργό αιτία, το λόγο που βρίσκονται εκεί οι άνθρωποι αν δεν τους επιτρέψουμε να μας πουν το λόγο ή έστω την εκδοχή τους. Κι άμα τους ακούσουμε, τότε μπορούμε να αποφασίσουμε αν υπάρχει λόγος που διένυσαν τόσα χιλιόμετρα για να έρθουν να κατασκηνώσουν στη Νεκρή Ζώνη σε θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 38ο μέχρι 48ο. Γιατί συστάθηκε υφυπουργείο μετανάστευσης αν ήταν απλά να λέμε στον Στιούαρτ «παρ’ τους σπίτι σου»;

Κι ο Στιούαρτ φυσικά δεν θα τους πάρει. Θα πάρει τη βαλίτσα του και θα φύγει, όπως έφυγαν κι άλλοι πριν από αυτόν. Οι 28 θα αναμένουν κάποιον από μηχανής Θεό να παρέμβει να τους σώσει και εμείς θα εξασφαλίσουμε ακόμα ένα ράπισμα από τα Ηνωμένα Έθνη.

Δεν είναι όμως τι θα πουν και τι θα κάνουν οι ξένοι για εμάς. Έτσι κι αλλιώς, ακόμα και χωρίς τους 28 μετανάστες στη μέση, τα συμπεράσματα για την θέληση μας να λυθεί το κυπριακό, τα ίδια θα ήταν. Ανεξάρτητα από το κυπριακό και την έκθεση των Ηνωμένων Εθνών ή άλλων σωμάτων, πως αντιμετωπίζουμε 28 ανθρώπους που είναι σε δύσκολη θέση; Ακόμα κι αν οι ίδιοι έχουν βάλει τον εαυτό τους σε αυτή την θέση, εμείς τι κάνουμε; Τους αφήνουμε στη μοίρα τους και στο έλεος του Θεού κι ύστερα πάμε στο Άγιο Όρος και ζητάμε άφεση αμαρτιών;