Πριν λίγους μήνες βρέθηκε στην Κύπρο ο Τζον Μάλκοβιτς, ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της εποχής μας. Κι ως είθισται, ρωτήθηκε και για το κυπριακό. «Υπήρχε μια εποχή, είπε, που προσπαθούσαμε να αναπτύξουμε μια ταινία που διαδραματίζεται εδώ και αφορά εκείνη ακριβώς την εποχή. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Αλλά ήταν πολλά, πολλά χρόνια πριν… Το θυμάμαι καθαρά από την παιδική μου ηλικία. Το θέμα της Κύπρου δεν συζητιέται πια στη διεθνή ατζέντα… Ο πλανήτης είναι γεμάτος με ανάλογες δυσάρεστες και πολύπλοκες πολιτικές καταστάσεις».
Για τον Τζον Μάλκοβιτς, τον κάθε Τζο, την κάθε Μαρί, το τι συνέβη στην Κύπρο το 1974 αποτελεί μέρος της ιστορίας. Την εισβολή στην Κύπρο έχουν διαδεχτεί πολλές ανάλογες δυσάρεστες και πολύπλοκες καταστάσεις. Δεν είναι κυνισμός, αλλά πραγματικότητα. Κι άμα μπούμε στη θέση τους και δούμε τις καταστάσεις με τη δική τους ματιά, ενδεχομένως να αντιληφθούμε και γιατί οι τόσοι απεσταλμένοι και μεσολαβητές δεν βλέπουν αυτά που βλέπουμε εμείς και δεν λένε αυτά που θέλουμε να ακούσουμε.
Ο ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, στην τελευταία έκθεση του, μοιράζει ευθύνες και στις δύο πλευρές. Δεν είμαστε πια το θύμα που δέχτηκε εισβολή και συνεχίζει να είναι υπό κατοχή. Είμαστε δύο μέρη, για όσους μας βλέπουν απέξω, που πρέπει με ειλικρίνεια να προσπαθήσουμε να βρούμε λύση συνύπαρξης.
Και το κλειδί είναι η ειλικρίνεια. «Μόνο η ειλικρινής πρόθεση για επίτευξη προόδου προς την κατεύθυνση της συναίνεσης σε σχέση με το σημείο έναρξης των διαπραγματεύσεων, που θα οδηγήσουν σε μια κοινά αποδεκτή διευθέτηση του Κυπριακού, θα καθησυχάσει τόσο τους Κύπριους όσο και τη διεθνή κοινότητα ότι ένα ειρηνικό και κοινό μέλλον στο νησί παραμένει πραγματικά εφικτό», διατυπώνει την άποψη του ο Γκουτέρες.
Μια έκθεση είναι όμως. Όπως άλλες πολλές που έχουν προηγηθεί. Κι αν κάποτε σήμαιναν κάτι για μας, πλέον είναι ως να μην έχουν καμία βαρύτητα. Για λίγο καμωνόμαστε τους θιγμένους, τους αδικημένους (για εσωτερική κατανάλωση), αλλά στην πραγματικότητα είναι πως δεν μας ενδιαφέρει πια το περιεχόμενο των εκθέσεων της διεθνούς κοινότητας.
Ειδικά, αυτό το τελευταίο, το αναμέναμε. Οπόταν, αν είχε στ’ αλήθεια σημασία, θα μπορούσαμε και να το αποφύγουμε. Πιο πολλή σημασία είχε όμως η λαϊκή αποδοχή, η εσωτερική κατανάλωση. Στα πλαίσια αυτά στήθηκαν συρματοπλέγματα στη Νεκρή Ζώνη, ενώ ήταν ηλίου φαεινότερο πως δεν μπορούν να έχουν καμμιά αποτελεσματικότητα στην αποτροπή μετανάστευσης. Και παρόλο που έγινε παραδεκτό πως ήταν λάθος, τα συρματοπλέγματα παραμένουν, ενώ παράλληλα φροντίσαμε να κάνουμε ένα ακόμα εχθρό: Την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, από την οποία αναμένουμε να δει το δίκαιο μας.
Τα παιγνίδια όμως έχουν και ρίσκα.
