Οι φορτισμένες μέρες μας…

Σε λίγες μέρες, μεθαύριο συγκεκριμένα, θα γιορτάσουμε εδώ στην Αθήνα τα 50 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Το ρήμα «γιορτάζω», μάλλον καταχρηστικά χρησιμοποιείται. Έχω παραβρεθεί πολλές φορές δημοσιογραφικά σε αυτήν την εκδήλωση. Θα είμαι εκεί και μεθαύριο, καλύπτοντας για το Protagon και τον Φιλελεύθερο.

Παρά το γεγονός ότι η επιστροφή της Δημοκρατίας στην χώρα που την γέννησε, ήταν και παραμένει ευκαιρία πανηγυρισμού και ελπίδας για καλύτερα χρόνια, εντούτοις η προδοσία και το τραύμα της Κύπρου πάντα είναι «παρόντα», όχι μόνο στις Δεξιώσεις της Δημοκρατίας, αλλά και σε άλλες επετείους.

Ας μην ξεχνάμε ούτε λεπτό ότι αυτοί οι στρατιωτικοί – με όσους τους στήριξαν και τους βοήθησαν, ευνούχισαν, φίμωσαν και βασάνισαν έναν ολόκληρο λαό. Που, για μένα ναι, έχει το δικαίωμα, αυτήν την ημέρα, παρά τον πόνο της Κύπρου, να πιεί ένα ποτήρι κρασί υπέρ της Δημοκρατίας.

Εκείνα τα χρόνια, ακόμα και πριν την Δικατορία, οι Έλληνες πολίτες ηταν πολύ κοντά στην Κύπρο. Ταξίδευαν στο νησί. Διοργανώνονταν και πολλές σχολικές εκδρομές. Δυστυχώς, με το πέρασμα των χρόνων, είναι ελάχιστες οι επισκέψεις από την Ελλάδα προς την Κύπρο, ενώ η «αντίθεση διαδρομή» ‘έχει ισχυροποιηθεί πολύ.

Θα γράψω μια από τις επόμενες μέρες για τις συνέπειες αυτής της «απομάκρυνσης», και ποια τα αρνητικά που έχει…

Γράφτηκαν πολλά τις τελευταίες μέρες για τον Αμερικανό Γερουσιαστής, πρώην Πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, φίλο της Κύπρου. Ήμουν, και παραμένω, από εκείνους που πιστεύουν ότι, παρά τις όποιες καλές προθέσεις και τα επιτεύγματά του, δεν βοήθησε την Κύπρο μακροπρόθεσμα, ενώ θα μπορούσε εάν επικεντρωνόταν, και πίεζε, στην επίτευξη λύσης. Στην επανένωση του νησιού. Εκείνο που δεν δέχομαι με τίποτα, είναι να καταταγώ και εγώ σε εκείνους που, όπως λέγεται, χάρηκαν με την σοβαρή καταδίκη του για δωροδοκία, και με το ενδεχόμενο να καταλήξει σε φυλακή. Ελπίζω, στην Κύπρο που «ειδικεύεται» σε διαχωρισμούς και δαιμονοποιήσεις (θυμηθείτε το Σχέδιο Ανάν), να μην γίνει το ίδιο τώρα με Μεντεζικούς και αντι-Μεντεζικούς!
Λαμπερή, μέσα στην χρόνια της μελαγχολία, η Μελάνια Τραμπ, 54, ήταν το πρόσωπο που μου κέντρισε (και όχι μόνο σε μένα νομίζω) το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο πανηγυρικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών στο Μιλγουόκι, λίγες μέρες μετά την δολοφονική απόπειρα κατά του άνδρα της.
Σικ ντυμένη όπως πάντα, αυτήν την φορά στο κόκκινο των Ρεπουμπλικανών, εισήλθε περπατώντας στον χώρο μόνη της. Την συνόδευε μόνο μια υπέροχη κλασική μουσική. Συμβατή πιο πολύ με εκείνην, παρά με τον σύζυγο. Ήταν ένα αξιοπρόσεκτο κοντράστ σε σχέση με την κάντρι μουσική (την καουμπόϊκη, όπως την λέμε στην Ελλάδα), και τις ροκ μπαλάντες που ξεσήκωναν τον κόσμο.
Γυαλιστερή και απαστράπτουσα, η Μελάνια έμοιαζε πιο πολύ με μανεκέν σε επίδειξη μόδα σε πασαρέλα, παρά με σύζυγο ενός ανθρώπου που μόνο στο γκόλφ τον βλέπεις να μην φορά μπλέ κουστούμι, άσπρο πουκάμισο και κόκκινη γραβάτα. Έμοιαζε ανεξιχνίαστη και απόμακρη όσο ποτέ, έγραψε το BBC που κάλυπτε το γεγονός.

Από τότε που πρωτοεξελέγη ο άνδρας της το 2016, η Μελάνια Τράμπ έσπασε όλα τα πρωτόκολλα που διέπουν τις «κανονικές Αμερικανικές εκλογές». Τι φοράς, πώς περπατάς, πάντα ελάχιστα πίσω και πλάι στον σύζυγό σου.

Στον Λευκό Οίκο, όλοι συμφωνούσαν ότι, σε σύγκριση με όλες τις άλλες «Πρώτες Κυρίες», ήταν μοναχική και απομονωμένη. Λίγα ήταν τα ενδιαφέροντά της (όχι με δική της εκλογή), και μόνο με αυτά ασχολείτο. Φιλανθρωπικές, ως επί το πλείστον. Κατά προτίμησε με παιδάκια.

Κι από την ημέρα που ο άνδρας της έχασε την Προεδρία, και μάλιστα με τρόπο διόλου ευπρεπή εκ μέρους του, η Μελάνια αποσύρθηκε πάλι στον δικό της κόσμο. Είναι πράγματι μια ιδιαίτερη περίπτωση, που δεν μπορεί κάποιος να την «μετρήσει» και να την κρίνει εύκολα. Μόνο να την συμπαθήσει.

Σκέψη της Ημέρας (ή, Σπαζοκεφαλιά, αν θέλετε…):
Η τεμπελιά σκοτώνει την φιλοδοξία
Η οργή σκοτώνει την σοφία.
Ο φόβος σκοτώνει τα όνειρα.
Η ζήλεια και ο φθόνος σκοτώνει την ειρήνη..