Τον έζησα μικρό παιδί. Έτσι ένοιωθα στα 16 μου χρόνια. Έχοντας επιστρέψει από την Κύπρο μία μέρα πριν εισβάλουν οι Τούρκοι, και «κατεβαίνοντας» στο Σύνταγμα εμβρόντητος, τέσσερεις μέρες μετά, για να πανηγυρίσουμε την επιστροφή της Ελλάδας στη Δημοκρατία.
Δεν ήξερα πού μου πήγαιναν τα τέσσερα. Κατέβηκα στο νησί να κάνω ένα μνημόσυνο στον μπαμπά – η μάνα δεν άντεχε, μίσησε το νησί που της πήρε τον άνδρα της στα 43 του έναν χρόνο πριν!
Από το κοιμητήριο της Λευκωσίας πήγα στο αεροδρόμιο και επέστρεψα στην Αθήνα. Χαμένος. Φοβισμένος. Παντού άκουγα ότι «θα μας επιτεθεί η Τουρκία».
Ένα ανακάτωμα μες την ψυχή μου. Τότε, ο 16χρονος ήταν πιο παιδί από τον σημερινό 16χρονο. Ένοιωθε, αλλά δεν καταλάβαινε. Ασυναίσθητα, άφηνε να τον παρασύρει η Ιστορία.
Η μοίρα, ό,τι κι αν είναι «αυτό» (ακόμα το … παλεύω), το ’χε γραμμένο φαίνεται, στα πρώτα μου επαγγελματικά σκιρτήματα στη δημοσιογραφία, ταυτόχρονα με τις σπουδές μου στα Μαθηματικά, να κληθώ να καλύψω μία από τις πρώτες δεξιώσεις της Προεδρίας για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Έκτοτε –και κατά διάστημα– κάλυψα περίπου 11 δεξιώσεις. Θα είμαι εκεί και σήμερα, μετά από αρκετά χρόνια.
Θέλω να πω ότι η λέξη «εορτασμός», δεν υπάρχει εκεί, με την έννοια ότι πανηγυρίζουμε για κάτι. Είναι μία επίσημη εκδήλωση. Αν κάποιοι, κατά καιρούς, προσπάθησαν να τη δουν και λίγο πιο κοσμικά, αυτό ήταν πρόβλημα δικό τους, αλλά και μερικών μέσων ενημέρωσης πού, όπως ξέρετε, πάντα έχουν και μια τάση προς αυτό που λέμε «επίδειξη» και «γκλαμουριά».
Ναι, φοράμε τα καλά μας. Ο μπουφές είναι πάντα λιτός. Οι πολιτικοί αρχηγοί μαζεύονται στο «κιόσκι» της αυλής του Προεδρικού και λένε τα δικά τους, προστατευμένοι από την βουλιμία των τηλεοπτικών δημοσιογράφων να αρπάξουν μια κουβέντα, έστω τυπική, ή και ένα στιγμιότυπο «προκλητικό»!
Εκεί στον Κήπο, που λέτε, έχει καθιερωθεί πια η «τυπική απλότης». Και πάντα βρίσκεις την ευκαιρία να αναφερθείς στον γύψο της 7χρονης δικτατορίας και στο πώς προδόθηκε η Κύπρος. Είναι μύθος κακός, ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν νοιάζονται για το αιχμάλωτο νησί μας. Εκείνο που τους λείπει, είναι η πραγματική επαφή τους με τη ζωή και τους ανθρώπους στην Κύπρο.
Κάποτε, οι εξ Ελλάδος ήταν οι Νο.1 επισκέπτες στο νησί. Τώρα, «παίζει» να είναι και οι τελευταίοι. Σίγουρα υπάρχει το «ενοχικό σύνδρομο». Πολλοί γνωστοί μου εδώ, έχουν ακούσει κατάμουτρα τη φράση «μας πουλήσατε».
Λένε πως ο χρόνος θεραπεύει πολλά. Το πιστεύω. Δεν τα διορθώνει όμως. Ούτε τα υποκαθιστά στην προηγούμενη κατάστασή τους. Σημασία έχει να μιλάμε, να επικοινωνούμε. Να προσπαθούμε για τα καλύτερα, με οδηγό μας τα πολυτιμότερα.
Την Παιδεία. Τον Πολιτισμό. Τη Γλώσσα. Τη Φιλοσοφία. Την Πίστη.
Σήμερα, θα πάω γεμάτος στη Δεξίωση της Δημοκρατίας. Σήμερα, που θα γιορτάσουμε (ναι) την πτώση της δικτατορίας και την έναρξη της μακροβιότερης και πιο συναρπαστικής δημοκρατικής μας περιπέτειας.
(*) Και κάθε χρόνο, αυτόν τον «διχασμό» μέσα μου, τον αποδέχομαι ως ένα στοιχείο που με βοηθά να αντέχω τα τραύματα και να απολαμβάνω την επούλωσή τους…
