Η Κύπρος -λέει ο πρόεδρος, εκφράζοντας την επιθυμία να ανατεθεί στη χώρα μας το χαρτοφυλάκιο της Μεσογείου- μπορεί να προσφέρει πολλά στην πολιτική της ΕΕ για τη Μεσόγειο: στη ναυτιλία, στην οικονομία, στα θέματα παράνομης διακίνησης ανθρώπων και άλλα.
Όντως, θα μπορούσε λόγω γεωγραφικής θέσης. Αλλά, κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μην πάρετε τέτοιο ρίσκο. Σας δώσαμε τρείς ψήφους, αλλά κερασμένοι. Δέστε τι γίνεται εδώ. Το ένα φιάσκο διαδέχεται το άλλο. Έργα παραμένουν ημιτελή, άλλων αγνοείται η εξέλιξη, έργα μαμούθ όπως τα λέμε για σκοπούς εντυπωσιασμού διακόπτονται αφού πρώτα ριχθούν δεκάδες εκατομμύρια (στον αέρα ή σε κάποιες τσέπες, δεν γνωρίζουμε. Ο μόνος που ίσως να γνώριζε ήταν ο γενικός ελεγκτής αλλά κρίθηκε από το γενικό εισαγγελέα ανάρμοστος και αναμένουμε από το δικαστήριο να το επιβεβαιώσει ή να το απορρίψει).
Ξεκινήσαμε να κάνουμε κάποια «βελτιωτικά» έργα στον Ακάμα και μπήκαμε με τις μπουλντόζες. Ξεκινήσαμε να κάνουμε δρόμο που να ενώνει την Πόλη Χρυσοχούς με την Κάτω Πάφο, έμεινε στη μέση. Το αρχαιολογικό μουσείο ξεκίνησε για να στοιχίσει €40 εκ. κι έφθασε τα €143 κι ούτε ξέρουμε πότε θα τελειώσει. Για την πλατεία Ελευθερίας δεν μάθαμε ποτέ πόσα κόστισε. Τη Μαρίνα της Λάρνακας την εκχωρήσαμε σε ξένους, κι αφού χάσαμε κάμποσα εκατομμύρια, αντιληφθήκαμε πως δεν πάει πουθενά το πράγμα.
Το επιστέγασμα όμως είναι ο τερματικός σταθμός φυσικού αερίου στο Βασιλικό. Εκεί το τερματίσαμε. Με συνοπτικές διαδικασίες δόθηκε το έργο, έναντι μισού δισεκατομμυρίου, σε μία κοινοπραξία κινεζικών, ελληνικών και νορβηγικών συμφερόντων. Για να έχουμε οι πολίτες, μέχρι το ’22, φθηνό ηλεκτρισμό (τάχα). Για αυτό και ήταν τόσο επείγον να κατακυρωθεί η προσφορά στην εν λόγω κοινοπραξία. Και φτάσαμε στο ’24 χωρίς τερματικό κι όχι μόνο δεν θα έχουμε φθηνό ρεύμα, αλλά θα πληρώσουμε και τη ζημιά. Ήδη πληρώσαμε κάμποσα εκατομμύρια, παρηγορώντας τους ιθαγενείς πως υπάρχει plan B.
Κι ο πρόεδρος, αυτός που θέλει το χαρτοφυλάκιο της Μεσογείου για να την φτιάξουμε κι αυτήν όπως φτιάξαμε τα εν οίκω, δηλώνει με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν έπρεπε ποτέ να δοθεί στη συγκεκριμένη εταιρεία το έργο του τερματικού. Όταν δόθηκε, ήταν υπουργός της κυβέρνησης που πήρε την απόφαση. Κι ύστερα έγινε πρόεδρος έχοντας ενώπιον του σωρεία προειδοποιήσεων από την ελεγκτική υπηρεσία. Συνέχιζε όμως, επιδοτώντας την εταιρεία, παρόλο που ήταν πλέον φανερό πως το έργο δεν προχωρούσε. Μέχρι που επενέβη η Εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EPPO), αφού για τη διεκπεραίωση του έργου διατέθηκαν ευρωπαϊκά κονδύλια. Η ειδοποίηση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας όμως μπήκε στο συρτάρι και δεν άρχισε καμία έρευνα μην μας πάρουνε χαμπάρι. Έρχονταν και εκλογές. Και τώρα…;
Προς Θεού, τη Μεσόγειο και τα μάτια σας, κυρία Ούρσουλα.
