Είναι και αυτό ικανότητα. Να μπορείς ν’ αφουγκράζεσαι πραγματικές ανάγκες και υπαρκτά προβλήματα, που ταλανίζουν την καθημερινότητα. Η πραγματικότητα, δυστυχώς, βοά τόσο εκκωφαντικά. Την ίδια στιγμή που η τύρβη περί άλλα ακολουθεί ξέφρενη πορεία, η κραυγή απόγνωσης από νέους ανθρώπους, που το μόνο που ζητούν είναι να έχουν μέλλον στον ίδιο τον τόπο τους, προσκρούει σε «ώτα μη ακουόντων».
Πέραν από κάποια σπασμωδικά και περιστασιακά ημίμετρα, που κατά καιρούς επιχειρούνται, πόσο αποδοτικά και αποτελεσματικά αποβαίνουν όλα εκείνα τα περιβόητα προγράμματα που εξαγγέλλονται κάθε φορά με τόσο στόμφο για επαγγελματική αποκατάσταση νέων ανθρώπων; Στην θεωρία μπορεί να λέγονται πολλά. Στην πράξη όμως, τα αισθήματα των απλών πολιτών αποτυπώνονται στη διαπίστωση ότι «αν έχεις μέσο ή κόμμα διάβαινε», όπως με πόνο ψυχής εξομολογείτο πατέρας, με τα χαρτιά του παιδιού ανά χείρας, να ψάχνουν εναγωνίως γι’ απασχόληση. Έστω, με εκείνους τους μισθούς, που δεν αρκούν ούτε για τα στοιχειώδη.
Κατά τα άλλα, οι νέοι είναι το μέλλον αυτού του τόπου, δεν παραλείπουν να διακηρύσσουν κάθε φορά όλοι όσοι εποφθαλμιούν θέσεις και εξουσίες… Κατά τα άλλα, έχουμε αποκωδικοποιήσει εκείνα τα περιβόητα μηνύματα, που τόσο διάχυτα απλώθηκαν μέσα από τις κάλπες και είχαν προκαλέσει δονήσεις μεγατόνων… Τρομάρα μας.
Βέβαια, τα όποια μηνύματα εξάγονται, προσφέρονται σ’ αυτό τον τόπο για να προσπερνιούνται… Γιατί κακά τα ψέματα, το πιο ξεκάθαρο σ’ όλη αυτή την πονεμένη ιστορία, είναι ότι κάπου τα εξοργισμένα νιάτα, θέλουν επιτέλους να βγουν μπροστά. Να διεκδικήσουν, να κατακτήσουν, εκείνα που δικαιούνται από τη ζωή. Προκειμένου να έχουν όνειρα, ελπίδες. Αυτό κι αν είναι εκκωφαντικό μήνυμα, που θα έπρεπε να διαπερνά τις όποιες ευαισθησίες έχουν απομείνει.
Συζητούμε τόσα θέματα και μπαίνουμε με τόση ευκολία στη διαδικασία ατέρμονων συζητήσεων. Με πλειοδοσία ενός φλύαρου λόγου, καταδικασμένου να καταλήγει σχεδόν στο πουθενά… Ψάχνουμε εναγωνίως λύσεις σ’ ένα λαβύρινθο, που πολλές φορές δίνει την αίσθηση ενός αλαλούμ… Ποιες παρακαταθήκες μεριμνούμε να τους αφήσουμε για το μέλλον τους, για να έχει μέλλον αυτός ο τόπος; Ας δώσουμε την ευκαιρία στους ίδιους να εκφραστούν για να τους ακούσουμε τι θέλουν και αν τολμούμε να σωπάσουμε λίγο. Θέλει όμως αρετή.
Το μέλλον των νέων μας σ’ αυτό τον τόπο, κάτω από συνθήκες αξιοκρατίας και αξιοπρέπειας, άπτεται και του εθνικού μας θέματος, αλλά και ειδικότερα του δημογραφικού πονοκεφάλου, που όσο δεν τον υπολογίζουμε, τόσο εξελίσσεται σε μια άλλη λαίλαπα.
Αλήθεια, πόσο μας απασχολεί το ζήτημα γιατί ένας νέος μας να είναι αναγκασμένος να δραπετεύσει από τον τόπο του για να μπορέσει να αισθανθεί στη ζωή του τι σημαίνει αξιοπρέπεια, τι σημαίνει χαρά της ζωής, εκπλήρωση ονείρων; Αποτόλμησαν κάποιοι ν’ ανέβουν μερικά, έστω, σκαλοπάτια της ενσυναίσθησης;
Κατά τα άλλα, καλά μπορούν να κρατούν οι πολυσυντάξεις και τα υπερπρονόμια, που με τόση ευλάβεια προστατεύονται σ’ αυτό τον τόπο. Τουναντίον, εγείρεται και θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν τολμάς να πατάς σε τέτοιες αγίες τράπεζες… Στραβωμάρα μας!
