Είναι καθεστώς αυτές στην Κύπρο. Κυριολεκτικά. Ανατρέξτε στη Εκκλησία (άμεσα συνυφασμένη με την έννοια της ιερότητας), όταν πρόκειται να εκλέξει Αρχιεπίσκοπο. Ανατρέξτε και στα πολιτικά κόμματα όποτε η αυτοδυναμία δεν βγαίνει.
Είναι καθιερωμένη η συνήθειά μας να χρησιμοποιούμε λέξεις και όρους, που δεν καταλαβαίνουμε καλά. Δίδουμε ερμηνείες βολικές. Ή, και συμφέρουσες. Και τις προσαρμόζουμε σε αυτό που οι σοβαροί ψυχολόγοι-επικοινωνιολόγοι ονομάζουν «προσωπική διευκόλυνση».
Όταν αυτό γίνεται στην πολιτική, είναι άκρως επικίνδυνο έως και ανήθικο όμως. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει από πολιτικά στόματα την λέξη «συναίνεση»;
Η πραγματική της έννοια, είναι σημαντική όταν έχουμε να κάνουμε με υπευθύνους πολιτικούς, αλλά και με υπεύθυνους πολίτες.
Είναι αυταπόδεικτο πλέον ότι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, αυτή η πιο πάνω «ικανή και αναγκαία συνθήκη», όπως μάθαμε στα μαθηματικά μας, δεν υφίσταται στην Κύπρο.
Η «συναίνεση» ερμηνεύεται πλέον ως deal. Δηλαδή, ως διακανονισμός. Που, δίχως ντροπή θα πω, ενέχει και το … επιχειρηματικό πλαίσιο του «τι μου δίνεις, για να σου δώσω;».
Η ζήτηση είναι για πολιτικά αξιώματα. Από υπουργικά, μέχρι και άλλους κρατικούς φορείς, αλλά και αξιώματα ολκής όπως πρεσβευτικά ή και προξενικά οφίτσια – το έχουμε δει πολλές φορές, και δεν μπορώ να πω ότι όλα τα «δείγματα» ήταν επαρκή. Δεν ήταν…
Η συναίνεση και η συνεργασία – επαναλαμβάνω – δεν είναι κακό πράγμα. Αντίθετα, θεωρώ πως είναι καλό, έως και απαραίτητο. Αρκεί να βασίζεται σε καθαρές κουβέντες, και να πείθει ότι μπορεί να υπάρξουν εφικτά αποτελέσματα.
Το σημερινό σχήμα του κυβερνητικού συνασπισμού που έβγαλε Πρόεδρο τον Χριστοδουλίδη, είναι ένα επικίνδυνο ανέκδοτο. Όταν το πρώτο μας θέμα, το βασικό μας πρόβλημα, είναι να πετύχουμε μια Συμφωνία που να εξασφαλίζει, όχι όλα εκείνα που ιδανικά θα θέλαμε, αλλά εκείνα που θα μας επιτρέψουν να σταματήσουμε την οριστική διάλυση (διχοτόμηση), και να βάλουμε τις βάσεις να πετύχουμε ακόμα περισσότερα, μπορούμε στ’ αλήθεια να το κάνουμε με το τωρινό, αλλόκοτο συμμαχικό ρόστερ; Δεν νομίζω…
Όταν τρία από τα κόμματα που συμμετέχουν σ’ αυτό το ντιλ, δεν αποδέχονται Ομόσπονδη Λύση, πως περιμένεις να πετύχεις κάτι, και ποιες διαβεβαιώσεις μπορείς να δώσεις στους εταίρους σε ΕΕ, αλλά και ΗΠΑ, ότι έχεις πάρει στα σοβαρά την έναρξη μιας νέας προσπάθειας, και μπορείς να την φέρεις εις πέρας, και με την βοήθειά τους;
Υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουν το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ και το ΕΛΑΜ; Ρωτήθηκαν, πριν γίνει η «Ιερά Συμμαχία», αν θα υποστηρίξουν μια νέα προσπάθεια, και με ποιους όρους; Δόθηκαν πειστικές απαντήσεις, είτε «ναι, θα υποστηρίξουμε», είτε «όχι, αλλά προχωρήστε και δεν θα σας εμποδίσουμε»;
Είναι πιο έντιμο να πεις ότι δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για να ξεκινήσουμε νέα προσπάθεια, παρά να βάλεις μπρος στα τυφλά, δίχως πυξίδα, και μόνιμες νάρκες στον συνασπισμό σου, και να παραμυθιάσεις πάλι τον κόσμο, τους εταίρους, και τον εαυτό σου ότι «μπορούμε».
Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκε στην Αθήνα ένα από τα πιο διαπρεπή και αξιοσέβαστα από όλους στελέχη του Ευρωκοινοβουλίου, και μου είπε ευθέως: Forget the Solution. Ξεχάστε τη Λύση.
«Είναι πιο έντιμο να πεις στους πολίτες ότι θα περιμένουμε όσα χρόνια και αν χρειαστεί, ακόμα και αιώνες, για να ωριμάσουν οι συνθήκες, η να αποφασίσουμε να ξεσηκωθούμε με τα όπλα εναντίον του κατακτητή, παρά να λες ‘ξεκινάμε’, γνωρίζοντας ότι οι σύμμαχοί σου στην κυβέρνηση δεν θέλουν λύση», μου είπε ο διαπρεπής ευρωβουλευτής των Βρυξελών.
Θα πει κάποιος, ότι μπορεί ο Πρόεδρος, εάν πραγματικά πιστεύει σε λύση με υποχωρήσεις (όχι με «ξεπούλημα», όπως ωρύεται πάντα το εύκολο πόπολο), να προχωρήσει δίχως τα συμμαχικά του βαρίδια στην κυβέρνηση, και να κερδίσει, με την στάση και την αποφασιστικότητά του, την υποστήριξη εκείνων που δεν πιστεύουν στα … επαναστατικά, ή και στα «ας περιμένουμε ακόμα και 500 χρόνια», όπως είπε και ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, που επίσης εξελέγη όχι με την ψήφο του λαού, αλλά με «Ιερή Συμμαχία»…
Αν ξέραμε τι μας έχουν κοστίσει αυτές οι «Συμμαχίες», ίσως αλλάζαμε επιτέλους τροπάριο!
