Όταν λένε και κάνουν πράγματα που αποβαίνουν εις βάρος τους – και δεν το αντιλαμβάνονται καν.
Ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα με κάποιους πολιτικούς, π.χ. σαν τον Τραμπ, έναν χυδαίο υβριστή, ρατσιστή και φασίστα; Το ότι είναι ταυτόχρονα βλάκες – και μάλιστα δεν το συνειδητοποιούν, κάνοντας τη μια γκάφα μετά την άλλη. Παράδειγμα αυτό που είπε μιλώντας σε ένα ακροατήριο κυρίως μαύρων και ισπανόφωνων, τους οποίους ήθελε να προσελκύσει: Τους είπε ότι οι μετανάστες θα πάρουν τις δουλειές τους, τις «μαύρες» και «ισπανικές» (black jobs, hispanic jobs), χωρίς να συνειδητοποιεί ότι τους προσβάλλει αποδεχόμενος ότι υπάρχουν ειδικές δουλειές μόνο γι’ αυτούς, τους παρακατιανούς. Δεν έχει άδικο, φυσικά, άλλωστε πολλοί απ’ αυτούς δεν το κατάλαβαν. Θα μπορούσε να τους πει ότι όλες οι δουλειές τούς αξίζουν – αρκεί, βεβαίως, να το πίστευε ή να είχε τη στοιχειώδη εξυπνάδα να προσποιηθεί… Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, συνιστούν εκείνοι που τον πιστεύουν και τον ακολουθούν – και είναι τόσο πολλοί, ενδεχομένως και χειρότεροι! Ας ελπίσουμε ότι εντέλει περισσότεροι είναι αυτοί που βλέπουν το ποιόν του, επειδή ενδέχεται η Κάμαλα Χάρις να είναι πιο καλή για την πατρίδα της παρά για τον υπόλοιπο κόσμο, όμως ο Τραμπ είναι κακός για όλους.
Ο τύπος αυτός, εννοείται, δεν είναι μοναδικό φαινόμενο πολιτικού με εμφανώς ελλειμματική νοημοσύνη, ούτε είναι μόνο οι Αμερικανοί στην πλειονότητά τους εύπιστοι – έχουμε πολλά παραδείγματα και στα καθ’ ημάς. Αν αρκεστούμε στους σημερινούς κυβερνώντες, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει δώσει σε πολλές περιπτώσεις τέτοια δείγματα, κάνοντας και λέγοντας πράγματα που αποβαίνουν εις βάρος του, δείχνοντας μάλιστα να μην το αντιλαμβάνεται – ούτε και πολλοί από μας, άλλωστε. Αντίθετα με τις υποσχέσεις του, αφενός υποτάχθηκε στις απαιτήσεις των κομμάτων που τον υποστήριξαν (αναμενόμενο για τους μη αφελείς), αλλά τα έκανε μούσκεμα και με τις προσωπικές του επιλογές, νομίζοντας μάλιστα πως θα τον χειροκροτήσουμε (π.χ. Χατζηγιάννης στο υφυπουργείο Πολιτισμού).
Επιπλέον, ο πρόεδρος τα έβαλε με τον Γενικό Ελεγκτή, τον πιο δημοφιλή εκπρόσωπο ανεξάρτητου θεσμού στην Κύπρο, κατά γενική ομολογία αδιάφθορο, υποστηρίζοντας τον Γενικό Εισαγγελέα και τον Βοηθό του στην προσπάθεια να τον ξεφορτωθούν – γιατί; Για να υπερασπιστεί τον μέντορά του Αναστασιάδη από ενδεχόμενη δίωξή του για διαφθορά; Τι του χρωστά πλέον; Ποιος ο λόγος να ταυτιστεί μαζί του τώρα; Μήπως ενοχλήθηκε όταν ο Γ. Ελεγκτής θέλησε να ελέγξει τα έξοδα ανακαίνισης του Προεδρικού; Μήπως θύμωσε μαζί του όταν έκανε θέμα τη χρήση υπηρεσιακού αυτοκινήτου που πηγαίνει τα παιδιά του στο σχολείο; Σιγά τη μεγάλη προσβολή! Από την άλλη, όταν η Βουλή ψήφισε να περιλαμβάνονται οι Γ. Εισαγγελείς στους αξιωματούχους που υποχρεούνται σε δήλωση Πόθεν Έσχες, έσπευσε να προσβάλει τον νόμο στο Ανώτατο, ώστε αυτοί να ελέγχονται… μυστικά μέσω ενός «μηχανισμού αυτορρύθμισης», όπως ζητούν οι ίδιοι. Όταν δυο ανώτατοι θεσμοί επιδιώκουν να είναι αδιαφανή τα περιουσιακά τους στοιχεία, φαίνεται λες και έχουν κάτι να κρύψουν που τους εκθέτει, δηλαδή περιπτώσεις ενδεχόμενης διαπλοκής για την οποία ελέγχονται τα πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα. Ο πρόεδρος δεν έχει την ικανότητα να αντιληφθεί πόσο εκτίθεται ο ίδιος ή δεν τον νοιάζει;
Ο υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός, αφού «αθώωσε» τα ποδοσφαιρικά σωματεία που αθέτησαν τη συμφωνία για την αποπληρωμή των χρεών τους προς το κράτος, προχώρησε σε ένα ακόμα απαράδεκτο βήμα: Δήλωσε ότι τελικά δεν θα πληρώσουν τα 37 εκατ. ευρώ σε φόρους που οφείλουν, αλλά θα τα εισπράξει το κράτος μέσω της αύξησης του ποσοστού (από 1,5% σε 3%) που εισπράττει από το στοίχημα. Δηλαδή, τα χρήματα αυτά που εισπράττει η Ομοσπονδία Αθλητισμού και καταλήγουν στα σωματεία μέσω της ΚΟΠ, θα πηγαίνουν στην εξόφληση των χρεών τους στην εφορία αντί σε κοινωφελή έργα! Με άλλα λόγια, κάποιες επιχειρήσεις δεν θα πληρώνουν τους φόρους που χρωστούν, όπως όλες οι άλλες, αλλά οι πολίτες που παίζουν στοιχήματα. Καλά να πάθουν, θα μου πείτε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα: Είναι το πόσο βλάκες νομίζουν πως είμαστε οι κυβερνώντες – και μάλλον έχουν δίκιο.
Πριν τρία χρόνια, με αφορμή τη μη δίωξη των αστυνομικών που τα θαλάσσωσαν στην υπόθεση του Ν. Μεταξά, δολοφόνου των αλλοδαπών γυναικών, o Γ. Εισαγγελέας είχε γνωματεύσει ότι, βάσει του Ποινικού Κώδικα, για να στοιχειοθετηθεί παραμέληση υπηρεσιακού καθήκοντος θα πρέπει να αποδειχθεί η ύπαρξη μιας «ένοχης διάνοιας» η οποία από πρόθεση, εσκεμμένα και επί σκοπού έκανε ό,τι έκανε και όχι από «λάθος, έστω και σοβαρό, αβλεψία, βλακεία, ανεπάρκεια ή ανικανότητα». Με δυο λόγια, λοιπόν, όλα τα φάουλ, οι κακές αποφάσεις, ακόμα και η διαπλοκή, η σκανδαλώδης εύνοια προς κάποιους, αν είναι προϊόντα ανικανότητας ή βλακείας είναι καλώς καμωμένες και δεν τιμωρούνται. Οι μόνοι που τιμωρούνται για τις επιλογές τους, βλάκες κατά τεκμήριο ή μη, είμαστε εμείς.
chrarv@philelefheros.com
MINORITY REPORT, 01.09.2024
