Η συναυλία στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, την περασμένη Τετάρτη, προς τιμή του ποιητή-στιχουργού Λευτέρη Παπαδόπουλου, καταγράφεται ήδη ως μία από τις πιο μεγάλες μουσικές βραδιές στην πόλη.
Δεν ήταν μόνο οι περίπου 40.000 άνθρωποι που σχεδόν γέμισαν το Καλλιμάρμαρο.
Ούτε και η πληθώρα των καλλιτεχνών (ντριμ τημ με τα όλα της!), που συμμετείχαν, αφιλοκερδώς βεβαίως, σε αυτήν την σπουδαία εκδήλωση του ραδιοφωνικού σταθμού Σκαϊ 100,3, που φέρει τον τίτλο «Όλοι Μαζί Μπορούμε».
Ήταν πριν και πάνω από όλα αυτά, τα τραγούδια του Λευτέρη!
Θυμάμαι στην σπουδαία κινηματογραφική ταινία Amadeus, εκείνο που έλεγε κάποια στιγμή (σχεδόν με απελπισία, αλλά ταυτόχρονα και με πικρό θαυμασμό!) ο Ιταλός συνθέτης, Αντόνιο Σαλιέρι, ο οποίος ζήλευε τον Μότσαρτ επειδή ήταν καλύτερός του, και, βλέποντας-διαβάζοντας μια παρτιτούρα ενός κονσέρτου του – εκείνου για φλάουτο και άρπα – έμεινε με το στόμα ανοικτό και το βλέμμα έκπληκτο:
«Αλλάξτε μια νότα, και το έργο θα είναι λειψό. Μετατοπίστε μια φράση και όλη η δομή του θα καταρρεύσει.»¨.
Ένοιωσα, ακούγοντας όλη τη τεράστια γκάμα των τραγουδιών που είναι ντυμένα με τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ακριβώς αυτό που παραδεχόταν ο Σαλιέρι για τον Μότσαρτ. Ό,τι, αν βάλεις άλλα λόγια στο «Άπονη Ζωή» του Ξαρχάκου, στο «Μη με Ρωτάς» του Λοϊζου, στο «Φύτεψε δυο Φιλιά» του Θεοδωράκη. Στο ‘Άγαλμα» του Μίμη Πλέσσα. Το «Μια Κυριακή» του Γιάννη Σπανού, και τόσων ακόμα, τα τραγούδια αυτά δεν θα είναι όπως τα ξέρουμε…
Μία από τις πιο μεγάλες στιγμές της βραδιάς, ήταν όταν η Χαρούλα Αλεξίου σηκώθηκε από τη θέση της γιατί κάποια της είπε ότι «Ο Πρόεδρος σας θέλει κοντά του». Ήμουν λίγες θέσεις πιο πίσω, και διέκρινα το τρακ και την αμηχανία στο πρόσωπο της επίσης μεγάλης αυτής τραγουδίστριας. Που εδώ και κάποια χρόνια, αισθανόμενη ότι εάν συνέχιζε με φθίνουσα φωνή, θα απογοήτευε και όσους την αγαπήσαμε, αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό, αποσύρθηκε από τον χώρο.
Εκείνη τη στιγμή, ήταν στην σκηνή ο Μίλτος Πασχαλίδης που, βλέποντας την Χαρούλα δίπλα στον Λευτέρη, της είπε απλώς «ελάτε, κυρία Αλεξίου». Το χειροκρότημα άρχισε σιγά, και απλώθηκε ακαριαία σε ζητωκραυγή. Είδα τον στιχουργό, σαν να την σκουντάει λιγάκι, και η Χαρούλα βρέθηκε μεμιάς εκεί που ήταν πάντα: Μπροστά στον κόσμο, πίσω από το μικρόφωνο και την ορχήστρα.
«Είναι χρόνια που έκλεισα αυτήν την κουρτίνα», είπε στον τιμώμενο συνθέτη. «Αλλά για σένα μόνο, Πρόεδρε, μπορώ με όση φωνή διαθέτω ακόμα, να πω ένα τραγούδι. Το ξέρεις: Όλοι σε Φωνάζαν Αρχηγό».
Δεν έμεινε πρόσωπο χωρίς δάκρυ. Χαράς και συγκίνησης. Και στον δρόμο της επιστροφής, αλληλοκοιταζόμασταν όλοι και καταλαβαίναμε, χωρίς να το λέμε, ότι είμαστε ευλογημένοι!
Στράτος Φαναράς, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος Metron Analysis, εταιρείας κοινωνικής και πολιτικής έρευνας, αλλά και έρευνας αγοράς. Έχει συνεργαστεί με πολιτικά πρόσωπα και με ΜΜΕ στην Κύπρο. Μοιραζόμαστε τρεις αγάπες: Τα μαθηματικά, την ποίηση και την ΑΕΚ. Τα δύο τελευταία, δεν υπόκεινται σε κανόνες τεκμηρίωσης. Η μαθηματική σκέψη, τα διαπερνά όλα. Κλασικό παράδειγμα αυτό που ανάρτησε προχθές στο Facebook, και μ’ ενθουσίασε. Έχει τίτλο, Σκέψεις στο Μετρό:
«Χθες την ώρα που έμπαινα στο μετρό, μια κοπέλα καθώς έβγαινε, μου πρόσφερε το εισιτήριο της.
-Το θέλετε; με ρώτησε ευγενικά
-Ευχαριστώ πολύ της απάντησα, έχω.
Η σχεδόν ασήμαντη αυτή σκηνή με έβαλε σε σκέψεις. Έχουμε προφανώς εδώ σύγκρουση συμφερόντων.
Έβαλα στη ζυγαριά μου αυτό που θεωρώ κοινωνική μου υποχρέωση από τη μια και αυτό που ήταν το ατομικό συμφέρον μου από την άλλη (να πάρω το εισιτήριο) και επικράτησε το πρώτο.
Όμως το τίμημα για την επιλογή μου ήταν πολύ μικρό, μόλις ένα εισιτήριο.
Τι θα γινόταν άραγε αν αύξανε σημαντικά;
Και πως δουλεύουν οι άλλες ζυγαριές του κόσμου; Πως έχω την απαίτηση να δουλεύουν με τα δικά μου ζύγια;».
Λατρεύω και σέβομαι άπειρα τους ανθρώπους που καταθέτουν ψυχή, μαρτυρία, εμπειρία, τεκμηριωμένη γνώση και άποψη στα σόσιαλ μίντια, και τα μοιράζονται με άλλους. Δεν τους θεωρώ απλώς φίλους μου. Είναι. Κι ας μην τους ξέρω όλους κατ’ ιδίαν. Ακόμα και μερικούς, με τους οποίους δεν συμφωνούμε σε όλα.
