Τόσο αθόρυβα και απλά, όπως βίωνε ο ίδιος τη ζωή, έφυγε ο μουσικοσυνθέτης Στέλιος Πισής. Όπως στο πέρασμά του από τη ζωή, έτσι και με την κοίμησή του, δεν παρέλειψε να παραδίδει τα πιο αυθεντικά μαθήματα. Απ’ εκείνα που δεν είναι εύκολο ν’ αντλήσει κάποιος από σχολεία και κοινωνίες του σήμερα, αφού οι δήθεν εκσυγχρονισμένες δομές τους κραυγάζουν απλά τη διάγνωση της πτώσης και της κατάπτωσης, των αδιεξόδων και της απόγνωσης…
Άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 48 χρόνων, αλλά πρόλαβε με το απαράμιλλο παράδειγμα της δύναμης, της θέλησης και της πίστης του να δώσει τους πιο αυθεντικούς ορισμούς που έχουν να κάνουν με την ίδια τη ζωή, τον άνθρωπο και την αληθινή ευτυχία. Όταν αυτή δεν ψηλαφείται στα εφήμερα και τα πρόσκαιρα, αλλά στα αιώνια και τα αληθινά.
Σήμερα που σ’ ένα άκρατο ορθολογιστικό πλέγμα, που λειτουργεί τόσο περιοριστικά για έννοιες και αξίες της ζωής, το ψάχνουμε πολύ για ευτυχία και νόημα, ο Στέλιος τα όριζε όλα στις ευθυτενείς τροχιές του περάσματός του. Έστω ο ίδιος σωματικά καθηλωμένος στο κρεβάτι. Ψυχικά, όμως, τόσο ανεβασμένος… Σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν έδωσε την παραμικρή, έστω, υποψία ότι αυτό το κρεβάτι ήταν του πόνου και όχι της ευτυχίας, της χαράς και της ελπίδας. Και ας δίδασκε με αυτό τον τρόπο εκείνους που σπεύδουν με τόση σπουδή να μας εξηγήσουν σήμερα για την ποιότητα ζωής, συνυφασμένης απλά και μόνο με ένα ευδαιμονιστικό πνεύμα, αλλά αποψιλωμένης από την βαθύτερη έννοια του πόνου και της δοκιμασίας. Ως αλλιώτικης όψης του βάθους της. Και ας αυτά ήταν τόσο ασύμβατα με τα όσα συζητούμε σήμερα περί ευθανασιών και των συναφών. Η αθανασία ως μέγεθος μπορεί τελικά ν’ αποκρυπτογραφηθεί σε πολύ βαθύτερα και για πολλούς ανυποψίαστα και αχαρτογράφητα νερά…
Την δυσάρεστη είδηση ότι ο Στέλιος έφυγε, ανακοίνωσε με ανάρτησή της η ίδια η μητέρα του. Έτσι λιτά και απέριττα, όπως αρμόζει στο μεγαλείο του. Μια άλλη ηρωϊδα της ζωής κι αυτή, η οποία ήταν πάντα μαζί του, στο προσκέφαλό του. Η ελπίδα ότι θα τον έχει και πάλι στην αγκαλιά της, τόσο ζωντανή και βεβαία. Μεγαλείο πίστης, με όσα περιορίστηκε ν’ αρθρώσει.
Ο Στέλιος έπασχε από μυική δυστροφία. Και όμως, σε πείσμα της σημερινής ψυχρής λογικής, ήταν πάντα ο χαμογελαστός και χαρούμενος άνθρωπος και ποσώς δεν τον εμπόδισε η δοκιμασία του να συγγράψει μουσική και τραγούδια και μάλιστα να συνεργαστεί με γνωστούς καλλιτέχνες. Ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος να παίζει πιάνο, πιτσιρικάς 5 χρόνων. Ήταν δυστυχώς και η περίοδος που διαγνώστηκε από μυική δυστροφία. Είχε τη δύναμη και το σθένος να παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής, στράφηκε στα ηλεκτρονικά μουσικά όργανα. Το 1990 άρχισε να γράφει και μουσικά τραγούδια και κυκλοφόρησε ψηφιακούς δίσκους. Ευτυχώς, πρόλαβε και η Πολιτεία να αναγνωρίσει το μεγαλείο του και να τον τιμήσει. «Έφυγε το φως για να ενωθεί με το φως», ομολόγησε η ηρωίδα μητέρα του. Αιωνία του η μνήμη!!!
