Ποιος θα είναι ο 47ος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι κάτι που μπορεί να το γνωρίζουμε σήμερα, ή θα το μάθουμε σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες. Όταν χθες έγραφα το κείμενο, ακόμα σε κάποιες πολιτείες στην κεντροδυτική Αμερική δεν είχε ακόμα ξημερώσει, άρα δύσκολο να προβλέψουμε τι μπορεί να είχαν ψηφίσει οι Αμερικανοί σ’ αυτές τις περιοχές.
Το ποια θα είναι η επόμενη ημέρα για τις ΗΠΑ αλλά και ευρύτερα την υφήλιο είναι κάτι που απασχόλησε προεκλογικά και θα συνεχίσει να απασχολεί και μετεκλογικά. Ούτως ή άλλως η ορκωμοσία νέου Προέδρου θα είναι τον Γενάρη, άρα είναι πρόωρο αυτή τη στιγμή να λεχθεί ο,τιδήποτε για το ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η Αμερική το επόμενο διάστημα και πως αυτό θα επηρεάσει και τον υπόλοιπο κόσμο.
Με μια ενδεχομένως εξαίρεση: την Ευρώπη. Γιατί φαίνεται ήδη πολύ ξεκάθαρα ότι η επόμενη ημέρα θα είναι διαφορετική όχι μόνο για την Αμερική (είτε με επιστροφή Τραμπ είτε με την Κάμαλα, ως την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο), αλλά και για την Ευρώπη η οποία εδώ και οκτώ δεκαετίες επηρεάζεται από τις εξελίξεις και τις πολιτικές των εκάστοτε αμερικανικών κυβερνήσεων.
Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στου Τάιμς της Νέας Υόρκης (λίγες ημέρες πριν τις εκλογές) επιχειρείται να απαντηθεί ένα ευρύτερο ερώτημα που τέθηκε κάτω από τον τίτλο: «Πως οι εκλογές στις ΗΠΑ έχουν σημασία για τον υπόλοιπο κόσμο». Στο κείμενο αυτό καταγράφονται οκτώ διαφορετικές απόψεις που αγγίζουν τα σημαντικότερα διεθνή ζητήματα από τον πόλεμο στη Γάζα μέχρι και το κλίμα. Μέσα από τις απόψεις αυτές σημειώνεται το ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις στο διεθνές σκηνικό εάν εκλογεί ο Τραμπ ή η Χάρις.
Αξίζει, νομίζω, να σταθούμε στο κείμενο του Στίβεν Έρλανγκερ (επικεφαλής διπλωματικός συντάκτης των Times στην Ευρώπη) το οποίο αναφέρεται για το πως μπορεί να επηρεαστούν μετεκλογικά η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. «Για την Ευρώπη, αυτές οι εκλογές στις ΗΠΑ μοιάζουν με το τέλος μιας εποχής, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα». Η πρώτη αυτή πρόταση στο κείμενο του Έρλανγκερ αποτυπώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ποια θα είναι η επόμενη μέρα για την Ευρώπη. Γιατί «υπάρχει μια απτή αίσθηση στην Ευρώπη ότι ο Μπάιντεν ήταν ίσως ο τελευταίος Πρόεδρος των ΗΠΑ που συνδέθηκε προσωπικά με μια συμμαχία που δημιουργήθηκε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο», καταλήγει στο κείμενο του ο Έρλανγκερ (αναφερόμενος στο ΝΑΤΟ).
Μπορεί στην Ουγγαρία, την Ιταλία τη Γερμανία και αλλού να θεωρούν τον Τραμπ ως τον ηγέτη τους και θα είναι ευτυχισμένοι να τον δουν να επιστρέφει στο Λευκό Οίκο, αλλά δεν ισχύει όμως για το υπόλοιπο της Ευρώπης η οποία δείχνει ανέτοιμη να δει τις ΗΠΑ να απομακρύνονται. Η δήλωση (προεκλογικά) του Τραμπ ότι προτίθεται να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ κάνει πολλούς στην Ευρώπη να τρέμουν μόνο με την ιδέα. Ιδιαίτερα με ένα πόλεμο να συνεχίζεται στην γειτονιά τους.
Ούτε με την επικράτηση της Χάρις δείχνουν να έχουν την απαραίτητη άνεση. Περιμένουν ότι η Κάμαλα Χάρις θα ασχοληθεί περισσότερο μετά του οίκου της και με την Κίνα και λιγότερο με την Ευρώπη, από την οποία περιμένει να τη δει να κάνει περισσότερα για τον εαυτό της και σταματήσει να περιμένει από τις ΗΠΑ να της βρίσκουν λύσεις ιδιαίτερα σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας.
Αυτά τα δύο ενδεχόμενα δημιουργούν σκηνικό επόμενης μέρας και για την ίδια την Ευρώπη. Της προσφέρει μια ευκαιρία να κοιτάξει κι αυτή τα του οίκου της και να ωριμάσει τόσο πολιτικά (εξωτερική πολιτική) και αμυντικά. Ευκαιρία να κοιτάξει να φτιάξει τις δικές της δομές ασφάλειας και άμυνας τοποθετώντας της συνεργασία με τις ΗΠΑ πάνω σε μια διαφορετική βάση. Εγχείρημα που ακόμα και σε θεωρητικό επίπεδο προκαλεί αντιδράσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η επόμενη μέρα των αμερικανικών εκλογών ίσως αναγκάσει και τους Ευρωπαίους να ψάξουν και για τη δική τους επόμενη μέρα.
