Μέχρι σήμερα ερμηνεύαμε τον όρο ελίτ ως μια μικρή ομάδα ισχυρών σε πλούτο, προνόμια, εκπαίδευση, εξουσία… Και ελιτισμός είναι (ή ίσως ήταν) μια υπεροπτική στάση ενός κοινωνικού συνόλου, έναντι άλλων.
Ξαφνικά μαθαίνουμε πως όσοι δεν ψήφισαν ή δεν θα ψήφιζαν Τραμπ ή κάποιον κλώνο του, είναι ελιτιστές. Οι όποιες απόψεις επικρίνουν τη χυδαιότητα που επιδεικνύει στο δημόσιο του λόγο ο νικητής των αμερικανικών εκλογών χαρακτηρίζονται ως ελιτίστικες. Το να διαφωνείς με τον περιορισμό της ατομικής ελευθερίας, το να υπερασπίζεσαι την ισότητα των φύλων, το να υποστηρίζεις τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, να είσαι εναντίον της οπλοκατοχής, της θανατικής ποινής, το να καταδικάζεις το ρατσισμό…, ιδέες και συνθήκες που λίγο έως πολύ ήταν αυτονόητες για τις δημοκρατικές κοινωνίες, ξαφνικά χαρακτηρίζονται ως ελιτίστικες.
Αναλυτές αποδίδουν τη σαρωτική επάνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο στον ελιτισμό των άλλων. Και πες πες η άποψη εμπεδώνεται κι ο κάθε προοδευτικός ενοχοποιείται γιατί το παράκανε υποστηρίζοντας τις ατομικές ελευθερίες. «Εντάξει είπαμε για τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλοφίλων αλλά ας μην το παρακάνουμε. Ας ντυθούν λίγο πιο σεμνά οι γυναίκες. Ας αφήσουν την καριέρα λίγο κατά μέρους και ας κάνουν λίγα παιδιά να λύσουμε το δημογραφικό. Κι οι ομοφυλόφιλοι τι τον θέλουν το γάμο; Ας μην προκαλούν με τα αιτήματα τους. Κι οι μετανάστες, ας κάτσουν σπίτι τους, στις πατρίδες να παλέψουν για τον τόπο τους, Ναι γιατί να μην δικαιούται κάποιος να σκοτώσει όποιον μπαίνει στο σπίτι του για να κλέψει;».
Αν δεν ασπάζεσαι τέτοιες απόψεις είσαι ελιτιστής που ζεις σε ροζ συννεφάκι και δεν έχεις επαφή με την κοινωνία. Αυτό μας λένε. Και το τρομακτικό είναι πως όλο και πιο πολλοί τείνουν να πιστέψουν πως όλα τούτα τα προηγούμενα χρόνια ίσως υπερέβαλαν με την προάσπιση ελευθεριών. Ίσως τελικά ο άνθρωπος να μην χρειάζεται τόσες ελευθερίες. Πλην ο εαυτός μας φυσικά.
Ξαφνικά ότι χαρακτηριζόταν προοδευτικό γίνεται ελιτίστικο, γίνεται ντροπή, γίνεται βρισιά. Θα πρέπει να κρύψεις τις απόψεις σου ή να βάλεις νερό στο κρασί σου για να μην σου κολλήσουν τη ρετσινιά. Γιατί περί ρετσινιάς πρόκειται. Ειδικά για ανθρώπους που δεν ανήκαν ποτέ σε καμιά ελίτ κι αποστρέφονταν κάθε τι ελιτίστικο. Οι όροι όμως αντιστρέφονται. Τεχνητά. Ο Έλον Μάσκ, δεύτερος πιο πλούσιος του κόσμου με περιουσία 200 δις κι ο Τζεφ Μπέζος στο κατόπι με 190 δις, δεν ανήκουν στην ελίτ, αλλά στο λαό του Τραμπ και συμμερίζονται τις αγωνίες όλων αυτών που ψήφισαν εναντίον της ελίτ. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε καπιταλιστές και προλετάριοι. Λαϊκιστές και ελιτιστές είμαστε πια διαχωρισμένοι.
