Σηκώνουν κεφάλι οι όπου γης Τραμπιστές… για επέλαση

Οι όπου γης Τραμπιστές πανηγυρίζουν. Και έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν με την σαρωτική επάνοδο στο Λευκό Οίκο, του Ρεπουμπλικάνου υποψήφιου που θα μπορεί να κάνει ότι θέλει και όπως το θέλει – με αντίκτυπο σε όλο τον πλανήτη- αφού ελέγχει Γερουσία, Δικαστική Εξουσία και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τον έλεγχο και της Βουλής-. Ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος είναι πλέον το λάβαρο πολλών ηγετών μικρών ή μεγάλων κρατών. Ακραίων ή λιγότερο ακραίων πολιτικών πεποιθήσεων… Σηματοδοτεί αυτή η επικράτηση το τέλος της πολιτικής όπως τη γνωρίζαμε; Ενδεχομένως ναι. Στην εποχή των social media, αποδεικνύεται ότι η πολιτική αρχών, θέσεων, ηθικής και της ανοχής, χάνει την αξία της και τους οπαδούς της…

Ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος απέδειξε ότι δεν επηρεάζεται από καταδίκες, από απαξίωση, από απόπειρες δολοφονίας, από τρολαρίσματα, από δυσμενείς κριτικές… Ο τοξικός και απαξιωτικός λόγος του, οι ύβρεις, η σεξιστική ρητορική του, ο ελλιπής σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν ανεχτά από τη μεγάλη μερίδα του αμερικανικού εκλογικού σώματος και τον οδήγησαν στο Οβάλ Γραφείο για την επόμενη πενταετία, βρίσκοντας πολλούς επίδοξους μιμητές σε όλη την παγκόσμια πολιτική σκηνή. Ο κάθε Τραμπ είναι πλέον ο αντίλογος, το αντίδοτο στο καταδικασμένο- στις συνειδήσεις του κόσμου- σύστημα, το οποίο δεν παράγει πολιτικές που να υπηρετούν τις μάζες. Τι κι αν προκύπτει το οξύμωρο σχήμα ότι ο κόσμος επιβράβευσε τον δισεκατομμυριούχο και τους όμοιους του, τους αρνητές των πάντων ακόμη και «ψεκασμένους» που είναι ευρέως γνωστοί λόγω οικονομικής επιφάνειας; Οι αντίπαλοί του, οι Δημοκρατικοί δεν έπεισαν. Ούτε με τα δύο πρόσωπα που έτρεξαν την προεδρική κούρσα, ούτε με τις πολιτικές τους προτάσεις. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τη μεσαία τάξη που εκπροσωπούσε εδώ και καιρό χωρίς να κάνει κάτι για να ανακόψει τη ρήξη…

Η ρήξη ηγετών και πολιτικών δυνάμεων με το εκλογικό σώμα δεν είναι αμερικανικό γνώρισμα. Το βιώνουμε στην Κύπρο πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια, οπότε και καταγράφεται μια σταθερή και ανοδική στροφή προς την άκρα δεξιά. Το μόνο χώρο που εξασφαλίζει «έσοδα» από την κοινή γνώμη, την ώρα που όλοι οι παλιοί κομματικοί χώροι βλέπουν τα ποσοστά τους να φυλλοροούν… χωρίς να υπάρχουν αναχώματα. Μεσαία τάξη δεν υπάρχει στη χώρα μας. Είναι από τη μια οι οικονομικά ισχυροί- πολλών χρωματικών αποχρώσεων και όχι μόνο γαλάζιων , ιδιαίτερα οι νεόπλουτοι- και η οικονομικά ισχνή τάξη που χρειάζεται κρατική αρωγή για ανθρώπινη διαβίωση.

Το έχουμε ξαναπεί: Η ανάδειξη του Νίκου Χριστοδουλίδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν το πρώτο δείγμα της απαξίωσης των πολιτών προς ένα κομματικό κατεστημένο που δεν ικανοποιεί τις μάζες. Ναι, μπορεί να μην ικανοποιεί όσους τον εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους στο βαθμό που πίστεψαν ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει κόντρα σε νοοτροπίες , συμπεριφορές και κατεστημένα, όμως μέχρι σήμερα δεν έχει στιβαρό αντίπαλο. Ούτε πρόσωπο, ούτε πολιτική πρόταση. Η νέα φουρνιά των πολιτικών ηγετών και ευρύτερα των πολιτικών προσώπων δεν έχει βρει τα πατήματά της. Ανεξαρτήτως ιδεολογίας, χρωματικής απόχρωσης, δεν πείθουν ότι μπορούν να γεμίσουν τις καρέκλες στις οποίες αναρριχήθηκαν.

Διόλου παράξενο που τέσσερις μήνες μετά τη διπλή εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου έχουν χώσει για τα καλά κάτω από το χαλί, τα μηνύματα που το εκλογικό σώμα έστειλε προς όλους. Μετά τις δημόσιες βαρύγδουπες δηλώσεις ότι πήραν τα μηνύματα, φρόντισαν να κρύψουν βαθιά στα συρτάρια τους όσα τους προκαλούν κόστη και ότι θάπρεπε να πράξουν για να ξανακερδίσουν – διόλου εύκολο εγχείρημα- την εμπιστοσύνη αυτών που πηγαίνουν στις κάλπες. Ούτε καν συνέδρια δεν τόλμησαν να συγκαλέσουν για να κάνουν την αυτοκριτική τους, για να αφουγκραστούν τα «θέλω» και τα «πρέπει» των ψηφοφόρων τους… Κι αυτό έγινε για δεύτερη φορά, αφού προηγήθηκαν οι προεδρικές εκλογές που άφησαν πληγές . Πρωτίστως στην Πινδάρου. Και κατά δεύτερο λόγο στο ΑΚΕΛ που έμεινε για τρίτη πενταετία μακριά από την εκτελεστική εξουσία. Τα πράγματα δεν είναι διόλου ευνοϊκά και για τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου που κρύφτηκαν πίσω από την υποψηφιότητα και την εκλογή Νίκου Χριστοδουλίδη, αλλά δεν μπορούν με τίποτε να ορθοποδήσουν αυτόνομα στην κυπριακή πολιτική σκηνή.

Οι πλείστες κινήσεις που άρχισαν δειλά-δειλά να εκδηλώνονται σε αυτή τη συγκυρία, έχουν να κάμουν με την εκλογική αναμέτρηση του 2026 που δεν είναι άλλη από τις βουλευτικές εκλογές. Οι δημόσιες παρεμβάσεις έχουν να κάμουν με τα πρόσωπα που δεν θα μπορούν να «παίξουν» στις βουλευτικές εκλογές για επανεκλογή λόγω της υιοθέτησης από τα κόμματά τους της ρήτρας για τρεις μόνο θητείες. Στο ΑΚΕΛ έντονες είναι οι συζητήσεις όσων αφορά τις εξαιρέσεις που θα μπορούσαν να γίνουν για πρόσωπα της πρώτης γραμμής. Ειδικότερα η εξαίρεση, όπως όλα δείχνουν, θα αφορά τον Γιώργο Λουκαίδη και τον Άριστο Δαμιανού. Μένει εκτός παιγνιδιού, η δημοφιλής στο ΑΚΕΛικό ακροατήριο, Ειρήνη Χαραλαμπίδου, το όνομα της οποίας συζητείται για την Κίνηση που πολλοί θα επιθυμούσαν να δουν σε δράση, ως προάγγελο μιας ενδεχόμενης προεδρικής υποψηφιότητας του τέως Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Αυτή είναι η μία ζύμωση που γίνεται και η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρόθεση για εμπλοκή ή όχι του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Ισχυρό χαρτί που θέλουν να εξαργυρώσουν ότι είναι η μόνη αντισυστημική πολιτική πλατφόρμα κόντρα στη διαφθορά.

Στο ΔΗΣΥ, προκαλούν μόνοι τους φουρτούνες με δημόσιες συζητήσεις για την απαγόρευση διεκδίκησης νέας θητείας από όσους έχουν ήδη υπηρετήσει τρείς θητείες στη Βουλή. Μια ρήτρα του κομματικού καταστατικού που θα δοκιμαστεί για πρώτη φορά- αν τελικά τεθεί σε λειτουργία- στις βουλευτικές εκλογές του 2025. Για λόγους ιστορίας, να σημειώσουμε πως όταν το ζήτημα εγέρθηκε ενδοκομματικά ο μόνος που διαφώνησε και καταψήφισε ήταν ο Μιχάλης Σοφοκλέους.

Στο Δημοκρατικό κόμμα η τριάδα των βουλευτών Παύλου Μυλωνά, Ζαχαρία Κουλία και Χρίστος Ορφανίδης φροντίζουν με κάθε τρόπο να αναδεικνύουν διαφωνίες τους όπως και τις αποστάσεις που τους χωρίζουν από τον Νικόλα Παπαδόπουλο και τη λεγόμενη ηγετική ομάδα.

Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, καταγράφονται δειλά- δειλά κινήσεις που αποσκοπούν σε πολιτική ανασυγκρότηση του χώρου της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς. Στη βάση ευρωπαϊκών προδιαγραφών, μακριά από λαϊκισμούς, στο πλαίσιο αναζήτησης νέου πολιτικού λόγου, με εκφραστές πρόσωπα που δεν σέρνουν πίσω τους βαρίδια. Αυτό είναι το δεύτερο πεδίο ζυμώσεων που δύσκολα μπορούν να ανιχνευθούν σε αυτό το στάδιο, καθώς θεωρούνται μακράς πνοής και σίγουρα δεν θα μορφοποιηθούν ως πλατφόρμα ενόψει βουλευτικών εκλογών την επόμενη χρονιά. Το ζητούμενο δεν είναι το rebranding υφιστάμενων πολιτικών σχημάτων, αλλά η υγιής δημιουργία νέων, με γερές βάσεις και αξιόπιστα πρόσωπα που να μπορούν να ‘πουλήσουν’ προτάσεις στη βάση των απαιτήσεων και των αναγκών των πολιτών και της χώρας μας.

Εντοπίζεται και ένα τρίτο πεδίο με τους πρωταγωνιστές να κινούνται σε λογικές του παρελθόντος του τύπου «συνένωση του ενδιάμεσου χώρου» με απορρόφηση και αριστερογενών δυσφορούντων στελεχών, που βλέπουν ως άκρως αναγκαίο για τα κυπριακά δεδομένα ένα κεντροαριστερό χώρο που μπορεί να έχει έκφραση και στις προεδρικές εκλογές του 2028. Αυτές οι κινήσεις δεν συναντούνται με άλλες που γίνονται από γνωστές προσωπικότητες του λεγόμενου προοδευτικού χώρου που αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχει ομπρέλα κάλυψης αυτού του χώρου και το ζητούμενο είναι η δημιουργία βήματος που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών.

Από το σκηνικό δεν λείπουν και δεν θα απουσιάζουν ποτέ οι λαϊκιστές και οι πρωταγωνιστές των social media που ευελπιστούν σε δράσεις και επιτυχία ανάλογη του Φειδία Παναγιώτου… Η μακρά προεκλογική για τις προεδρικές εκλογές του 2028 που άρχισε την επομένη των εκλογών του 2023, αλλά και για τις βουλευτικές εκλογές του 2026 είναι πεδίο που προσφέρεται για όλες τις δράσεις… και όλα τα νούμερα…