In Memoriam._
Από το Σάββατο ταξιδεύει πια στους δικούς του, επουράνιους αμπελώνες ο επιχειρηματίας, οινολόγος, πρώην Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, πολίτης του κόσμου, Γιάννης Μπουτάρης. Απεβίωσε το περασμένο Σάββατο σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, με σοβαρά προβλήματα υγείας – το μεγαλύτερο από τα οποία, όπως έλεγε καθαρά και ο ίδιος, ό,τι ήταν αλκοολικός.
Ένα εξαιρετικό κείμενο έγραψε στο facebook η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακκελαροπούλου, για έναν άνθρωπο που έδινε τον καλύτερό του εαυτό, δίχως να φοβάται κόστος και αδυναμίες.
Απόσπασμα:
«Πολυσχιδής, ανήσυχος, αντισυμβατικός. Επιχειρηματικά ιδιοφυής, τολμηρός, ακαταπόνητος. Πολιτικά ενεργός, προοδευτικός, βαθύτατα δημοκρατικός. Ένας από τους πλέον ρηξικέλευθους δημάρχους στην ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης. Και κυρίως ένας άνθρωπος σε αδιάκοπη συνομιλία με τον εαυτό του, ικανός να τον αξιολογεί αντικειμενικά ή και σκληρά μερικές φορές, χωρίς να φοβάται να έρθει αντιμέτωπος με τα λάθη, τις αδυναμίες, τις ελλείψεις, τις φοβίες του, χωρίς να εθελοτυφλεί, χωρίς να αυταπατάται. Ήταν ο οινοποιός που είδε τη διαδικασία της οινοπαραγωγής, τη διαδρομή από το αμπέλι στο κρασί, ως μεταφορά για τη ζωή του, ως παράδειγμα βίου. Ένας άνθρωπος με βαθύτατη αυτογνωσία που ακτινοβολούσε αυτοσεβασμό και αυτοπεποίθηση και γι’ αυτό ασκούσε τόσο θετική επιρροή, αν όχι και σαγήνη στους γύρω του».
Ο Κύριος Μπουτάρης, χωρίς να τον έχω δει ποτέ από κοντά, μόνο τηλεφωνικά μιλήσαμε τρεις φορές (τη μία, όταν τον προπηλάκιζαν οι εθνικο-σαχλαμάρες), θα μείνει για πάντα μες τη ψυχή μου ως ένας άνθρωπος αξίας.
Προσθέτω, ακόμα, με σεβασμό και εκτίμηση, και τα λόγια του Ευάγγελου Βενιζέλου, για τον εκλιπόντα – δώστε βάση και στην δική του εξαιρετική, μη τυποποιημένη, εκφορά του λόγου, κάτι σπάνιο για πολιτικούς:
«Ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν ένα αερικό που αγωνίστηκε να απαλλάξει τη Θεσσαλονίκη από τα φαντάσματά της και να την επανασυνδέσει με την ιστορική της συνέχεια. Ήταν αταξινόμητος και θαρραλέος, έπνεε όπου ήθελε γνωρίζοντας ότι το στιλ του τον έκανε ακαταμάχητο. Δεν χρειαζόταν να συμφωνείς σε όλα με τον Γιάννη Μπουτάρη γιατί ήξερε να αφοπλίζει τις τυχόν διαφωνίες και να χειρίζεται τις αντιφάσεις του. Τον ευχαριστώ γιατί έδωσε και σε εμένα τη χαρά της συστράτευσης και της συνεργασίας για την αποκατάσταση της ταυτότητας και της μνήμης της πόλης, κυρίως της μνήμης του μέλλοντος της. Αυτό κινείται πάνω από τις υποδομές, τα σχέδια και τις λειτουργίες μιας τέτοιας πόλης. Φεύγει γνωρίζοντας ότι ενσωματώθηκε στην ιστορία της δικής μας Θεσσαλονίκης.»
Ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου σε αυτό το επάγγελμα είναι η ευκολία με την οποία κριτικάρω τους ανθρώπους. Προσπαθώ να το επικεντρώνω σε εκείνους που κατέχουν θέσεις και αξιώματα που, εξ ορισμού, τους καθιστούν υπόλογους απέναντι σε αυτό που ονομάζουμε «κοινή γνώμη». Και πάλι όμως, υπάρχουν φορές που πιάνω τον εαυτό μου να το παρακάνει.
Συνήθως, τούτο συμβαίνει όταν το υπό κριτική πρόσωπο εκδηλώνει συμπεριφορές που προσωπικά με απωθούν. Τούτο δεν πρέπει να συμβαίνει, μου έλεγαν οι παλιοί μου δάσκαλοι. Να κρατάς αποστάσεις. Δεν ειν’ εύκολο…
Σε εποχές που τα μίντια ήταν προς ενημέρωση από επαγγελματίες, και όχι προς αυτοπροβολή από επίδοξους «ο,τιδήποτε», εκείνη η χρυσή συνθήκη αναγκαστικά αλλάζει. Για παράδειγμα, η διασταύρωση μιας πληροφορίας από μια πρόχειρη «είδηση» στο facebook, η μία αλλόκοτη άποψη επάνω σε κάτι εντελώς αστήρικτο, είναι σκέτο δηλητήριο. Όποιος το «τρώει», πνευματικά πεθαίνει.
Κι αυτός είναι ο βασικός λόγος που κυκλοφορούν τόσοι αδέσποτα νεκροί! …
