Θα μπορούσαμε να μιλάμε και για το τέλος των κομμάτων, αλλά -στην Κύπρο τουλάχιστον- αποδείχτηκε πως είναι πολύ ανθεκτικά και έχουν την ικανότητα να επιβιώνουν ανεξάρτητα πόσους ακρωτηριασμούς έχουν υποστεί και πόσο κολοβά έχουν απομείνει.
Δεν είναι θέμα πλουραλισμού και ελευθερίας άποψης, αλλά αυτό που συμβαίνει –κυρίως στο ΔΗΣΥ και κυρίως μετά τις προεδρικές εκλογές- μοιάζει πιο πολύ με σκορπισμένη διαδήλωση. Ο καθένας έχει τη δική του ατζέντα. Κι αν σε άλλους χώρους, όπως για παράδειγμα στο ΑΚΕΛ, υπάρχει μια κάποια κομματική πειθαρχία που έχει καλλιεργηθεί για χρόνια και έτσι τα εν οίκω δεν γίνονται εύκολα εν δήμω, στο ΔΗΣΥ οι πικρίες του καθενός, οι ματαιωμένες προσδοκίες και φιλοδοξίες, εκφράζονται εν είδει διαφορετικής τοποθέτησης, ρίχνοντας διαρκώς λάδι σε μια φωτιά που σιγοκαίει.
Τελευταίο κρούσμα οι δηλώσεις του βουλευτή επαρχίας Αμμοχώστου, Κυριάκου Χατζηγιάννη, ο οποίος αυτή την φορά τα έβαλε με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, ενθαρρυμένος ίσως από το παράδειγμα Αντώνη Σαμαρά. Στο παρελθόν, δεν νοείτο πολιτικός της δεξιάς να τα βάλει με τον πρωθυπουργό της μητέρας πατρίδας. Θα θεωρείτο κολάσιμο αμάρτημα. Σήμερα όμως, είναι απλά μια άποψη που παρερμηνεύτηκε. Κανένας, ούτε στην Κύπρο ούτε στην Ελλάδα, δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει ο βουλευτής, ο οποίος έχει έντονες απόψεις για την ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας (θέμα για το οποίο προκλήθηκε η κρίση).
Η πρόεδρος του κόμματος, παρόλο που μέχρι σήμερα δεν προσπάθησε να επαναφέρει κανέναν στην τάξη (που επιβάλλει η κομματική πειθαρχία) αυτή την φορά το έκανε, αφού το ζήτημα ξέφυγε από τα τοπικά όρια όπου όλα μπορούν να γίνονται αλλά να παριστάνουμε πως δεν έγινε τίποτα. Κι έτσι τέλος καλό όλα καλά. Μια ανάρτηση όμως είναι αρκετή για να επουλώσει μια νέα πληγή που έχει ανοιχθεί; Προφανώς όχι. Κομματικά στελέχη είναι με το ένα πόδι μέσα στο κόμμα και το άλλο έξω. Πόσο μάλλον οι ψηφοφόροι.
Το πρόβλημα (αν είναι πρόβλημα) δεν αφορά μόνο το ΔΗΣΥ. ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι έχουν περάσει τα ίδια, ενώ το ΑΚΕΛ ναι μεν παρουσιάζεται συμπαγές αλλά τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα δεν επιβεβαιώνουν την εντύπωση αυτή. Και το μόνο που ανθίζει σε αυτό το νεφελώδες κομματικό σκηνικό είναι η άκρα δεξιά. Ο καιρός των μεγάλων ηγετών που εμπνέουν τους ανθρώπους και συσπειρώνονται γύρω από αυτούς έχει παρέλθει, μάλλον ανεπιστρεπτί. Οι κομματικοί σχηματισμοί το παλεύουν, ωστόσο ίσως να χρειάζονται πλέον άλλοι μηχανισμοί. Το παράδειγμα του νεαρού Φειδία μπορεί να μην είναι το καλύτερο, αλλά ενδεχομένως είναι ο πρόδρομος μιας νέας κατάστασης με άγνωστο αποτέλεσμα.
