Κοινά σημεία και διαφορές στις δύο μεγάλες απεργίες.
Οι δυο μεγάλες απεργίες που διαδραματίζονται αυτό τον καιρό στην Κύπρο έχουν κοινά σημεία αλλά και μεγάλες διαφορές. Ως την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο δεν έχει υπάρξει κατάληξη, ωστόσο τα ερωτήματα και τα συμπεράσματα που προκύπτουν ισχύουν σε κάθε περίπτωση. Καταρχήν, και για να αρχίσουμε από τα εύκολα, οι απεργοί στις εταιρείες παρασκευής έτοιμου σκυροδέματος ζητούν το αυτονόητο: Να πληρώνονται τις υπερωρίες τους όπως παλιότερα (η 1 ώρα να μετρά προς 1,50 και τις αργίες προς 2). Είναι εξοργιστική, ωστόσο, η στάση του υπουργού υπέρ των εργοδοτών, που τους πιέζει να δεχθούν λιγότερα, να αμείβονται δηλαδή διαφορετικά από άλλους εργαζόμενους. Επιπλέον τους εκβιάζει, θεωρώντας τους υπεύθυνους για το ότι πλήττεται η οικοδομική δραστηριότητα και ένα σωρό άλλοι τομείς της Οικονομίας, ώς και ο Τουρισμός!
Οι απεργοί θα μπορούσαν να απαντήσουν ότι δεν θέλουν να υποχρεώνονται σε εξοντωτικές υπερωρίες, και μάλιστα με τις αμοιβές που τους προσφέρουν, θα μπορούσε μάλιστα να το απαιτήσει ο ίδιος ο υπουργός Τουρισμού – συγγνώμη, Εργασίας ήθελα να πω. Οι εταιρείες έτοιμου σκυροδέματος θα μπορούσαν να καθιερώσουν βάρδιες, αν επιθυμούν περισσότερη παραγωγή. Όμως όχι, θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους με το μεγαλύτερο κέρδος, εις βάρος των εργατών τους. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι άνθρωποι διεκδικούν μερικά σεντ περισσότερα ανά ώρα υπερωρίας, που αν τα συγκρίνουμε με τις υπερωριακές αμοιβές των γιατρών του δημοσίου –η άλλη μεγάλη απεργία των ημερών– ούτε στον ύπνο τους δεν θα τα δουν. Θα μου πείτε, οι εργαζόμενοι στο έτοιμο σκυρόδεμα αγωνίζονται για τα χρήματα, ενώ οι γιατροί, σύμφωνα με τον πρόεδρο της συντεχνίας τους, δεν αγωνίζονται για χρήματα αλλά για… την αξιοπρέπειά τους (η οποία αποτιμάται σε αρκετές χιλιάδες επιπλέον του μηνιαίου μισθού τους).
Το πρόβλημα των γιατρών, αν κατάλαβα καλά, είναι το ύψος των μπόνους και των επιδομάτων που τους πρόσφερε ο ΟΚΥπΥ για να παραμείνουν στα δημόσια νοσοκομεία και να μην ιδιωτεύσουν μετά την εφαρμογή του ΓεΣΥ. Υποτίθεται, και πάλι αν κατάλαβα καλά, ότι αυτά θα ίσχυαν ώς την αυτονόμηση των δημόσιων νοσηλευτηρίων, η τύχη της οποίας συνεχίζει να αγνοείται. Ένα παράδειγμα που ανέφερε ο συνδικαλιστής των γιατρών του δημοσίου κ. Κούμας μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση: Υπάρχει και «επίδομα ευθύνης» που καταβάλλεται σε διευθυντές, γενικά σε όσους είναι υπεύθυνοι σε κάποιον τομέα. Καταρχήν, δεν ήξερα ότι υπάρχουν και ανεύθυνοι –ή, έστω, μη υπεύθυνοι– γιατροί, ενώ οι «κανονικοί» υπεύθυνοι προσφέρουν την (αυτονόητη) υπευθυνότητά τους έναντι ιδιαίτερης αμοιβής, επιπλέον του αυξημένου μισθού που αντιστοιχεί στη θέση ευθύνης τους. Την ίδια ώρα, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στα δημόσια νοσηλευτήρια είναι η διοίκηση – ή μάλλον η ανυπαρξία της. Για ποια ευθύνη μιλάμε, λοιπόν;
Διευκρινίζω ότι δεν με απασχολεί αν παίρνουν πολλά χρήματα οι γιατροί, όχι όμως όλοι οριζοντίως. Η επιστημοσύνη πρέπει να αμείβεται, ιδίως εφόσον έχουν να κάνουν με ανθρώπινες ζωές – τις ίδιες αυτές ζωές που, παρεμπιπτόντως, θέτουν σε ομηρία τώρα με την απεργία τους. Αυτό που έχει σημασία είναι το τι ακριβώς προσφέρει καθένας στον τομέα του, η επάρκειά του, οι ιδιαίτερες γνώσεις του και η γενικότερη προσφορά του, με αυτά πρέπει να διασυνδέεται η αμοιβή τους. Δεν μου άρεσε που στην έκθεση της Ελεγκτικής, την οποία επικαλείται ο ΟΚΥπΥ, αναφέρονται αορίστως υπερωριακές αμοιβές κάποιων γιατρών (ποιών και για τι;) πολλαπλάσιες του μισθού τους. Αν ένας εργάστηκε 15 ώρες, να πληρωθεί αναλόγως. Την ίδια ώρα, υπάρχουν και γιατροί με συμβόλαια οι οποίοι προσλήφθηκαν αργότερα, χωρίς όμως τα ωφελήματα των δημοσίων (μπόνους, μονιμότητα, εφάπαξ κ.ά.). Είναι δίκαιο αυτό;
Επειδή τα έσοδα του ΟΚΥπΥ δεν επαρκούν, συνεισφέρει τα υπόλοιπα το κράτος. Και όπως κατήγγειλε ο πρώην υπουργός Υγείας κ. Παμπορίδης (στον Σωτήρη Παρούτη, OMEGA), κάποιοι από τους γιατρούς σαμποτάρουν την αυτονόμηση για να μη χάσουν τα πλούσια μπόνους τους. Αν συνεχιστεί η κατάσταση αυτή, όμως, τα δημόσια νοσηλευτήρια θα καταρρεύσουν και θα εξαγοραστούν από τους ιδιώτες που καραδοκούν γιατί μυρίστηκαν ψητό. Η Υγεία (υποτίθεται πως) δεν είναι εμπόρευμα αλλά δημόσιο αγαθό, όμως αυτό δεν αφορά τους ιδιώτες οι οποίοι θέλουν κέρδη. Και άμα μονοπωλήσουν την προσφορά τους, το ΓεΣΥ θα καταλήξει… Γε-ΑΥΤΟΙ. Στο κάτω-κάτω, αν οι γιατροί που απεργούν έχουν οικονομικές διαφωνίες (συγγνώμη, αξιοπρέπεια), ο ΟΚΥπΥ ας τους επιστρέψει στο υπουργείο Υγείας, το οποίο του ζητά 1,3 δισ. για τους μισθούς τους μέχρι σήμερα, και ας κάνει προσλήψεις. Από διαχείριση, η κυβέρνηση διαπρέπει παντού – και χωρίς… «επίδομα ευθύνης».
chrarv@philelefheros.com
MINORITY REPORT, 01.12.2024
