Πρώτα στήσαμε την Αμάλθεια για να σταλεί βοήθεια στα θύματα (ανεξάρτητα αν έφτασε ποτέ κοντά τους ή αν απότρεψε τον θάνατο τους. Οι καλές προθέσεις είναι που μετρούν). Κι ύστερα στρώσαμε κόκκινο χαλί κι υποδεχτήκαμε τον εισβολέα. Όλα αυτά λίγο μετά που κλείσαμε την αυλαία για τα «50 χρόνια της κατοχής». Της δικιάς μας κατοχής που κάτω από άλλες συνθήκες θα διαβλέπαμε ομοιότητες με την εισβολή στη Γάζα. Εξάλλου, όλες οι εισβολές το ίδιο αποτέλεσμα έχουν. Και η ισραηλινή εισβολή στη Γάζα, με πάνω από 40,000 νεκρούς -άμαχο πληθυσμό σε συντρίμμια σχολείων, νοσοκομείων και γειτονιών- χαρακτηρίζεται πλέον από πολλούς ως γενοκτονία. Για αυτό και το Διεθνές Δικαστήριο εξέδωσε εντάλματα σύλληψης κατά του πρωθυπουργού και του πρώην υπουργού Άμυνας του Ισραήλ. Τα εντάλματα σχετίζονται με εγκλήματα πολέμου, όπως η χρήση της πείνας ως μέθοδος πολέμου, και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως οι δολοφονίες και οι διώξεις. Εμείς όμως υποδεχόμαστε τον πρόεδρο του Ισραήλ και ενδεχομένως να υποδεχόμασταν και τον ίδιο τον Νετανιάχου αν αποφάσιζε να έρθει, αγνοώντας το διεθνές ένταλμα που έχει εκδοθεί εις βάρος του. Κι ύστερα, θα κλαίγαμε που η διεθνής κοινότητα δεν βλέπει το δίκιο μας, κρατά ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε εισβολέα και θύμα εισβολής, ανάμεσα σε κατακτητή και κατακτημένο.

«Η κυβέρνηση έχει ευθύνη να διασφαλίσει τα ζωτικά συμφέροντα της Δημοκρατίας» εξηγεί ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος «κι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έκρινε σκόπιμο να ανταποκριθεί στο αίτημα του προέδρου του Ισραήλ για συνάντηση».

Τα ζωτικά μας συμφέροντα λοιπόν. Τα οποία μπορεί να είναι οι ισραηλινές επενδύσεις στην Κύπρο ή μπορεί να είναι η αντίληψη πως είμαστε πλέον μέρος μιας γεωπολιτικής συμμαχίας που κρατά τα ηνία του κόσμου. Συναντήσεις με τον Μπάιντεν, τηλεφωνήματα με τραμπικούς, αγκαλιές με Μέλονι, χαιρετίσματα στον Μασκ μέσω Φειδία, καφεδάκι με Ερντογάν… Αυτή είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας. Ρεάλ πολιτίκ κι ας διεξάγεται δίπλα μας γενοκτονία. Το είπε ξεκάθαρα κι ο ΔΗΣΥ απαντώντας στο ΑΚΕΛ: «Θέλει να διακόψουμε κάθε διπλωματική σχέση με μια ισχυρή χώρα στην περιοχή». Επιλέγουμε λοιπόν τους ισχυρούς. Μόνο που σε τέτοιες σχέσεις, συνήθως οι αδύναμοι έχουν το ρόλο του μπάτλερ. Βρίσκονται στην αυλή των ισχυρών για να τους εξυπηρετούν. Εκτός κι αν είναι τόσο έξυπνοι που καταφέρνουν να εξαργυρώνουν τις υπηρεσίες τους προς όφελος των ζωτικών συμφερόντων της χώρας τους. Αλλά και πάλι, τα ζωτικά συμφέροντα μιας χώρας την κάνουν να κλείνει τα μάτια στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου; Κι όταν παραβιαστεί ξανά το δικό μας δίκαιο τι θα πούμε; Πως όταν σκότωναν άλλους νομίζαμε πως κτίζαμε γέφυρες ειρήνης στην περιοχή;